گروه فرهنگ دریایی -حجت حاجی زاده-  در روشنای آغازین دهه ای که آمده است تا نام نامی خلیج فارس را چون رازی سرگشوده در گوش زمان نجوا کند، گامی بایسته برداشته شد؛ پلی نمادین، نه از سر ابتکاری فردی، که برخاسته از ضرورتی تاریخی و فرهنگی، از کرانه های آشنای دریا به سوی قلب تپنده پسکرانه ها در گراش کشیده شد. این سفر، بیش از آنکه حرکتی اداری باشد، پیمودن مسیری بود که خود تاریخ و هویت این آب و خاک، آن را طلب میکرد؛ مسیری که نشان میداد پهنه نیلگون خلیج فارس، بی پیوند با ریشه های عمیقش در خاک پسکرانه، داستانی ناتمام است.
به گزارش روزنامه سرآمد، حجت حاجی زاده پژوهشگر مطالعات بینافرهنگی خلیج فارس در نوشتاری به روزنامه سرآمد آورده است:
مقصد، آرامستان پیر خاندان دهباشی بود؛ خاکی که امانتدار مردی است که عمرش را وقف ترسیم همین پیوند ناگسستنی میان جغرافیا، فرهنگ و تاریخ جنوب ایران کرد: دکتر احمد اقتداری. حضور بر مزار او، در آستانه رویدادهایی به نام خلیج فارس، ادای احترامی بود به حقیقتی که او عمرش را صرف اثباتش کرد: اینکه خلیج فارس، هویتی یگانه و تجزیه ناپذیر دارد که از ژرفای دریا تا دورترین نقاط پسکرانه اش امتداد یافته است. آنجا، تنها یک مزار نبود؛ نمادی بود از لزوم آشتی و گفتگوی دائم میان ساحل و سرزمین های پشتیبانش.
در آن مکان که بوی قدمت و فرهنگ در هم آمیخته بود، دیدار با کنشگران فرهنگی و هنری جنوب فارس، نه یک ملاقات ساده، که صحنه ای از به هم رسیدن دو جریان حیاتی از یک پیکر واحد بود. گواهی بود بر این واقعیت انکارناپذیر که روح خلیج فارس، تنها در تلاطم موج ها نفس نمیکشد، بلکه در سکوت نخلستان ها، در صلابت کوه ها و در گرمای مردمان پسکرانه نیز حیاتی دیگر دارد. به همراه مدیر کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان هرمزگان خانم جلالی،این دیدار، تاکیدی بود بر این اصل که برای فهم کامل شکوه خلیج فارس، باید گوش به قصه های ساحل سپرد و چشم به استواری پسکرانه دوخت.
سخن از فصلی نو به میان آمد؛ نه فصلی که کسی آغازگرش باشد، بلکه فصلی که زمان بازگشودنش فرارسیده بود. بازگشتی آگاهانه به ضرورت تعامل میان این دو پاره جدایی ناپذیر از هویت بزرگ ایرانی. این حرکت، آغازی بود برای مسیری سیصد و شصت و پنج روزه، دعوتی بود برای هم افزایی اندیشه ها و هنرها، تا شریان حیاتی میان دریا و خشکی، پر خون تر از همیشه بتپد و روایت های مشترک، این بار رساتر و کامل تر بیان شوند.
پانزدهمین جشنواره فرهنگی هنری خلیج فارس، با تمام بخش هایش، مجالی خواهد بود برای دیدن تصویر کامل این هویت؛ تصویری که در آن، موج دریا و خاک پسکرانه، در هم تنیده اند. دیدار گراش، بیش از هرچیز، یادآور این حقیقت بود که استحکام و ماندگاری نام خلیج فارس، در گرو شناخت، احترام و تقویت همین پیوند حیاتی و ناگزیر میان آبی دریا و استواری خاک پسکرانه هایش است. این یک ضرورت است، نه یک انتخاب؛ چرا که خلیج فارس، با تمامیتش، از موج تا خاک، برای همیشه فارس خواهد ماند.