روشنایی برق نه تنها سراسر کشور را پوشش داده است، بلکه طبق برنامه‌ریزی‌های صورت گرفته قرار است دامنه آن به کشورهای همسایه و همچنین همسایه‌های کشورهای همسایه برسد تا از این طریق ایران به هدف خود که تبدیل شدن به هاب انرژی منطقه است نزدیک‌تر شود.
به گزارش اقتصادسرآمد، تابستان امسال بر خلاف تابستان سال گذشته نه تنها کشور با خاموشی‌های برنامه‌ریزی شده مواجه نشد، بلکه سه رکورد در این زمینه زده شد؛  امسال با بهره‌برداری از ۳۲۵۰ مگاوات نیروگاه جدید، صرفه‌جویی ۳۸۷۴ مگاواتی در مصرف برق پیک و صادرات ۲.۳ میلیارد کیلووات ساعت انرژی به کشورهای همسایه در فصول گرم، رکوردهای جدیدی در این بخش به ثبت رسانده شد.
در این راستا، ایران که قصد دارد به هاب انرژی در منطقه تبدیل شود، نخستین قدم‌ها برای رسیدن به این مهم را با توسعه تعاملات برقی با کشورهای همسایه برداشته است. آمارها حاکی از آن است که ایران به همه کشورهایی که مرز خاکی دارد، برق صادر می‌کند. البته هرچند صادرات برق از اهمیت زیادی برخوردار است اما ایران پا از صادرات هم فراتر گذاشته و اخیرا شاهد سنکرون‌سازی شبکه برق ایران و عراق و هم‌چنین امضای تفاهم‌نامه‌ای برای بهبود شبکه توزیع، کاهش تلفات شبکه توزیع، آموزش نیروی انسانی و همکاری در سطح مدیریت بین ایران و سوریه بودیم.
طبق توافقی که اواخر سال ١٣٩٧ بین وزرای نیرو و برق ایران و عراق صورت گرفت، قرار شد سه برنامه سنکرون‌سازی شبکه برق ایران و عراق تا پایان سال ۲۰۱۹ میلادی، کاهش تلفات شبکه برق عراق به میزان ۳۰ درصد تا پایان سال ۲۰۲۰ و جبران کمبود تولید برق عراق تا پایان سال ۲۰۲۱ توسط شرکت‌های ایرانی انجام شود. در این راستا هفته گذشته بود که شبکه‌های برق ایران و عراق با حضور وزیر نیرو، مشاور وزیر برق عراق و جمعی از مسئولان دو کشور، سنکرون‌سازی و در نتیجه آن فرکانس برق دو کشور یکسان شد.
از سوی دیگر، پرونده همکاری برقی ایران و سوریه مجددا باز شد و در دیداری که وزیر نیروی ایران و وزیر برق سوریه داشتند، قرار شد همکاری دو کشور در این زمینه از سر گرفته شود که این همکاری نه فقط شامل ساخت نیروگاه و بازسازی تاسیسات آسیب‌دیده برق این کشور در جنگ است بلکه شامل بهبود شبکه توزیع، کاهش تلفات شبکه توزیع، آموزش نیروی انسانی و همکاری در سطح مدیریت می‌شود.
توسعه تعاملات برقی بین ایران و دو کشور همسایه درحالی رخ داده است که رضا اردکانیان- وزیر نیرو - بر این باور است که صلح و آرامش منطقه به توسعه یافتگی آن وابسته بوده که توسعه منطقه مستلزم همکاری بین کشورهای آن است. البته منظور از همکاری چیزی بیش از فروش محصولات بوده که ممکن است بین بسیاری از کشورها اتفاق بیفتد.