پایان صبر استراتژیک تهران در برابر کانون‌ تهدید خلیج فارس
​​​​​​​گروه سیاسی - مهدیه قربانی - در حالی که امارات متحده عربی طی دهه‌های گذشته تلاش می‌کرد زیر سایه ثبات ایجاد شده توسط جمهوری اسلامی ایران، خود را به‌عنوان یک قطب تجاری معرفی کند، تحولات اخیر نشان می‌دهد ابوظبی با یک تغییر مسیر پرخطر، به یکی از فعال‌ترین اضلاع پروژه مهار ایران تبدیل شده است. اگرچه میان ایران و امارات به دلیل اختلاف ارضی بر سر جزایر سه‌گانه به طور خاص مشکلات دوجانبه جدی وجود دارد، اما رفتار امارات در منطقه و تعامل منفی آن با ایران ریشه‌های بسیار عمیق‌تری دارد که امنیت کل منطقه را هدف قرار داده است.با تغییر هویت راهبردی ابوظبی از یک همسایه تجاری به یک «پایگاه متخاصم» در جبهه غربی-صهیونیستی، تهران هشدار داد که دوران برخورداری از امنیت منطقه‌ای همزمان با شیطنت در پشت پرده به پایان رسیده است. امارات که با توهم «اسپارتای کوچک» و قمار بر سر برنده پنداشتن قدرت‌های فرامنطقه‌ای، خاک خود را به آشیانه تهدید علیه ایران تبدیل کرده، اکنون با واقعیت «اشراف کامل اطلاعاتی تهران» و آسیب‌پذیری شدید زیرساخت‌های حیاتی خود در برابر قدرت درون‌زای منطقه روبروست.

الظفره و سراب «امنیت عاریه‌ای»
امارات با تبدیل پایگاه «الظفره» به مرکز استقرار جنگنده‌های اف-۲۲ و سامانه‌های تاد آمریکا، عملاً خاک خود را به سکوی عملیاتی علیه ایران تبدیل کرده است. اما ابوظبی مرتکب این اشتباه محاسباتی شده که «امنیت را می‌توان از غریبه‌ها خرید»؛ در حالی که تاریخ منطقه نشان داده قدرت‌های فرامنطقه‌ای در روز حادثه متحدان خود را به سادگی قربانی می‌کنند. در مقابل، قدرت ایران یک «قدرت درون‌زا» است که با تغییر جریانات سیاسی در واشنگتن متزلزل نمی‌شود. امروز تمامی مختصات نظامی و گره‌های مواصلاتی امارات تحت اشراف کامل اطلاعاتی و عملیاتی نیروهای مسلح ایران قرار دارد و هیچ تحرکی در این پایگاه‌ها از دیدِ نافذ تهران پنهان نمی‌ماند.
جنگ رمضان و تغییر موازنه؛ از سیاست
 تا تقابل امنیتی
با آغاز جنگ رمضان، مشخص شد که ابوظبی فراتر از یک میزبان، به سکوی پشتیبانی اطلاعاتی و سایبری رژیم صهیونیستی علیه ایران تبدیل شده است. حملات پیرامون فجیره و آسیب‌دیدگی خط لوله «حبشان ـ فجیره» (پروژه دور زدن تنگه هرمز) پیامی روشن به همراه داشت؛ زیرساخت‌های حساس امارات در صورت ادامه این مسیر، نخستین اهداف در هرگونه درگیری احتمالی خواهند بود. تهران ثابت کرده است که دوران «ماجراجویی زیر چتر امنیت ایران» به پایان رسیده است.

رؤیای «اسپارتای کوچک»
 و قمار روی اسب بازنده
پروژه محمد بن زاید برای تبدیل امارات به «اسپارتای کوچک» و دخالت در پرونده‌های یمن و لیبی، نشان‌دهنده تلاشی برای بازی در سطحی فراتر از وزن استراتژیک این کشور است. واقعیت این است که امارات بسیار کوچکتر از آن است که بتواند با قدرت‌های ریشه‌داری مانند ایران رقابت کند. امارات به زعم خود زیرکانه عمل می‌کند، اما در واقع با انتخاب «رژیم صهیونیستی» به جای «منطقه» و ترجیح دادن یک «غریبه متجاوز» به «خانواده»، مرتکب یک اشتباه راهبردی شده است. از دست دادن پیوند با جهان اسلام برای جلب رضایت قدرت‌های موقت غربی، امنیت پایداری ایجاد نخواهد کرد.

هشدار قاطع تهران؛ پایان صبر استراتژیک 
در برابر کانون‌های تهدید
مواضع نمایندگان مجلس نشان‌دهنده تغییر بنیادین نگاه تهران به ابوظبی است. علی خضریان، عضو کمیسیون امنیت ملی با صراحت تأکید کرد که امارات اکنون حکم یک «پایگاه متخاصم» را دارد و باید هر لحظه منتظر اقدامات پیش‌گیرانه و پشیمان‌کننده باشد.
 وی با اشاره به آسیب‌پذیری‌های ساختاری این کشور، هشدار داد که ادامه این روند تبعات سنگینی برای ابوظبی خواهد داشت.
همچنین روح‌الله متفکرآزاد، عضو هیئت رئیسه مجلس خاطرنشان کرد که همراهی با محور ضدایرانی، امارات را وارد مهلکه‌ای بزرگ‌تر از ظرفیت تحملش می‌کند.

واگرایی در جبهه عربی و انزوای ابوظبی
خروج امارات از اوپک و اختلافات گسترده با عربستان سعودی در پرونده‌های منطقه‌ای، نشان‌دهنده افزایش فاصله ابوظبی با متحدان سنتی‌اش است. این تک‌روی‌های پرخطر در کنار خصومت با ایران، امارات را به بازیگری منزوی تبدیل کرده که تنها تکیه‌گاهش وعده‌های پوشالی آمریکا و رژیم صهیونیستی است؛ رژیمی که خود در گرداب بحران‌های داخلی گرفتار است.

موازنه قدرت و گزینه‌های سخت روی میز
پیام قاطع ایران روشن است؛ خلیج فارس عرصه ماجراجویی «اسپارتاهای کوچک» با اتکا به غریبه‌ها نیست. ثبات دوبی و ابوظبی، تابعی از رفتار سیاسی آن‌ها و احترام به قدرت برتر منطقه است. ایران هرگز اجازه نخواهد داد کشوری از مواهب همسایگی با او بهره‌مند شود، اما خاکش را به آشیانه دشمنان ملت ایران تبدیل کند. هرگونه خطای محاسباتی در تبدیل شدن به سکوی عملیاتی علیه ایران، به قیمت فروپاشی کل ساختار اقتصادی و امنیتی امارات تمام خواهد شد؛ چرا که هیچ «امنیت عاریه‌ای» در برابر طوفان اقتدار ایران دوام نخواهد آورد.