به دلیل اینکه ما برای نجات تولید، خودمان  روی سر تولید نشسته‌ایم و نفس تولید را گرفته‌ایم. مالیات، بیمه و سود بانکی از یک طرف، قوانین و مقررات دست و پاگیر از طرف دیگر و همچنین خراب کردن بازار و شرایط بین‌المللی به دلیل فضای سیاسی، همه بر سر تولید آوار شده است! در چنین شرایطی دوباره می‌گوییم چرا تولید نجات پیدا نمی‌کند؟ در شرایط تحریم بنگاه‌های دولتی مثل وزارت نفت، ارتباطات و نیرو از معافیت‌های زیادی برخوردار شدند؛  یا اینکه به وزارت ارتباطات اجازه داده شد اقلام لازم خود را از دست چندم خریداری کند و از همه مقررات موجود معاف شود، سوال اینجاست که در چنین شرایطی، چه معافیتی برای بخش خصوصی قایل شدیم؟ دولت، راهبردی دارد که توسعه فضای انرژی هسته‌ای است و باید از این منافع دفاع کند، بر اساس همان راهبرد، کشور تحریم شد و به‌‌دلیل تحریم به بسیاری از بنگاه‌های اقتصادی و سازمان‌های دولتی معافیت‌هایی تعلق دادید ولی به بخش خصوصی که در همه ایام سال باید سود تسهیلات بانکی خود را پرداخت کند، هیچ معافیتی تعلق نگرفت. در چنین شرایطی توقع داریم که تولید راه بیفتد؟ از بانک می‌خواهیم که پول‌ها را جمع کند و بانک ۲۵ درصد پول با قیمت تمام شده را از بازار جمع آوری می‌کند، سپس از بانک می‌خواهیم با رقمی زیر این نرخ، آن را به تولید تعلق بدهد؛ در حالی که چنین چیزی امکان‌پذیر نیست و بانک باید سود خود را دریافت کند. بعد ازآن به بانک تکلیف می‌کنیم که پول را به بخش خاصی در تولید اختصاص دهد، بانک نیز چون به‌طورعمده دولتی یا تحت فشار دولت است، این پول را می‌دهد. 
نرخ سود تسهیلات بانکی در کشور ژاپن ۶۷ دهم درصد منفی است؛ یعنی اگر  به شما وامی بدهند، در پایان سال مبلغی نیز برای تشکر از اینکه وام گرفتید به شما تعلق می‌گیرد تا به رونق تولید کمک کنید. از سوی دیگر چیزی تحت عنوان سود سپرده‌گذاری نیز وجود ندارد و بابت نگهداری از پول‌تان باید مبلغی به عنوان کارمزد به بانک پرداخت کنید.این گونه است که چرخ تولید در کشورمان نمی چرخد! *اقتصاددان و پژوهشگر اقتصادی