شرایط اقتصادی میتواند گزینههای تفریح را محدود کند
گرانیها چه تاثیری بر تفریح مردم داشته است؟
به گزارش اقتصاد سرآمد - به پارک میروید یا سینما؟ فعالیتهای پر هیجان ورزشی را دوست دارید یا بازیهای تختهای؟ کافهنشینید یا پایه رستوران و فستفود؟ اهل سفر چطور؛ هستید؟ علاقه به همه این فعالیتها از یک نیاز درونی در انسان شکل میگیرد نیاز به تفریح! با این حال همانطور که انتخابهای هر فرد برای تفریح متفاوتند، شرایط گوناگون و از جمله شرایط اقتصادی نیز میتوانند گزینههای تفریحهای مورد علاقهتان را محدود کنند.
گرانیها باعث شده است که تفریحهای بسیاری از دسترس مردم دور شوند. برخی اصلا تفریح را به دلیل کماهمیتتر بودن در مقابل نیازهای اولیه، از برنامه زندگیشان کلا حذف کردهاند و برخی هم ناچار شدهاند برخی تفریحهای مورد علاقهشان را کنار بگذارند یا کمتر کنند و یا حداقل از لیست محدودتری از تفریحهای ممکن، فعالیت موردنظرشان را برگزینند.
فریبا درباره تاثیر گرانیها بر تفریحاتش میگوید: «من اغلب علاقه به تفریحهای فرهنگی دارم. رفتن به کنسرت موسیقی، تئاتر و سینما از علایق اصلی من هستند و البته سفر را هم خیلی دوست دارم. راستش گرانیها، شاید به طور مستقیم در قیمت بلیط تئاتر و سینما به چشم نیاید، هر چند قیمت بلیطهای هر دو در یک سال اخیر کمی گران شده است؛ با این حال فشار آوردن گرانیها برای تامین سایر نیازهای زندگی، باعث شده است که مجبور شوم کمی از تفریحاتم بزنم». وی میافزاید: «تاثیر گرانی بر سفر بیشتر است و کلا سفر تفریح گرانتری است. برخی دوستانم شیوههای سفر ارزان و هیچهایکری و مانند آن را پیشنهاد میدهند که هم چندان شیوه مطلوبم در سفر نیست و هم احساس راحتی و امنیت کافی را ندارم و بدون اینها دیگر چه تفریحی است؟!».
فرهاد که اهل اهواز است نیز در این باره میگوید: «در اهواز و حتی در کل خوزستان امکانات تفریحی محدود است، هوا هم که یا گرم است و یا گرد و غبار! در نتیجه کلی از گزینههای ما خودبهخود حذف میشود». وی میافزاید: «به همین دلیل عمده تفریح ما خوردن غذا است. با این حال گرانیها بر قیمت فستفودها و رستورانها تاثیر محسوسی گذاشته است و این تفریح را گران کرده است. عجالتا محبوبترین جا برای تفریح خوراکی ما همان خیابان مشهور لشکرآباد و فلافیهای پرکن بخور ارزانش هستند. اگر هوا خوب باشد، شاید گاهی لب کارونی هم رفتیم؛ هر چند کارون کم آب با بوی فاضلاب، چندان هم خوشایند نیست».
بهنام هم میگوید: «تفریح معمولی من را ارضا نمیکند. من عاشق هیجانم. رانندگی پر سرعت، بانجی جامپینگ، پینت بال و کارهایی از این دست. وضع مالی ما از متوسط کمی بهتر است. با این حال، در مقابل برخی خرجهای دیگرم ناچارم از این کارها کم کنم. مثلا لباسهایی که دوست دارم گران شده است یا خرج خودرویم زیاد است و دیگر نمیشود با آن به پیست رفت و رانندگی کرد، چون فقط قیمت لنت یا لاستیک کمر آدم را میشکند!». وی اضافه میکند: «فعلا عوض اینها دوز دورهمیها و دوردورهایمان با دوستانم بیشتر شده است. اما خب، اصطلاحا حال نمیدهد. در نتیجه نمیشود گفت که اگر ظاهرا وضعم بد نیست، اما گرانیها در نوع تفریحاتم تاثیر نگذاشته است».
اما وقتی گرانیها بر نوع یا میزان تفریح افراد جامعه اثر بگذارد، چه تاثیری بر سلامت فرد و جامعه دارد؟ آیا باید کم شدن تفریحات یا کاهش گزینههای پیش رو برای تفریح را در راستای یک ریاضت اقتصادی بپذیریم و با آن کنار بیاییم یا آثار آن در طولانیمدت برای فرد و یا جامعه بیش از اینها آسیبزا است؟
زیبا زمانی، دانشآموخته جامعهشناسی در این باره میگوید: «اهمیت تفریح بر سلامت فردی و اجتماعی بر هیچ کس پوشیده نیست. حتی در اسلام هم با تفاوت قائل شدن میان لهو و لعب به معنی بازی بیهوده و تفریح، به عنوان عاملی برای نشاط فردی و اجتماعی و سلامت روح و جسم، بر این موضوع تاکید شده است».
گرانیها باعث شده است که تفریحهای بسیاری از دسترس مردم دور شوند. برخی اصلا تفریح را به دلیل کماهمیتتر بودن در مقابل نیازهای اولیه، از برنامه زندگیشان کلا حذف کردهاند و برخی هم ناچار شدهاند برخی تفریحهای مورد علاقهشان را کنار بگذارند یا کمتر کنند و یا حداقل از لیست محدودتری از تفریحهای ممکن، فعالیت موردنظرشان را برگزینند.
فریبا درباره تاثیر گرانیها بر تفریحاتش میگوید: «من اغلب علاقه به تفریحهای فرهنگی دارم. رفتن به کنسرت موسیقی، تئاتر و سینما از علایق اصلی من هستند و البته سفر را هم خیلی دوست دارم. راستش گرانیها، شاید به طور مستقیم در قیمت بلیط تئاتر و سینما به چشم نیاید، هر چند قیمت بلیطهای هر دو در یک سال اخیر کمی گران شده است؛ با این حال فشار آوردن گرانیها برای تامین سایر نیازهای زندگی، باعث شده است که مجبور شوم کمی از تفریحاتم بزنم». وی میافزاید: «تاثیر گرانی بر سفر بیشتر است و کلا سفر تفریح گرانتری است. برخی دوستانم شیوههای سفر ارزان و هیچهایکری و مانند آن را پیشنهاد میدهند که هم چندان شیوه مطلوبم در سفر نیست و هم احساس راحتی و امنیت کافی را ندارم و بدون اینها دیگر چه تفریحی است؟!».
فرهاد که اهل اهواز است نیز در این باره میگوید: «در اهواز و حتی در کل خوزستان امکانات تفریحی محدود است، هوا هم که یا گرم است و یا گرد و غبار! در نتیجه کلی از گزینههای ما خودبهخود حذف میشود». وی میافزاید: «به همین دلیل عمده تفریح ما خوردن غذا است. با این حال گرانیها بر قیمت فستفودها و رستورانها تاثیر محسوسی گذاشته است و این تفریح را گران کرده است. عجالتا محبوبترین جا برای تفریح خوراکی ما همان خیابان مشهور لشکرآباد و فلافیهای پرکن بخور ارزانش هستند. اگر هوا خوب باشد، شاید گاهی لب کارونی هم رفتیم؛ هر چند کارون کم آب با بوی فاضلاب، چندان هم خوشایند نیست».
بهنام هم میگوید: «تفریح معمولی من را ارضا نمیکند. من عاشق هیجانم. رانندگی پر سرعت، بانجی جامپینگ، پینت بال و کارهایی از این دست. وضع مالی ما از متوسط کمی بهتر است. با این حال، در مقابل برخی خرجهای دیگرم ناچارم از این کارها کم کنم. مثلا لباسهایی که دوست دارم گران شده است یا خرج خودرویم زیاد است و دیگر نمیشود با آن به پیست رفت و رانندگی کرد، چون فقط قیمت لنت یا لاستیک کمر آدم را میشکند!». وی اضافه میکند: «فعلا عوض اینها دوز دورهمیها و دوردورهایمان با دوستانم بیشتر شده است. اما خب، اصطلاحا حال نمیدهد. در نتیجه نمیشود گفت که اگر ظاهرا وضعم بد نیست، اما گرانیها در نوع تفریحاتم تاثیر نگذاشته است».
اما وقتی گرانیها بر نوع یا میزان تفریح افراد جامعه اثر بگذارد، چه تاثیری بر سلامت فرد و جامعه دارد؟ آیا باید کم شدن تفریحات یا کاهش گزینههای پیش رو برای تفریح را در راستای یک ریاضت اقتصادی بپذیریم و با آن کنار بیاییم یا آثار آن در طولانیمدت برای فرد و یا جامعه بیش از اینها آسیبزا است؟
زیبا زمانی، دانشآموخته جامعهشناسی در این باره میگوید: «اهمیت تفریح بر سلامت فردی و اجتماعی بر هیچ کس پوشیده نیست. حتی در اسلام هم با تفاوت قائل شدن میان لهو و لعب به معنی بازی بیهوده و تفریح، به عنوان عاملی برای نشاط فردی و اجتماعی و سلامت روح و جسم، بر این موضوع تاکید شده است».