بحران خاموش در آبهای زمین
پژوهشگران هشدار دادند که میزان اکسیژن محلول در اقیانوسها، دریاچهها، رودخانهها و دیگر منابع آبی زمین بهسرعت در حال کاهش است.آنان معتقدند که این روند میتواند اکوسیستمهای آبی، تنوع زیستی و حتی توانایی سیاره زمین برای تنظیم اقلیم را با تهدیدی جدی روبهرو کند.
به گزارش اقتصادسرآمد، پژوهشگران به سرپرستی محققان موسسه اقیانوسشناسی «اسکریپس» (Scripps) وابسته به دانشگاه کالیفرنیا سندیگو هشدار دادند که کاهش اکسیژن در آبهای کره زمین با سرعتی نگرانکننده در حال وقوع و ممکن است سیاره را به شرایطی خارج از «محدوده ایمن» برای پایداری محیطزیست سوق دهد. به گفته آنان، برخی از پیامدهای این روند ممکن است صدها سال ادامه داشته باشد و حتی در طول عمر انسان قابل جبران نباشد.
بنابر گزارش ایسنا ، این مرور علمی جدید به بررسی پدیده «اکسیژنزدایی آبزی» پرداخته است؛ پدیدهای که به کاهش میزان اکسیژن محلول در اقیانوسها، آبهای ساحلی، رودخانهها، دریاچهها و جویبارها اشاره دارد. پژوهشگران بررسی کردند که این بحران روبهرشد چگونه با ۹ فرایند اصلی سامانه زمین که در چارچوب «مرزهای سیارهای» تعریف شدهاند، در تعامل است.
چارچوب «مرزهای سیارهای» که در سال ۲۰۰۹ معرفی شد، فرایندهای زیستمحیطی حیاتی برای حفظ پایداری و تابآوری زمین را شناسایی میکند و نشان میدهد فعالیتهای انسانی تا چه اندازه این سامانهها را از محدوده ایمن خارج کرده است.
این ۹ مرز سیارهای شامل تغییرات اقلیمی، اسیدیشدن اقیانوسها، کاهش تنوع زیستی، افزایش ذرات معلق در جو، تخریب لایه اوزون استراتوسفر، تغییرات آبهای شیرین، تغییر کاربری اراضی، آلودگی شیمیایی و اختلال در چرخههای طبیعی عناصر از جمله چرخه نیتروژن هستند. پژوهشگران معتقدند که سطح اکسیژن محلول در آب نیز به دلیل نقش بنیادین آن در سلامت اکوسیستمهای آبی، باید بهطور رسمی به این فهرست افزوده شود.
پژوهشگران بر این باورند که کاهش اکسیژن آبها نیز باید بهطور رسمی به این فهرست افزوده شود، زیرا نقش مهمی در سلامت اکوسیستمها و پایداری سیاره ایفا میکند.
اریکا فرر، پژوهشگر ارشد این پژوهش گفت: سلامت و پایداری سیاره ما به سلامت اکوسیستمهای آبی وابسته است و این اکوسیستمها بدون اکسیژن نمیتوانند عملکرد طبیعی خود را حفظ کنند. هدف این پژوهش آن است که نشان دهد کاهش اکسیژن آبها تهدید جهانی است و نباید آن را جدا از سایر بحرانهای زیستمحیطی بررسی کرد.
به گفته پژوهشگران، گرمایش ناشی از فعالیتهای انسانی، ورود بیش از حد مواد مغذی و آلایندهها به منابع آبی و تغییر در گردش و تهویه آبهای عمیق از مهمترین عوامل کاهش اکسیژن در آبها هستند.
کاهش اکسیژن میتواند فرآیندهای زیستی و شیمیایی موثر در تنظیم اقلیم زمین را مختل کند و بقای بسیاری از آبزیان، از موجودات میکروسکوپی گرفته تا ماهیها و کوسهها را به خطر بیندازد. حتی پستانداران دریایی نیز از این روند آسیب میبینند، زیرا با کاهش یا جابهجایی طعمههایشان و تخریب زیستگاهها، زنجیره غذایی آنها دستخوش تغییر
میشود.
طبق گزارش ساینس دیلی، محققان امیدوارند نتایج این پژوهش باعث شود سیاستگذاران و پژوهشگران، کاهش اکسیژن آبها را در کنار تغییرات اقلیمی، آلودگی و کاهش تنوع زیستی بهعنوان یکی از بحرانهای مهم زیستمحیطی مورد توجه قرار دهند.
نتایج این پژوهش در مجله Limnology and Oceanography منتشر شده است.
به گزارش اقتصادسرآمد، پژوهشگران به سرپرستی محققان موسسه اقیانوسشناسی «اسکریپس» (Scripps) وابسته به دانشگاه کالیفرنیا سندیگو هشدار دادند که کاهش اکسیژن در آبهای کره زمین با سرعتی نگرانکننده در حال وقوع و ممکن است سیاره را به شرایطی خارج از «محدوده ایمن» برای پایداری محیطزیست سوق دهد. به گفته آنان، برخی از پیامدهای این روند ممکن است صدها سال ادامه داشته باشد و حتی در طول عمر انسان قابل جبران نباشد.
بنابر گزارش ایسنا ، این مرور علمی جدید به بررسی پدیده «اکسیژنزدایی آبزی» پرداخته است؛ پدیدهای که به کاهش میزان اکسیژن محلول در اقیانوسها، آبهای ساحلی، رودخانهها، دریاچهها و جویبارها اشاره دارد. پژوهشگران بررسی کردند که این بحران روبهرشد چگونه با ۹ فرایند اصلی سامانه زمین که در چارچوب «مرزهای سیارهای» تعریف شدهاند، در تعامل است.
چارچوب «مرزهای سیارهای» که در سال ۲۰۰۹ معرفی شد، فرایندهای زیستمحیطی حیاتی برای حفظ پایداری و تابآوری زمین را شناسایی میکند و نشان میدهد فعالیتهای انسانی تا چه اندازه این سامانهها را از محدوده ایمن خارج کرده است.
این ۹ مرز سیارهای شامل تغییرات اقلیمی، اسیدیشدن اقیانوسها، کاهش تنوع زیستی، افزایش ذرات معلق در جو، تخریب لایه اوزون استراتوسفر، تغییرات آبهای شیرین، تغییر کاربری اراضی، آلودگی شیمیایی و اختلال در چرخههای طبیعی عناصر از جمله چرخه نیتروژن هستند. پژوهشگران معتقدند که سطح اکسیژن محلول در آب نیز به دلیل نقش بنیادین آن در سلامت اکوسیستمهای آبی، باید بهطور رسمی به این فهرست افزوده شود.
پژوهشگران بر این باورند که کاهش اکسیژن آبها نیز باید بهطور رسمی به این فهرست افزوده شود، زیرا نقش مهمی در سلامت اکوسیستمها و پایداری سیاره ایفا میکند.
اریکا فرر، پژوهشگر ارشد این پژوهش گفت: سلامت و پایداری سیاره ما به سلامت اکوسیستمهای آبی وابسته است و این اکوسیستمها بدون اکسیژن نمیتوانند عملکرد طبیعی خود را حفظ کنند. هدف این پژوهش آن است که نشان دهد کاهش اکسیژن آبها تهدید جهانی است و نباید آن را جدا از سایر بحرانهای زیستمحیطی بررسی کرد.
به گفته پژوهشگران، گرمایش ناشی از فعالیتهای انسانی، ورود بیش از حد مواد مغذی و آلایندهها به منابع آبی و تغییر در گردش و تهویه آبهای عمیق از مهمترین عوامل کاهش اکسیژن در آبها هستند.
کاهش اکسیژن میتواند فرآیندهای زیستی و شیمیایی موثر در تنظیم اقلیم زمین را مختل کند و بقای بسیاری از آبزیان، از موجودات میکروسکوپی گرفته تا ماهیها و کوسهها را به خطر بیندازد. حتی پستانداران دریایی نیز از این روند آسیب میبینند، زیرا با کاهش یا جابهجایی طعمههایشان و تخریب زیستگاهها، زنجیره غذایی آنها دستخوش تغییر
میشود.
طبق گزارش ساینس دیلی، محققان امیدوارند نتایج این پژوهش باعث شود سیاستگذاران و پژوهشگران، کاهش اکسیژن آبها را در کنار تغییرات اقلیمی، آلودگی و کاهش تنوع زیستی بهعنوان یکی از بحرانهای مهم زیستمحیطی مورد توجه قرار دهند.
نتایج این پژوهش در مجله Limnology and Oceanography منتشر شده است.