به گزارش اقتصادسرآمد، حتماً خوانندگان گرامی می دانند که اکوادور کشوری در کرانه شرقی اقیانوس آرام در غرب قاره آمریکای جنوبی واقع شده، فاصله هوائی این کشور با ایران ۱۳٬۵۰۰ کیلومتر است. کشاورز اکوادوری بعد از برداشت محصول، باید آنها را به کارخانه بسته بندی حمل کند، در آنجا موزها بعد از شستشو و ضدعفونی در نایلون و کارتن های نر و ماده بسته بندی می شوند، سپس با کامیونهای یخچال دار به بندر حمل و در سردخانه های بندر دپو شوند، بعد در کشتی های یخچال دار بارگیری شده، کشتی باید بخشی از کرانه اقیانوس آرام تا کانال پاناما، کل عرض اقیانوس اطلس، کل طول دو دریای مدیترانه و سرخ، بخشی از اقیانوس هند، کل طول دریای عمان و بخشی از خلیج فارس را طی کند تا به بندرعباس برسد. در آنجا محموله باید از کشتی تخلیه و در سردخانه دپو شود، سپس با کامیونهای یخچال دار به سردخانه های تهران حمل شود و از سردخانه ها به مغازه ها برسد. این پروسه در مجموع بین ۱/۵ الی ۲ ماه طول می کشد. با احتساب هزینه های، کاشت، داشت، برداشت، بسته بندی، حمل زمینی در مبدا و مقصد، طی مسافتی حدود نصف کره زمین با عبور از سه اقیانوسها، دو کانالها، سه دریا و یک خلیج در یک زنجیره سرد، ۱۰ بار تخلیه و بارگیری، هزینه های گمرگی، بیمه و غیره، نهایتاً در ایران به قیمت ۸۹ هزار تومن به دست مصرف کننده نهائی ایرانی می رسد. 
 از این طرف نارنگی شمال بدون هیچگونه شستشو و ضد عفونی در سبدهای بسیار ساده پلاستیکی چند بار مصرف و بعضاً همراه با همان شاخ و برگهای موقع چیدن ریخته شده، مستقیم از باغ با کامیون طی مسافتی ۲۵۰ کیلومتری و حداکثر ۵ ساعته با گازوئیل لیتری ۳۵۰ تومن به میدان بار تهران و از آنجا به مغازه ها حمل می شود و به قیمت ۸۹٬۵۰۰ تومن به دست مصرف کننده نهایی می رسد. 
 حال فرض کنید، متقابلاً نارنگی شمال ما هم طی همین پروسهِ حملِ موز از اکوادور به ایران به آن کشور صادر شود، با این تفاوت بسیار زیاد بین دو پروسه این دو نوع میوه، به نظر شما قیمت یک کیلو نارنگی ایران در مغازه های اکوادور چقدر می شود؟ یک میلیون تومن، دو میلیون تومن، چقدر؟. خدا می داند. 
 با نگاهی گذارا به این مقایسه تطبیقی ساده‌ِ بین موز اکوادوری و نارنگی ایرانی و تعمیم آن به بخشهای زیادی از اقتصاد ایران، می توان ناکارآمدی و بهره وری بسیار پایین حکمرانی اقتصادی ایران با هدر رفت عظیم منابع را به عینه دید. انسان جماعت به امید زنده است، از کجا معلوم، شاید معجزه ای اتفاق بیفتد و روزی برسد که ما هم مثل کشورهای دیگر تمرکز و منابع خود را صرف تولید محصولات و خدماتی کنیم که در آنها مزیت داریم و به مقوله بهره وری حساس شویم.