به گزارش اقتصادسرآمد، این اعتبار بخشی محض به فرهنگ است. چیزی که اگر نباشد، توسعه معنا پیدا نمی‌کند. چیزی که اگر نباشد، ساخت و ساز و اختراع و تولید و.. همه بی‌معنا خواهند شد؛ زیرا فرهنگ، تولید انسانیت انسان است و باقی سازه‌های روبنایی برای انسان. یکی ماهیت است و دیگران ابزار. 
نگاه به شورای عالی انقلاب فرهنگی
به هر روی، سخن از فرهنگ در حدی مهم است که هزاران کتاب در باره آن نوشته شده، اما حکایتش همچنان باقی است. در این مسیر، نگاه به شورای عالی انقلاب فرهنگی زمانی مستقیم و معنادار است که به طور مشخص پای فرهنگ به میان می‌آید. فرهنگی که باید معنا کند چه علمی و چه فناوری و چه ساخت و سازی و... برای انسان در جامعه مفید است. 
توسعه دریایی کشور
در جایگاهی هستیم که توسعه دریایی کشور را بر اساس سیاست های ابلاغی مقام معظم رهبری دنبال می‌کنیم. ما در روزنامه دریای سرآمد به عنوان رکنی از جامعه کثیر دریایی می‌دانیم که فرهنگ لازمه توسعه است و نیز می‌دانیم که عالی‌ترین جایگاه فرهنگی کشور در شورای عالی انقلاب فرهنگی مستقر است.
 اکنون این سوال مهم و پرتکرار خود را می‌پرسیم که «جایگاه توسعه دریایی کشور از نقطه نظر فرهنگی در شورای عالی انقلاب فرهنگی کجاست؟»
به طور ویژه انتظار می‌رود که شورای عالی انقلاب فرهنگی در مباحث توسعه دریایی کشور در ابعاد مختلف ورود کند. گزارش‌ها حکایت دارد که در بحث سند و برنامه‌های کلان اقداماتی با همکاری دانشگاه هرمزگان صورت گرفت که البته عقیم ماند. اما انتظار این است که در مباحث ویژه فرهنگ دریایی و فرهنگی که می‌تواند زیربنای توسعه دریایی کشور باشد ورود کند که در این باره هیچ خبری مخابره نشده است. 
توسعه دریایی ایران متولی مشخصی ندارد. چه خوب است که شورای عالی انقلاب فرهنگی حداقل یک متولی برای فرهنگ‌سازی و توسعه فرهنگ دریایی کشور معین کند. می‌تواند این مهم را به عنوان یک وظیفه ملی به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و صدا و سیمای جمهوری اسلامی بدهد. یا می‌تواند یکی از سازمان‌های دریایی کشور را متولی این اقدام مهم و بزرگ و ملی معرفی کند. به هر روی، مصوبه شورایی که حکم قانون دارد، می‌تواند به راحتی در یک جلسه موضوع «فرهنگ دریایی کشور را به استناد سیاست‌های ابلاغی رهبر حکیم انقلاب» مورد بررسی قرار داده و برای آن تصمیم بگیرد. چه بسا کارستان کند و یک کارگروه ذیل خود شورا برای این مهم ایجاد کند. همان‌گونه که علم و فناوری را مهم برشمرد و برای آن در ساختار شورای عالی تدبیر کرد، می‌تواند به استناد سیاست‌های ابلاغی همین حکم را در باره «توسعه فرهنگ دریایی کشور» قرار دهد. 
سازمان‌های دریایی کشور
سازمان‌های دریایی کشور، کم و بیش به مقوله فرهنگ توجه دارند؛ اما نه در شعاع ملی و نه در محور فرهنگ سازی دریایی برای جامعه، بلکه در محدوده فعالیت‌های خود و در حد برنامه‌های داخلی مانند بزرگداشت و برنامه‌های مناسبتی. این موارد خوب هستند و لازم، اما کافی نیستند. زمانی که وسعت بیش از ۹۰ میلیون ایرانی در نظر گرفته شود که اغلب بر اساس تبلیغات استعماری دریاهراس هستند، در جایی که همچنان مهاجرت از دریا به سمت کویر است، در جایی که سواحل کشورهمچنان خالی از سکنه است، در حالی که سرمایه‌های مردمی به سمت دریا نمی‌روند و در جایی که بعد از دو سال از ابلاغ سیاست‌های توسعه دریاپایه، همچنان طرح و نقشه‌ها روی کاغذ مانده و به عمل در نیامده است و از همه مهم‌تر در جایی که «توسعه دریاپایه به مطالبه عمومی» تبدیل نشده است و مردم برای این توسعه ذوق نمی‌کنند، نیاز به فعالیت فرهنگی در سطح وسیع و عمیق و همه جانبه است تا نقشه استعمار نقش برآب شود و گرایش مردم به دریا و ذائقه مردم به غذای سفید معنای تازه و کارسازی پیدا کند. 
راه کار: شورای عالی انقلاب فرهنگی
در چنین شرایطی است که نگاه ها باید متوجه شورای عالی انقلاب فرهنگی شود. باید از این شورای حاکمیتی، متخصص و موثر انتطار داشت که این گره بسیار بزرگ و پیجیده را به سرانگشت تدبیر خود باز کند. 
شورای عالی انقلاب فرهنگی می‌تواند و می‌توان گفت که هیچ رکنی در ایران نیست که بتواند این اقدام بزرگ را انجام دهد الا شورای عالی انقلاب فرهنگی. 
بی تردید، سازمان‌ها و ارگان‌های مهم دریایی کشور مایل به این کار هستند و از شورا حمایت خواهند کرد. فعالان بخش خصوصی نیز مشتاقانه همکاری و حمایت خواهند کرد. گویا همه چیز هست و همه بساط فرهنگی فراهم است الا یک قاعده. یک قانون. یک مصوبه و یک متولی که پیگیر برنامه و اجرای فرهنگی در سطح کشور باشد. 
انتظار داریم شورای عالی انقلاب فرهنگی پا به میدان عمل بگذارد و مسیر توسعه فرهنگ دریایی ایران را مشخص کند.