علی کولیوند- بعضی روزها در دل تاریخ و حافظه ملت‌ها جاودانه می‌شوند. ایران روزهایی را پشت سر گذاشت که شاید سال‌ها بعد نیز از آن‌ها به عنوان فصلی سرنوشت‌ساز یاد شود؛ روزهایی که صدای تهدید با ندای مقاومت درآمیخت و غبار جنگ نتوانست چراغ امید را در دل این سرزمین خاموش کند.
رمضان آغاز شد؛ ماه صبر، ایمان و خودسازی. اما در میانه این ماه، ملت ایران خود را در برابر آزمونی بزرگ یافت. دشمنان گمان می‌کردند که فشار و تهدید می‌تواند اراده یک ملت را در هم بشکند، غافل از آنکه تاریخ ایران سرشار از روایت مردمانی است که در سخت‌ترین روزها، استوارتر از همیشه ایستاده‌اند.
در این میان، نخستین نام‌هایی که بر صفحه افتخار این سرزمین نقش بستند، فرزندان نیروهای مسلح همیشه قهرمان بودند؛ مردانی که بی‌ادعا، شب و روز خود را وقف امنیت و اقتدار ایران کردند. آنان در آسمان، دریا و مرزهای کشورمان ایستادند تا پرچم سه‌رنگ زیبای ایران همچنان برافراشته بماند. بسیاری از آنان جان خود را در این راه نثار کردند و نامشان در دفتر افتخار و جان‌فدایان این ملت جاودانه شد.
اما میدان مقاومت تنها در سنگرهای نظامی نبود. در میدان‌ها و خیابان‌ها نیز مردم ایران تصویری ماندگار از همبستگی ملی خلق کردند. مردمی که با وجود جنگ و نگرانی‌ها، آرامش خود را حفظ کردند، در کنار یکدیگر ایستادند و نشان دادند که ایران تنها یک جغرافیا نیست؛ خانواده‌ای بزرگ است که در روزهای سخت، اعضایش دست یکدیگر را رها نمی‌کنند. حضور مردم در صحنه، حمایت از یکدیگر و حفظ وحدت ملی، سرمایه‌ای بود که هیچ قدرتی توان مقابله با آن را نداشت. آنان ثابت کردند که قدرت ایران تنها در تجهیزات و امکانات نظامی نیست.
در کنار میدان نبرد و صحنه اجتماع، جبهه دیگری نیز فعال بود؛ جبهه دیپلماسی. دیپلمات‌های کشور نیز در میدان خاموش اما سرنوشت‌ساز سیاست و مذاکره حضور داشتند. آنان با زبان منطق، حقوق و اقتدار از منافع ملت دفاع کردند و کوشیدند صدای ایران را به گوش جهانیان برسانند. اگر رزمندگان از مرزهای جغرافیایی کشور پاسداری می‌کردند، دیپلمات‌ها نگهبان مرزهای سیاسی و حقوقی آن بودند. شاید دیپلماسی کمتر از میدان نبرد دیده شود، اما در روزگار بحران، یکی از مهم‌ترین ابزارهای حفظ منافع ملی است.
ایران بار دیگر خود را بازشناخت؛ ملتی که در برابر تهدید، متحدتر می‌شود؛ در برابر فشار، استوارتر می‌ایستد؛ و در میان طوفان‌ها، راه خود را گم نمی‌کند. این روزها گذشت، اما آنچه باقی ماند تصویری ماندگار از همدلی مردم، فداکاری مدافعان وطن و تلاش خستگی‌ناپذیر خدمتگذاران کشور بود.
و اینک محرم از راه رسید؛ ماهی که یادآور بزرگ ترین درس ایستادگی تاریخ است. ما توانستیم با الهام از این مکتب در مقابل ظلم و زورگویی استقامت کنیم و این پیام را به دنیا اعلام کنیم که عزت را نمی‌توان با زور از یک ملت گرفت و حقیقت را نمی‌توان در هیاهوی قدرت خاموش کرد.
امروز که به آن روزها می‌نگریم، بیش از هر چیز باید قدردان وحدتی باشیم که بزرگ‌ترین دستاورد این دوران بود. زیرا تاریخ ثابت کرده که ایران، هرگاه یکدل و یکصدا بوده، از سخت‌ترین طوفان‌ها عبور کرده و سربلندتر از گذشته به راه خود ادامه داده است.
شاید سال‌ها بعد، وقتی صفحات تاریخ این سرزمین ورق بخورد، از این روزها چنین یاد شود:
روزهایی که ایران، روایت تازه‌ای از مقاومت، وحدت و سربلندی را نوشت و به یادگار گذاشت.