غلامرضا مصدق- آقای حداد عادل اخیراً فرمودند «فضای مجازی بی‌صاحبه اصلاً معلوم نیست کی به کیه هر کسی آنجا واسه خودش حرفی می‌زند، یک سلیقه اعمال می‌کند، یک کاری می‌کند. ما مدت‌ها است که در پی نوعی ضابطه‌مند کردن فضای مجازی هستیم. بدون اینکه بخواهیم تحولی را که قهراً با فضای مجازی ایجاد شده انکار کنیم و بدون این‌که بخواهیم جلویش بایستیم. می‌خواهیم سعی کنیم آن را هم بیاوریم در چارچوبی ».
عشق بی پایان بسياري از صاحبان قدرت به صاحب همه چیز شدن باعث می‌شود گاهی كارشان به جایی برسد که عاشق تملك چیزهایی می‌شوند که اصولاً مالکیت بردار نیستند. مثلاً همین فضای مجازی که جناب حداد قصد دارند صاحب آن شوند،( هر چند مدعي شوند قصدشان سند به نام زدن نيست و فقط به دنبال ضابطه مند كردن آن هستند) هیچ‌ وقت صاحب نداشته و نخواهد داشت که حالا صاحب پیدا کند. بی صاحبی در ذات این پدیده است، همانطور که شوری در ذات نمك است. اگر فضاي مجازي صاحب داشت مي‌شد صدا و سيمای كم مخاطب و رسانه های سنتی با انواع و اقسام خطوط قرمز. اصولاً بالاترين حُسن و ويژگی فضاي مجازی دقیقاً در همين بی صاحب بودن آن است.
نوستالژی انحصار رسانه‌ای دوران قبل از ظهور فضاي مجازی خيلی از صاحبان قدرت را عزادار آن دوران طلایی انحصار رسانه ای كرده، دوره اي كه به هيچ وجه قابل برگشت نيست، بشر دورانِ غار نشيني، عصر حجر، كشاورزي و صنعتي را پشت سر گذاشته و چند دهه است وارد عصر اطلاعات و شبكه‌ها شده، عزادار بودن براي دوران گذشته و تلاش برای برگشت به آن دوران سپری شده، آب در هاون كوبيدن است، مثلاً كسي كه عزيزی از دست داده بايد با فقدان آن عزيز از دست رفته
كنار بيايد والا عزاداري طولاني و بعضاً بی پايان جز استهلاك روح و روان آدمی حاصلي ندارد. 
تجارب مخالفت هاي پيشين و بعد تسليم محض شدن در برابر، دستگاه چاپ، تلگراف، راديو، تلويزيون، ويدئو، و ماهواره می‌بايست چشم مخالفان پديده‌هاي جديد را باز كند، اما چه مي‌شود كرد كه عبرت‌ها زياد ولي عبرت گيرندگان بسيار كم هستند. الان اگر به يك جوان دهه هشتادي بگویی در دهه شصت ويدئو ممنوع بوده، حتما قاقاه به عاملان ايجاد آن محدويت خواهند خنديد، اما  شايد آن جوان نداند عاملان ممنوعيت ويدئو در آن زمان با چه حدت و شدتی با استفاده كنندگان از آن مقابله مي‌كردند. حالا چرا راه دور برويم، سياستِ فعلي پرهزينه و مطلقاً بي نتيجه فيلترينگ اينترنت جلوي چشمان ماست، اما با وجود بي نتيجه بودن مطلق اين ممنوعيت، همچنان بدون هيچ‌گونه استدلال منطقي بر اجراي آن اصرار مي‌شود. افسوس كه چرخه مخالفت شديد و بعد تسليم محض در برابر پديده های جديد برای بعضی هيچ‌وقت پايانی ندارد. 
بهترين كار در مقابل پديده هاي جديد مثل اينترنت و فضاي مجازي همراهي، استفاده حداكثري از مزايا و تلاش براي كاهش تبعات منفي اين پديده هاست. حتما آقای حداد عادل خواهند گفت منظور ما هم دقيقا همين است، اما تجارب قبلی از مواجهه امثال ايشان با پديده‌های جديد هميشه منظور ديگري را نشان مي‌دهد. استدلال مخالفان ديروزِ تلويزيون، ويدئو و ماهواره همان استدلال‌های مخالفان امروز فضای مجازی است، تفاوت فقط در بيان متفاوت استدلال‌هاست والا ماهيت يكی است.