به گزارش اقتصادسرآمد، مسعود خدیوی کاشانی،عضو مرکز وکلا و مدرس دانشگاه در نوشتاری به سرآمد آورده است: کودکانی که جرم‌شان تنها شوق زندگی و نقاشی کردن فرداهاست و مشتاق به شنیدن زنگ تفریح کلاس که ناگاه صدایی مهیب ... برای فرار معصومانه به محراب مسجد توسل می‌جویند اما آن جا هم...
بعد از چند مرحله موشکباران از هیاهوی شاد کودکان ، سکوت مرگباری حاکم حیاط مدرسه می‌گردد و دود و غبار و رایحه مرگبار گوگرد و داغ آسمانی شدن دختران این وطن.‌‌..
ننگ بر شما...
دنیای مجازی مات و مبهوت و سراسیمه مملو از اخبار می‌گردد، حدس و گمان و تحلیل...
آری شروع جنگی دیگر.‌‌..
آمریکا و اسرائیل هر دو آمده اند تا تمدنی را به عصر حجر سوق بدهند از ناوهایی عظیم تا پرنده هایی غول آسا با داستان سرایی‌هایی از سلاح‌هایی ناشناخته و فتح نیم ساعته ونزوئلا 
نیمه‌های شب رمضان توام با زمزمه‌های دعا خبری دل که نه جهانی را می‌لرزاند
حضرت آقا ...
خبری که گذشت بیش چهل روز از آن هم هنوز باورش را برای‌مان غیرممکن ساخته است!
گرچه جان از کالبد وجودش رها می‌گردد اما او چون فرمانده‌ایی شجاع بی‌قرار اوضاع است و گویی در عرصه میدان حضور دارد تا پس از حصول نتیجه و ناکامی دشمن پیکرش آرامش الهی را در صحن خانه حضرت دوست دریابد.
سلام فرمانده...
ناو دِنا نیز هدف اژدرهای کینه و خشم قرار می‌گیرد و ده ها ابرمرد دور از وطن فقط به جرم ایرانی بودن مظلومانه جان ستانده می‌شوند!
بمباران وقت و بی‌وقت در جریان است بمب هایی سنگر شکن و پرواز غول‌پیکر های B2 عظمت یک ملت را به چالش گرفته است!
ملتی که گرچه سخن و گلایه داشت اما به وقت جنگ و تجاوز همه چیز فراموش می‌گردد تا تنها یک درخواست در کلامشان تجلی یابد بزن که خوب می‌زنی.
ایران و ایرانی گرچه نگران فرداهاست اما به میدان رزم می آید تا با سلاحی به نام پرچم ، انرژی را فراگیر سازد.
چه خوش گفت آن سرباز وطن من اینجا نیامده ام روحیه بدهم که آمده‌ام از این ملت روحیه رزم و مقاومت بگیرم.
به یک‌باره پدافند جان می‌گیرد و با چشمانی تیزبین تر یکی یکی شکارچی صیدی می‌گردند که از ساختار توانمندی آن‌ها هزاران مطلب شنیده بودیم اما در تور صیاد چنین گرفتار می‌شوند!
لانچرها با وجود رصد ماهواره ایی حماسه و شهامت می‌سرایند و چون ققنوس در میان آتش و انفجار لانچری دیگر متولد می‌گردد تا رشادت آنان لحظه ای متوقف نگردد.
مهم نیست که با چه قدرت و توانمندی به سویت هجوم آورده اند وقتی مردمانت این‌چنین مقاومت را برگزیده اند و خویش را جانفدا لقب داده‌اند. 
مرحبا به مرام و اتحادتان و چه زیبا سرود فردوسی که چو ایران نباشد تن من مباد.
و آن سو رژیمی که هیچ محدودیت و قانونی او را از جنایت باز نمی دارد!
مدرسه و دانشگاه و مناطق مسکونی و حتی بیمارستان هدفی ایست مشروع برای آنان و پل B1 کرج شاهکار مهندسی نوین که به جنونی وصف ناپذیر ویران می‌شود و سازمان های بین المللی خاموش تنها نظاره‌گر این جنایات شده‌اند!
دبیرکل سازمان ملل نهادی که می‌بایست حافظ صلح باشد چون مترسکی بی رَمق فقط بر صندلی این مسند تکیه داده است و نه تحرکی و نه فعلی ... !
اینان از فراری دادن یک کلاغ هم عاجزاند حال چه رسد به توبیخ و نکوهش جنایتکاری چنین خون‌آشام ...
سازمانی که تنها بواسطه ضعف جامعه ملل شکل می‌گیرد اما در طول حیات خود باز جنگ های بسیاری را شاهد است و با این ساختار و حق وتو در آن بازدارندگی لازم دیده نمی‌شود.
به عنوان یک معلم حقوق شرمگینم که بیان دارم این سازمان با تمام امیدهایی به خلق آن فقط کارنامه به مردودی گرفته است!
وقتی موشک هایی نقطه زن در ویترین رجزخوانی آنان رخ نمایی می‌کند پس هدف قراردادن یک دبستان آن هم در چند مرحله دیگر چگونه توجیه می‌گردد؟
به راستی جز جنایتی علیه بشریت معنای دیگری خواهد داشت؟
رژیمی که حیات روزانه اش را به ریختن خون گره زده و جز ویرانی و جنگ دستاورد دیگری را برای جامعه جهانی رقم نزده است و هزاران تن مواد منفجره سخاوت شرمگینامه او بوده برای کشورهای مسلمان!
قطعنامه 377 مجمع عمومی سازمان ملل بیان می‌دارد که وقتی حق وتو در شورای امنیت قربانی سیاست می‌گردد و این‌چنین صلح جهانی به خطر می افتد می‌بایست موضوع به اجماع جهانی در مجمع واگذار شود و این روزها ضعف سازمان های جهانی در این امر کاملا ملموس است و اگر با چنین آهنگی پیش برود دیر یا زود جنگ سوم جهانی رهاورد این سکوت و بی تفاوتی ها خواهد شد!
جای دارد حقوق بین الملل اصلاحی را رقم زند و دولت‌ها را پاسخگوی اقدامات‌شان کند و زبان قُلدری را از جامعه ملل حذف نماید و به وجدان جهانی جایگاه قضاوت.
شاید آن روز زندگی روی زمین برای انسان معناپذیرتر باشد.
و امروز در نظم نوین جهانی قانونی در پی درخواست میلیون های ایرانی در حال نگارش است که زین پس عبور از تنگه هرمز می‌بایست با حق عبوری تحقق یابد که بی شک دستاوردی به این عظمت به چنین هزینه ای می اَرزد و نسل فردا هم از قِبل این تصمیم شکرگذار آن خواهند بود.
ایرانم باز می‌سازیم تو را با نام جانفدا و به قید جان با تو می‌مانم.