به گزارش اقتصادسرآمد، در کربلا، رقیه‌ی سه‌ساله‌ی حسین (ع) در خرابه‌های شام، با یک گریه، عرشیان را به ماتم نشاند و در عصرِ ما، زهرا محمدی گل‌پایگانی، نوه‌ی ۱۴ ماهه‌ی رهبرِ انقلاب، زیرِ آوارِ ظلم، خونش را با خاکِ غربت درآمیخت تا تاریخ، بار دیگر، مظلومیتِ بی‌نشان را نظاره‌گر باشد.

میانِ این دو مصیبت، پیوندی عرفانی برقرار است که رازِ آن در «غربتِ نور» نهفته است و این غربت، همان حقیقتی است که هر دو طفلِ پاک، یکی در نیزه‌های دشمن و دیگری در آوارِ بیرحمی، آن را با تمامِ وجود لمس کردند.

رقیه (س) در میانِ نیزه‌ها، بی‌پدر و غریب بود و زهرا در آغوشِ مادر، زیرِ آوارِ دشمنان، غریب‌تر از هر غریبی به شهادت رسید و این، رازِ مشترکِ همه‌ی فرزندانِ پاکی است که در مسیرِ ظلم، قربانیِ بیرحمیِ تاریخ می‌شوند.

اشکِ رقیه، زبانِ باطنِ عاشورا بود و فریادِ «هل من ناصر» را تا ابد زنده نگاه داشت و خونِ زهرا، زبانِ باطنِ انقلاب است و وجدانِ جهانیان را با فریادِ مظلومیت، بیدار می‌کند.

همان‌گونه که رقیه (س) به  لب‌هایِ خشکیده، عشق را در آتشِ غربت  اهل بیت جست، زهرا نیز با خونِ پاکِ ۱۴ ماهه‌اش، ایثار را در خرابه‌هایِ  بیت در تهرانِ قهرمان ، به تماشا نهاد و این دو، در یک نقطه به هم رسیدند؛ نقطه‌ای که نامش «مظلومیتِ بی‌گناه» است.

این دو فرشته‌ی کوچکِ شهید، یکی از کربلا و دیگری از تهران، یک حقیقت را فریاد می‌زنند که ظلم، هرگز نمی‌تواند نورِ پاکی را خاموش کند؛ نه در گهواره‌ی رقیه و نه در خونِ زهرا و این، پیامِ همیشگیِ عاشورا برای تمامِ اعصار است که از دلِ تاریخ، تا ابد، طنین‌انداز خواهد بود.