حمید الماسی نیا- این روزها، روزگاری است برای بازگشت به حافظه‌ی جمعی؛ روزگاری برای درنگ کردن در میانه هیاهوی روزمرگی و یادآوری عزیزانی که در آرامشِ انجام وظیفه، با حادثه‌ای ناگوار روبرو شدند و در مسیر پر فراز و نشیب خدمت به میهن، رخت از جهان بربستند و به لقای حق پیوستند.
سالروز انفجار در بندر شهید رجایی، برای ما تنها یک عدد یا یک مناسبت در تقویم نیست؛ بلکه گنجینه‌ای است از دردهای فروخورده و ستایشی بلند از شکوهِ ایثار بود و آن روز، آسمان بندرِ پرتلاطم شاهد بود که چگونه سینه دریا با شعله‌های عمیق گره خورد و مردانی که سربازانِ خط مقدم اقتصادِ کشور بودند، در میان آتش و دود، قامتی بلندتر از شعله‌ها یافتند.
یادمان شهدای این حادثه، برای ما تنها یک تابلو و یک بنای سنگی یا تندیسی خاموش در کرانه‌ی خلیج فارس نیست؛ بلکه قلب تپنده‌ای است که شبانه‌روز با صدای موج‌ها نغمه‌سرایی می‌کند و این گواه گویایی است بر اینکه در راه ساختن و آبادانی این خاک، کسانی بوده‌اند که جانِ شیرین خود را به عنوان گران‌بها‌ترین سرمایه، در طبق اخلاص نهاده‌اند و به ما هشدار می‌دهد که امنیت و پیشرفتِ این مرز و بوم، نه اتفاقی، که حاصلِ ایستادگیِ انسان‌هایی است که علی‌رغم تمام سختی‌ها و خطرات پنهان در دلِ صنعت و کار، صبورانه ایستادند تا چراغِ توسعه در این سرزمین خاموش نشود.
وقتی به آن واقعه می‌اندیشیم، فراتر از اندوهِ فقدان، قدرتِ روح انسان را درک می‌کنیم؛ روحی که در میان تلاطمِ کار، دغدغه‌ای جز رفاه و سربلندیِ هم‌وطنان نداشت و اسکله شهید رجایی، نه فقط یک نقطه جغرافیایی یا یک اسکله تجاری، که آمیخته با عطر شهادتِ کسانی است که هر آجر و هر سازه‌اش، پیوندی عمیق با خاطره‌شان دارد.
در سالروزِ تلخ و پرنصیحت، بار دیگر یاد تمام کسانی که در آن روز در اسکله شهید رجایی، جان بر کف به سوی آسمان پر کشیدند، زنده می‌کنیم و یاد آن تپش‌های ناگهان خاموش شده در دلِ تلاش، و آن نگاه‌های امیدوار به آینده که در آن حادثه به غبار نشست، همواره گرامی باد.
امروز، با نثارِ شاخه‌گلی از احترام و قرائتی از سرِ ارادت، پیمان می‌بندیم که راهشان را در سازندگی و امیدواری ادامه دهیم. روح پاکشان در جوار رحمت الهی، شاد و یادمانِ رشادت‌شان در آسمانِ نام‌های ماندگارِ این سرزمین، جاودان باد.