حیات بخش زندگی دیگران باشیم
فریبا نبوی طهرانی فر-هدیه دادن، رسمی دیرین و شیرین است که کم و بیش در اغلب فرهنگها و جوامع وجود دارد ؛ رسمی قشنگ که هرگز کهنه و منسوخ نمیشود و تا زمانی که عشق و محبت در وجود انسان موج میزند این رسم نیز پابرجا و ماندگار است . آدمها با دادن هدیه به کسانی که دوستشون دارند به آنها یادآوری می کنند که چقدر براشون عزیزند .در واقع هدیه دادن ، مظهر مهر انسانی و زبانی برای اظهار مکنونات قلبیست، آن گاه که محبت و عشق در قالب کلام نمی گنجد ، هدیه ، اعم از مادی یا معنوی فی النفسه ارزشمند است و حاکی از بذل مهر و عشقیست که پیشکش میشود .
در زندگی ، چیزهای زیادی برای اهدا وجود دارد؛
گاه کلامی دلنشین ، دیدگاهی را تغییر میدهد
گاه یک شاخه گل ، بذر عشق می کارد
گاه، اهدای یک جلد کتاب ، روشنگری می بخشد
و گاه لبخندی به مهر ، میتواند گرمی بخش جان و دل خسته از ناامیدی ها باشد .
اما ، هدیه گاهی میتواند زندگی بخش و موجد حیات دوباره باشد و بی شک اهدای خون ، یکی از بزرگترین و پسندیده ترین کار هاییست که در این زمره قرار دارد .
چه بسیارند افرادی که از بد روزگار، روی تخت بیمارستان و نیازمند اهدا خون هستند و برای درک دوباره زندگی ، برای گشودن چشم ، برای خندیدن ، برای نشستن و برخاستن و حضور در کانون گرم خانواده و لمس خوشبختی، رگ های خشکیده شان به خونی احتیاج دارد تا دوباره نبض زندگی را در شریان حیاتشان جاری سازد و سلامتی را در آغوش گیرند ...
و اینجاست که اهمیت اهدا خون و جایگاه افرادی که خون خود را اهدا میکنند باز شناخته میشود ؛
افرادی که ظرف محبت و ایثار را هیچگاه خالی نمیگذارند و پیمانه شان از عشق، هرگز تهی نمیشود ...
انانی که آموخته اند اظهار محبت به هر شکل و نوازش به مهر ، همیشه زیباست ...
آنانکه زخم دیگران را مرهم
و درد دیگران را درمانند
و می دانند چو عضوی به درد آورد روزگار، دگر عضوها را نماند قرار ...
و بخوبی واقفند با اهدا گرانمایه ترین عنصر وجودی خود، از بزرگترین پشتوانه معنوی برخوردار شده و خزانه ی دارایی هایشان ، از دعای خیر بیماران ، هر روز انباشته تر میشود.