فرزانه صادق- وزیر راه و شهرسازی- از عنفوان جوانی شاهد تاکیدات مکرر رهبر شهید درباره نقش زنان در جامعه بودم؛ اما در باورم نمی گنجید که روزی مورد اعتماد ایشان قرار بگیرم و از مصادیق زنان نقش آفرینی باشم که در سایه انقلاب اسلامی و نگاه مترقی امام و رهبری به «شاخصه‌های زن متعالی در اسلام» از حاشیه به متن جامعه آمد تا در جایگاهی تخصصی، به کشورش خدمت کند.
می دانستم باور ایشان به اینکه «زن ایرانی، می تواند پیشگام پیشرفت و دانایی» باشد و «زنان به عنوان نیمی از جامعه باید در مسئولیت‌های اجتماعی سهیم باشند»؛ محدود به عصر حاضر نیست. روحانی جوانی که در دهه ۴۰ در پی تاسیس دبیرستان دخترانه علوی با رگ و پی مذهبی در مشهد بود (که متاسفانه محقق نشد) و باکی نداشت که دختران عفیف و متدین تربیت شده در این مدارس به سپاه دانش بروند و دختران و کودکان روستایی را متدین بار بیاورند[۱]. روحانی مبارزی که پیش از دهه ۵۰ در بازجویی به دلیل اعتراض به انقلاب سفید؛ «عقب افتادگی زنان ایران را به خاطر بی‌سوادی» می دانست و در پایان این دهه، دوشادوش امام راحل در جریان مبارزات انقلاب اسلامی برای زن ایرانی مسلمان، ارزش و احترام قائل بود. رهبر شهید بارها از نقش آفرینی زنان در دفاع مقدس و پس از آن تجلیل کرده و پیشرفت زنان در عرصه‎های علمی، فرهنگی و اجتماعی را ستوده بودند و فراتر از آن «بقا و پیشرفت جمهوری اسلامی را مرهون نقش آفرینی زنان» عنوان می کردند.[۲] بر اساس چنین نگرشی بود که ایشان همواره مدافع حضور زنان در مسئولیت‎های اجتماعی در کنار نقش مادرانگی‎شان در خانواده بودند و حتی از حضور زنان در دولت نیز حمایت می‌کردند.
وقتی دو سال پیش رییس جمهور محترم جناب آقای دکتر پزشکیان در جریان بررسی کابینه چهاردهم در صحن علنی مجلس عنوان کردند «رهبر انقلاب گفتند خانم صادق مالواجرد در لیست باشد»؛ بسیاری تصور کردند که اعتماد ایشان به بنده، بر اساس شناخت قبلی بوده؛ در حالیکه چنین نبود. اگرچه در کسوت معاون شهرسازی وزارت راه و شهرسازی در مواردی همچون «طرح ویژه‌ تفصیلی بافت پیرامون حرم مطهر امام رضا(ع)» در پی تامین منویات ایشان در توجه توامان به «زائر» و «مجاور»، ساخت و ساز برگرفته از معماری ایرانی-اسلامی و جلوگیری از بلندمرتبه سازی بودم؛ اما تا پیش از وزارت، دیدار یا آشنایی نزدیک با ایشان نداشتم. پس از مذاکرات و مشورت‎های رییس جمهور با رهبر شهید درباره وزرای پیشنهادی «دولت وفاق ملی»، ایشان درباره اعضای پیشنهادی استمزاج کرده بودند. شنیدم درباره بنده گزارشی به ایشان داده شده بود که به سنوات خدمتم در وزارت راه و شهرسازی؛ رشد تدریجی از مقطع کارشناس تا معاون وزیری، وجهه تخصصی و کارشناسی، مقاومتم دربرابر رانتخواری و ساخت و سازهای غیر مجاز و ... در کنار فرزند شهید بودن و محجبه بودن با پوشش چادر؛ اشاره داشت.
به عنوان یک «زن» به خودم می بالم که علی رغم هیچ آشنایی و شناخت پیشینی؛ ایشان با جمیع جهات و تاکید بر «تخصص و تعهد» به نماینده ای از جامعه زنان ««اعتماد»» کردند و مسئولیت وزارتخانه مهم و زیربنایی راه و شهرسازی را به او واگذار کردند. فارغ از اینکه چه کسی مورد اعتماد واقع شده؛ این فخر و مباهات به جهت «اعتماد رهبر کشور» به یک «زن متخصص و متعهد» در کشوری مسلمان است که در آن چهل سال برای تعالی زنان در دانشگاه و ورود به مصادر اجتماعی و مسئولیت‌های کلان، تلاش شده است. نفس این «اعتماد»، پیام روشنی برای تمامی افراد جامعه بویژه زنان داشت و آن «توجه به وجه کارشناسی و تخصصی فارغ از جنسیت» بود. اطمینان دارم که با این «اعتماد»، تمام دختران جوان این سرزمین انرژی و انگیزه یافتند که «جنسیت»، «تاهل» و «فرزندآوری» مانع از رشد و تعالی آنان در مناصب اجرایی و تخصصی نیست؛ چرا که «رهبر» کشور قائل به ارتقای «زنان متخصص و متعهد» و پرورش آنان در مسئولیت‎های اجرایی است.
این «اعتماد» نه تنها در فضای عمومی ایران که در بیرون از مرزهای کشور نیز معنادار بود و هست. بارها در سفرهای دیپلماتیک، شاهد نگاه متعجب همتایان و مقامات ارشد کشورهای دیگر هستم. نه تنها در کشورهای همسایه که حتی در نشست «کمیته حمل‌ونقل زمینی سازمان ملل متحد (UNECE)» در ژنو نیز این نگاه متعجب را شاهد بودم. در کشورهایی فارغ از محدودیت‎های نانوشته برای زنان و عاری از ملاحظات و الزامات عرفی و آیینی و فرهنگی؛ به ندرت به زنان برای تصدی مسئولیت سنگین «توسعه کشور»، اعتماد می شود. اگرچه شاهد انتصاب زنان در وزارتخانه‎های «مسکن و توسعه شهری» در برخی کشورهای معدود هستیم اما اینکه مدیریت همه راهها، ریل‎ها، آسمان، زمین، شهر و روستا، مرز و پایانه‎ها ....و در یک کلام «توسعه به گستره سرزمینی»، به «یک زن» واگذار شود؛ افتخار بزرگی است که در جمهوری اسلامی ایران محقق شده است. و این افتخار مرهون «تابوشکنی» رهبر شهید انقلاب بود.