با امضای تفاهم‌نامه همکاری میان معاونت علمی ریاست‌جمهوری و مؤسسه تحقیقات علوم شیلاتی، مسیر تجاری‌سازی دانش فنی تکثیر ماهیان بومی هموار شد تا ضمن کاهش وابستگی به واردات، زنجیره ارزش آبزی‌پروری کشور تکمیل و امنیت غذایی در این حوزه تقویت شود.
به گزارش اقتصاد سرآمد، یکی از گلوگاه‌های اصلی در توسعه آبزی‌پروری کشور به‌ویژه در بخش پرورش ماهی در قفس، وابستگی به واردات بچه‌ماهی است. در همین راستا و با هدف رفع این چالش تفاهم‌نامه‌ای میان دفتر برنامه ملی ارتقای فناوری در زنجیره ارزش محصولات گلخانه‌ای و شیلاتی معاونت علمی و مؤسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور منعقد شد.
این همکاری در راستای اجرای بند «ب» ماده ۶۳ قانون برنامه هفتم پیشرفت منعقد شده است و تلاش دارد با ایجاد پیوند میان دستاوردهای تحقیقاتی، زیرساخت‌های علمی و سرمایه بخش خصوصی، حلقه مفقوده تکثیر در زنجیره ارزش آبزی‌پروری را احیا کند.
اگرچه طی سال‌های گذشته دانش فنی تکثیر بسیاری از گونه‌های بومی و اقتصادی در مؤسسه تحقیقات علوم شیلاتی توسعه یافته است، اما بخش بزرگی از این دستاوردها تاکنون در مرحله تحقیقاتی باقی مانده و مسیر تجاری‌سازی و تولید انبوه را طی نکرده‌اند.
اکنون با این تفاهم‌نامه که به امضای امیرحسین صفرقلی مدیر برنامه ملی ارتقای فناوری در زنجیره ارزش محصولات گلخانه‌ای و شیلاتی و صدیق مرتضوی رئیس مؤسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور رسید، زمینه برای ورود سرمایه‌گذاران بخش خصوصی و حمایت‌های هدفمند دولت فراهم شده است.
پایان وابستگی به واردات بچه‌ماهی؛ گام بلند برای تجاری‌سازی دانش بومی در صنعت آبزی‌پروری

جزئیات مدل همکاری و اولویت‌های تولید
بر اساس اعلام معاونت علمی ریاست جمهوری طبق مفاد این تفاهم‌نامه، فرآیند تجاری‌سازی در مراحل زیر اجرایی می‌شود:
۱. تعیین اولویت‌ها: شناسایی گونه‌های دارای اولویت و ارزش اقتصادی بالا نظیر «صبیتی»، «سوکلا»، «کفال» و «ماهی آزاد دریای خزر».
۲. مشارکت بخش خصوصی: مؤسسه تحقیقات علوم شیلاتی موظف به شناسایی سرمایه‌گذاران و در اختیار قرار دادن دانش فنی و ظرفیت‌های زیرساختی خود شد.
۳. حمایت‌های دولتی: معاونت علمی، فناوری و اقتصاد دانش‌بنیان پس از ارزیابی طرح‌های پیشنهادی، حمایت‌های لازم را در چارچوب ضوابط قانونی ارائه خواهد کرد.
توسعه این مدل همکاری می‌تواند علاوه بر متنوع‌سازی گونه‌های پرورشی منجر به شکل‌گیری ظرفیت داخلی پایدار برای تولید بچه‌ماهی و کاهش خروج ارز شود.
طرح‌های تجاری‌سازی بر اساس ظرفیت فنی و نیاز بازار در فازهای مشخص تعریف شده‌اند تا پس از اثبات موفقیت در هر مرحله ظرفیت تولید در مقیاس بزرگ‌تر توسعه یابد.
این اقدام در صورت موفقیت علاوه بر رفع یکی از مهم‌ترین موانع توسعه پرورش ماهی در قفس، زمینه شکل‌گیری کسب‌وکارهای جدید، اشتغال‌زایی و ایجاد ارزش افزوده اقتصادی از دانش فنی بومی را فراهم خواهدکرد.