اسلامآباد آمادگی قرار گرفتن در کمپ اعراب را ندارد
ادامه از صفحه اول
روی کار آمدند که از حمایت ارتش پاکستان برخوردار بودند و توانستند با این حمایت، از مابقی احزاب پیشی بگیرند.
حمایت ارتش، موجب تردیدهایی نسبت به عمران خان شده است. اگر او بتواند میانجیگری مثبتی میان ایران و آمریکا انجام داده و تنش تهران و واشنگتن را تا حدی کاهش دهد، به اعتبارش میافزاید، جایگاهش را در مقام نخستوزیری تثبیت میکند و حزبش را به عنوان حزبی موفق و تاثیرگذار تبدیل میکند.
افزایش تنش میان ایران و آمریکا یا تهران و ریاض، موجب کشیده شدن درگیری به خلیج فارس و کشورهای عربی حاشیه آن خواهد شد. در این شرایط اسلامآباد از سویی با ریاض و بسیاری از کشورهای این منطقه مناسبات نظامی دارد و از طرفی، همسایه ایران است. پاکستان در این شرایط در موقعیت سختی برای تصمیمگیری قرار میگیرد چراکه کشورهای عربی انتظار حمایت سیاسی و نظامی اسلامآباد را دارند و از طرفی، پاکستان مرزهای طولانی با ایران دارد.
ریاض بیمیل به کاهش تنش با تهران نیست چراکه هر گونه تشدید بحران، به دلیل برتری و اقتدار ایران در عرصه نظامی، به زیان عربستان است بنابراین آنها به دنبال کاهش تنش هستند.
پاکستان، ترکیه، مصر و اندونزی در میان کشورهای اسلامی از جایگاه بهتری نسبت به بقیه کشورهای اسلامی برخوردار هستند و وضعیت اسلامآباد برای کاهش تنش تهران و ریاض مساعدتر است چراکه هم با ایران و هم با عربستان روابط نزدیکی دارد و به غیر از پاکستان، کشور دیگری قادر به کاهش تنش میان این دو کشور نیست.
علت عدم موفقیت تلاشها برای کاهش تنش میان ایران و عربستان، این است که سطح رقابتها از سطح سیاسی بالاتر رفته و ایدئولوژیک شده است. همین مساله شده این رقابت به سادگی به سطح سیاسی برنگردد چراکه در رقابت سیاسی، مساله قابل مذاکره است اما رقابت ایدئولوژیک حیثیتی است و قابل کوتاه آمدن نیست.
آمریکاییها به دنبال جنگ تمام عیار با ایران نیستند چراکه وقوع جنگ تهران و واشنگتن به سادگی قابل پایان دادن نیست. آمریکا میتواند جنگی را آغاز کند ولی پایاندهنده آن نیست. آمریکاییها نیروی زیادی در منطقه دارند که در برد موشکی ایران هستند پس ریسک جنگ با ایران را ندارند.
آنها روزبهروز تحریمها را افزایش میدهند و امیدوار هستند این تحریمها موجب مجبور شدن ایران برای آمدن پای میز مذاکره و تحمیل نظراتشان به تهران شود. هدف آنها در کوتاه مدت این است و در بلندمدت هم براندازی نظام است.
فعلا سیاست آمریکا فشار حداکثری علیه ایران و سیاست ایران مقاومت حداکثری در برابر آمریکا است. در این دیدگاه، آمریکا فکر میکند ایران بالاخره کوتاه میآید و تهران معتقد است با اقتصاد مقاومت و توسعه مناسبات با مسکو و پکن میتواند در برابر فشارها ایستادگی کند.
پاکستان به دنبال راه میانه است که به آمریکا اطمینان دهد که سیاست ایران ضد واشنگتن نیست و به تهران هم اطمینان دهد که آمریکا آماده مصالحه است. پاکستانیها در این راه، اگر هم موفق نشوند از لحاظ تبلیغاتی به سود عمران خان و حزبش خواهد بود.
روی کار آمدند که از حمایت ارتش پاکستان برخوردار بودند و توانستند با این حمایت، از مابقی احزاب پیشی بگیرند.
حمایت ارتش، موجب تردیدهایی نسبت به عمران خان شده است. اگر او بتواند میانجیگری مثبتی میان ایران و آمریکا انجام داده و تنش تهران و واشنگتن را تا حدی کاهش دهد، به اعتبارش میافزاید، جایگاهش را در مقام نخستوزیری تثبیت میکند و حزبش را به عنوان حزبی موفق و تاثیرگذار تبدیل میکند.
افزایش تنش میان ایران و آمریکا یا تهران و ریاض، موجب کشیده شدن درگیری به خلیج فارس و کشورهای عربی حاشیه آن خواهد شد. در این شرایط اسلامآباد از سویی با ریاض و بسیاری از کشورهای این منطقه مناسبات نظامی دارد و از طرفی، همسایه ایران است. پاکستان در این شرایط در موقعیت سختی برای تصمیمگیری قرار میگیرد چراکه کشورهای عربی انتظار حمایت سیاسی و نظامی اسلامآباد را دارند و از طرفی، پاکستان مرزهای طولانی با ایران دارد.
ریاض بیمیل به کاهش تنش با تهران نیست چراکه هر گونه تشدید بحران، به دلیل برتری و اقتدار ایران در عرصه نظامی، به زیان عربستان است بنابراین آنها به دنبال کاهش تنش هستند.
پاکستان، ترکیه، مصر و اندونزی در میان کشورهای اسلامی از جایگاه بهتری نسبت به بقیه کشورهای اسلامی برخوردار هستند و وضعیت اسلامآباد برای کاهش تنش تهران و ریاض مساعدتر است چراکه هم با ایران و هم با عربستان روابط نزدیکی دارد و به غیر از پاکستان، کشور دیگری قادر به کاهش تنش میان این دو کشور نیست.
علت عدم موفقیت تلاشها برای کاهش تنش میان ایران و عربستان، این است که سطح رقابتها از سطح سیاسی بالاتر رفته و ایدئولوژیک شده است. همین مساله شده این رقابت به سادگی به سطح سیاسی برنگردد چراکه در رقابت سیاسی، مساله قابل مذاکره است اما رقابت ایدئولوژیک حیثیتی است و قابل کوتاه آمدن نیست.
آمریکاییها به دنبال جنگ تمام عیار با ایران نیستند چراکه وقوع جنگ تهران و واشنگتن به سادگی قابل پایان دادن نیست. آمریکا میتواند جنگی را آغاز کند ولی پایاندهنده آن نیست. آمریکاییها نیروی زیادی در منطقه دارند که در برد موشکی ایران هستند پس ریسک جنگ با ایران را ندارند.
آنها روزبهروز تحریمها را افزایش میدهند و امیدوار هستند این تحریمها موجب مجبور شدن ایران برای آمدن پای میز مذاکره و تحمیل نظراتشان به تهران شود. هدف آنها در کوتاه مدت این است و در بلندمدت هم براندازی نظام است.
فعلا سیاست آمریکا فشار حداکثری علیه ایران و سیاست ایران مقاومت حداکثری در برابر آمریکا است. در این دیدگاه، آمریکا فکر میکند ایران بالاخره کوتاه میآید و تهران معتقد است با اقتصاد مقاومت و توسعه مناسبات با مسکو و پکن میتواند در برابر فشارها ایستادگی کند.
پاکستان به دنبال راه میانه است که به آمریکا اطمینان دهد که سیاست ایران ضد واشنگتن نیست و به تهران هم اطمینان دهد که آمریکا آماده مصالحه است. پاکستانیها در این راه، اگر هم موفق نشوند از لحاظ تبلیغاتی به سود عمران خان و حزبش خواهد بود.