کرونا، خسرو سینایی را هم از ما گرفت
خسرو سینایی کارگردان فیلم سینمایی «عروس آتش» که به کرونا مبتلا شده بود، درگذشت.فرح اصولی همسر خسرو سینایی خبر درگذشت همسر خود را تایید کرد و گفت که عصر دیروز ۱۱ مرداد ماه کارگردان «عروس آتش» در بیمارستان از دنیا رفت.
به گزارش اقتصادسرآمد، سینایی حدود یک ماه قبل برای یک عمل جراحی در بیمارستان بستری بود و بعد از مدتی مرخص اما به علت عفونت ریه و مبتلا شدن به کرونا دوباره در بیمارستان امیر علم بستری شد.این کارگردان و مستندساز سینمای ایران فیلمهای متعددی را ساخته که یکی از مشهورترین آنها عروس آتش بود که جایزه بهترین فیلمنامه را در هجدهمین جشنواره فیلم فجر دریافت کرد.
از جمله آثار این کارگردان می توان به جزیره رنگین، کویر خون، مثل یک قصه، گفتگو با سایه، عروس آتش، کوچه پاییز، هیولای درون، زنده باد و تهران امروز اشاره کرد.
سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه در هجدهمین دوره جشنواره فیلم فجر، برای فیلم عروس آتش و لوح زرین بهترین کارگردانی در دومین دوره جشنواره فیلم فجر، برای فیلم هیولای درون از جمله جوایز این هنرمند است.
سینایی در سال ۱۳۸۷ موفق به دریافت نشان ویژه کشور لهستان از سوی رئیسجمهور این کشور شد. او این نشان را به خاطر ساخت فیلم مستند مرثیه گمشده که روایتگر مهاجرت هزاران لهستانی به ایران در سالهای ۱۹۴۱ و ۱۹۴۲ است، دریافت کرد.
خسرو سینایی روز نهم دی ۱۳۱۹ در شهر ساری به دنیا آمد و پس از تحصیل در دبیرستان البرز تهران، برای ادامه تحصیل به وین، پایتخت اتریش رفت. او نوه دختری عفت سیاح سپانلو (کحال) است که از او به عنوان اولین زن سردبیر نشریات ایران نام می برند.
سینایی در وین، به مدت چهار سال به تحصیل معماری در دانشگاه فنی وین پرداخت و سه سال نیز در دانشگاه موسیقی و هنرهای نمایشی وین در رشته موسیقی آموزش دید.
سینایی همچنین دانشآموخته کارگردانی سینما و تلویزیون و فیلمنامهنویسی از آکادمی هنرهای نمایشی وین بود. او در پایان تحصیلش فیلم کوتاه "ماهیگیری" را ساخت که بر اساس داستانی از ولف دیتریش شنوزه، یک نویسنده آلمانی بود.او همچنین وقتی ۲۲ ساله بود، مجموعه شعری را با عنوان "تاولهای لجن" منتشر کرد.
سینایی علاوه بر دریافت جوایز از جشنوارههای داخلی و خارجی، داور بسیاری از جشنوارههای ایرانی و بینالمللی نیز بود. همچنین منتقدان بسیاری درباره آثار نوشتند که برخی از آنها در کتاب "خسرو سینایی، نقاشی با دوربین" نوشته زوان قوکاسیان (۱۳۸۴) گردآوری شده است.
خسرو سینایی در سالهای پایانی عمر خود فیلم چندانی نساخت: "نمیگذارند فیلمم را بسازم... مهم نیست فیلم چه موضوعی دارد، آنها میخواهند عدهای را از گود خارج کنند و فقط یک عده خاصی را داشته باشند که زیاد هم حرف نزنند."
به گزارش اقتصادسرآمد، سینایی حدود یک ماه قبل برای یک عمل جراحی در بیمارستان بستری بود و بعد از مدتی مرخص اما به علت عفونت ریه و مبتلا شدن به کرونا دوباره در بیمارستان امیر علم بستری شد.این کارگردان و مستندساز سینمای ایران فیلمهای متعددی را ساخته که یکی از مشهورترین آنها عروس آتش بود که جایزه بهترین فیلمنامه را در هجدهمین جشنواره فیلم فجر دریافت کرد.
از جمله آثار این کارگردان می توان به جزیره رنگین، کویر خون، مثل یک قصه، گفتگو با سایه، عروس آتش، کوچه پاییز، هیولای درون، زنده باد و تهران امروز اشاره کرد.
سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه در هجدهمین دوره جشنواره فیلم فجر، برای فیلم عروس آتش و لوح زرین بهترین کارگردانی در دومین دوره جشنواره فیلم فجر، برای فیلم هیولای درون از جمله جوایز این هنرمند است.
سینایی در سال ۱۳۸۷ موفق به دریافت نشان ویژه کشور لهستان از سوی رئیسجمهور این کشور شد. او این نشان را به خاطر ساخت فیلم مستند مرثیه گمشده که روایتگر مهاجرت هزاران لهستانی به ایران در سالهای ۱۹۴۱ و ۱۹۴۲ است، دریافت کرد.
خسرو سینایی روز نهم دی ۱۳۱۹ در شهر ساری به دنیا آمد و پس از تحصیل در دبیرستان البرز تهران، برای ادامه تحصیل به وین، پایتخت اتریش رفت. او نوه دختری عفت سیاح سپانلو (کحال) است که از او به عنوان اولین زن سردبیر نشریات ایران نام می برند.
سینایی در وین، به مدت چهار سال به تحصیل معماری در دانشگاه فنی وین پرداخت و سه سال نیز در دانشگاه موسیقی و هنرهای نمایشی وین در رشته موسیقی آموزش دید.
سینایی همچنین دانشآموخته کارگردانی سینما و تلویزیون و فیلمنامهنویسی از آکادمی هنرهای نمایشی وین بود. او در پایان تحصیلش فیلم کوتاه "ماهیگیری" را ساخت که بر اساس داستانی از ولف دیتریش شنوزه، یک نویسنده آلمانی بود.او همچنین وقتی ۲۲ ساله بود، مجموعه شعری را با عنوان "تاولهای لجن" منتشر کرد.
سینایی علاوه بر دریافت جوایز از جشنوارههای داخلی و خارجی، داور بسیاری از جشنوارههای ایرانی و بینالمللی نیز بود. همچنین منتقدان بسیاری درباره آثار نوشتند که برخی از آنها در کتاب "خسرو سینایی، نقاشی با دوربین" نوشته زوان قوکاسیان (۱۳۸۴) گردآوری شده است.
خسرو سینایی در سالهای پایانی عمر خود فیلم چندانی نساخت: "نمیگذارند فیلمم را بسازم... مهم نیست فیلم چه موضوعی دارد، آنها میخواهند عدهای را از گود خارج کنند و فقط یک عده خاصی را داشته باشند که زیاد هم حرف نزنند."