مرکز امید. نقطه آغاز عشق. آنجا که احساس بشریت فوران می‌کند و می‌رود تا آغوش مهربانی خداوند. مرکز مهربانی. آنجا که واژه برای فریاد خوبی‌ها کم می‌آورد. مرکز محبت. درست همانجا که خارها گل می‌شوند. مرکز محک؛ نقطه‌ای از بهشت در سرزمین اهورایی ایران و جایی که اصالت نیک انسان رونمایی می‌شود. 
روزنامه اقتصاد سرآمد از بدو پیدایی تا امروز مفتخر بوده است که خود را عضوی از خانواده مهربانی محک بداند و هرچه توانسته برای کمک به این مرکز شریف، در طبق اخلاص بگذارد. یک رسانه است و در حد بضاعت رسانه‌ای خود، پرچم این مجموعه فرشته‌تبار را برافراشته است. بی‌مزد و منت، همراه خوبی‌ها بوده تا نسیمی از خوبی‌ها به میان واژه‌ها و صفحاتش بوزد و بوی خوش بهشت محک در او جاری شود. 
در این حال، همواره دست نوازش محک بر سر روزنامه بوده و با ارسال تقدیرنامه، خصلت مهربانی خود را ارزانی داشته است تا نشان دهد فقط دست مهربانی بر سر کودکان عزیز و دوست‌داشتنی محک ندارد، بلکه دست نوازش مهربانی‌اش، دیگر اعضای خانواده را هم بی‌نصیب نمی‌گذارد. به مصداق «من لم یشکر المخلوق، لم یشکر الخالق» به همراهان خود سپاس می‌گوید و چه از این بهتر و چه از این بالاتر و چه از این زیبنده‌تر که روح انسان را ترنم می‌بخشد و روان انسان را مانند اولین ذره درخشان خورشید صاف و نورانی می‌کند. 
هیجانی که از دریافت لوح سپاس محک داریم، وصف ناشدنی است. انگار تکه‌ای از بهشت را در دستان ما گذاشتند. انگار آخرین تنفس بشری را به ما ارزانی داشته باشند. انگار یک فرشته از آسمان آمد و در میان اهالی قلم نشست. اشک ذوقی داریم به قیمت ناب‌ترین الماسی که از معدن انسانیت کشف کرده باشند. 
چه زیباست تصویری از بچه‌های محک که اگر مو ندارند، اما لبخند دارند. امید دارند. زندگی دارند. فهم بزرگی دارند از بودن و مبارزه و ماندن. این بچه‌های محک، چه الگوهای مقاومی هستند و این کارکنان محک چه اسطوره‌ای از مهربانی. حسرت خوب بودن به دل آدم می‌گذارند. یک کاش بزرگ می‌آفرینند برای دل‌هایی که به نیکوکاری علاقه دارند. 
چه زیباست با محک بودن. چه زیباست با محک برای خوبی‌ها مدد داشتن. چه زیباست با محک مانوس بودن. چه زیباست احساس پرواز بر بال احساس در آسمان روشن بچه‌هایی که با همه درد، لبخند به لب دارند. چه زیباست آفرینش این شکوه خدایی در گوشه‌ای از خاک ایران‌زمین با همه مردمانی که فهم روشنی از عشق و مهربانی و نیکی دارند. 
ما در کنار محک هستیم تا انسان بودن خود را محک بزنیم و دست نوازش محک بر سر ماست تا از انسان بودن خود بیشتر لذت ببریم. همه آنانی که همراه محک هستند، بهترین‌های آفرینش خداوندگارند. به قلمی، به درمی یا به قدمی. هرچه هست، رد پای خدا در آن است. این باشکوه‌ترین عرفانی است که یک انسان می‌تواند داشته باشد.