علی مظفر - در شرایطی که منطقه در هیاهوی جنگی تمام عیار به سر می‌برد و ترامپ با  دمیدن در بوق و کرنای ناوهای جنگی در منطقه خلیج  فارس، لشکرکشی تاریخی به راه انداخته است. نخست وزیر رژیم اسرائیل چراغ خاموش بی هیچ حرفی و به دور از رسانه و سکوت خبری واشنگتن را ترک میکند که این خود نشان از عدم توافق کلی بین ترامپ و نتانیاهو در مورد ایران است و از سویی ورود دوباره عراقچی به میز مذاکره، علاقمندی دو طرف به ادامه مذاکره تا حدودی دامنه التهابات خاورمیانه را کاهش داده است. اما پرسش  این است که آیندهء این مذاکرات به کجا خواهد انجامید؟
آیا ایران در موضوع غنی سازی صفر درصد، کاهش برد موشک‌های بالستیک و عدم حمایت از حماس و حزب الله به نفع آمریکا کنار خواهد رفت و آیا ترامپ با توجه به جنگ 12 روزه و توانمندی ایران در هجوم همه جانبه به رژیم اسرائیل با وجود حمایت 32 کشور از رژیم اسرائیل آماده است که با منطق معتدل ایران کنار بیاید؟ و آیا گوش شنوایی برای ترامپ وجود دارد تا به تذکرات اندیشکده‌های معقول آمریکا و متحدان خود در منطقه گوش بدهد و یا واقعا (به گمان خود) آماده یک هجوم همه جانبه اما موقت به ایران است.
روشن است؛ ایران در موضوع غنی سازی صفر درصد زیر بار فشار آمریکا نخواهد رفت و عدول از این موضوع را به نحوی شکست همه جانبه برای خود تلقی خواهد کرد و از سویی دیگر نیز تهران نسبت به این موضع، کمتر اجازه دخل و تصرف به عراقچی برای متقاعدسازی ترامپ در مذاکره به نفع آمریکا در این موضوع داده است. 
دربارهء کاهش برد موشکها نیز ایران، معتقد است، برخورداری از این نقطه قوت در برابر رژیم اسرائیل ضرورت دارد و کوتاه آمدن در این موضوع، آغازی بر بهانه جوییها و به دنبال آن زیاده خواه های بیش از پیش آمریکا، متحدان اروپایی و صهیونیستها خواهد بود. چرا که، تجربهء خرابیهای «حیفا» و «تلاویو» در جنگ 12 روزه، برای طرف غربی نوعی ضعف و کاهش برد موشکها نیز برای ایران شکست دیگر تلقی خواهد شد. موضوع سوم هم، عدم حمایت از حزب الله و حماس است، جمهوری اسلامی، طی 45 سال گذشته هزینه های بسیاری را در جهت همراهی محور مقاومت داشته است و در شرایطی که کشورهای منطقه هر کدام به نحوی با آمریکا همراه شده اند، برخورداری و تقویت این محور در شرایط کنونی برای ایران حائز اهمیت است. 
لذا؛ مذاکرات ایران و آمریکا در عمان، شاید بتواند در ابعاد غنی سازی در سطح پایینی موفقیتی در پیش داشته باشد و همراهی آمریکا در تعاملات دو سویه با ایران و مناسبات اقتصادی و تجاری و همچنین برخورداری ایران از مراودات تهران واشنگتن که مورد علاقه  ایران نیز هست راهی برای برون از بن بست و خاموش کردن ارابه های جنگ در خلیج فارس باشد، چیزی که هم ترامپ و هم کشورهای منطقه از آن استقبال کرده اند. اما؛ رژیم اشغالگر اسرائیل هرگز موافق این توافق نخواهد بود و آن را شکست همه جانبه خود و مانعی در روند « آرامش و بقا» در مسیر جنگ افروزی برای خود خواهد دید.
بنابراین؛ در شرایط کنونی ترامپ تمایل دارد تا با ایرانی ها در مذاکرات بدون ورود به جنگ کنار بیاید اما؛ در معرض سوء تفاهمات «آپستین» و هیاهوی قولهای خیابانی به معترضین ایرانی و همچین هزینه های سرسام آور لشکرکشی دریایی در منطقه قرار دارد، مسیرهایی که با مذاکره به اقناع این سه گروه نخواهد انجامید.
 بر این اساس؛ ترامپ در دو راهی جنگ و  مذاکره به درد سر «بدی» افتاده است و با توجه به شناختی که از ایرانیها در مذاکرات پیشین دارد، هم اندیشی با صهیونیست ها را پر خطر دانسته و ورود به جنگ، رویارویی بی پایانی را رقم خواهد زد که هرگز ترامپ با آن موافق نخواهد بود، چرا که باور دارد، هرچند در این تقابل ایران ضربه های زیرساختی خواهد دید اما مشکلی بزرگ برای او، متحدان منطقه و از همه مهمتر اسرائیل این است که این مرداب خود ساخته در تقابل با ایرانیان به نفع نگاه تاجری به نام ترامپ نخواهد بود.