در چهل و دومین نشست هیات نمایندگان اتاق ایران که با حضور وزیر اقتصاد برگزار شد، رئیس اتاق ایران به برخی از مهم‌ترین مشکلات اقتصادی کشور اشاره و اظهار امیدواری کرد وزیر جدید اقتصاد همان فردی باشد که در دولت جسارت لازم برای اخذ تصمیم‌های سخت برای اصلاح وضعیت اقتصاد را داشته باشد. 
به گزارش اقتصاد سرآمد غلامحسین شافعی رئیس اتاق بازرگانی، صنایع، متعادن و کشاورزی ایران در چهل و دومین نشست هیات نمایندگان که با حضور وزیر اقتصاد برگزار شد، ضمن اشاره به برخی از مهم‌ترین مشکلات اقتصادی کشور، اظهار امیدواری کرد وزیر جدید اقتصاد همان فردی باشد که در دولت جسارت لازم برای اخذ تصمیم‌های سخت برای اصلاح وضعیت اقتصاد را داشته باشد.
به اعتقاد شافعی، فعالیت غیرمولدها در اقتصاد ایران بسیار آسیب‌زا بوده و موجب شده با وجود کسب درآمدی بالغ‌ بر 1742 میلیارد دلار از ابتدای سال 68 تا پایان سال 96 از محل فروش نفت، گاز، کالا و خدمات، اقتصاد کشور همچنان وضعیت مطلوبی نداشته باشد.
متن کامل سخنان غلامحسین شافعی در نشست هیات نمایندگان به این شرح است:
امروزه یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های کشور، مسئله اقتصاد ملی است. اقتصاد کشور نیازمند یک حرکت جدی و یک کار بزرگ 
آمارهای سال‌های گذشته پرسش‌های بسیاری را از مسئولان تصمیم گیر اقتصادی مطرح می‌کند، به ویژه از سال 68 تاکنون که برنامه‌های توسعه در کشور اجرایی شده است. با توجه به فراهم بودن منابع ارزی به صورت مستقیم از طریق صادرات نفت، گاز، کالا و خدمات به میزان 1742 میلیارد دلار از ابتدای سال 68 تا پایان 96، چرا اقتصاد به چنین وضعیت گرفتار شده است و چه کسی باید پاسخگو باشد؟ چون هیچ‌کس پاسخگو نیست این کاروان همچنان به راه خود ادامه می‌دهد.
این آمارها نشان می‌دهد که به هیچ‌وجه دولت‌ها نمی‌توانند عذری در مورد کمبود منابع داشته باشند و در کشور مشکلی برای انباشت سرمایه وجود نداشته است. همچنین در مقیاس تولید ناخالص داخلی، ایران در قیاس با سایر کشورها از لحاظ پس‌انداز درصد چشمگیری را به خود اختصاص داده است.
سرمایه‌های اجتماعی جامعه بسیار مهم و تعیین‌کننده هستند. سرمایه‌هایی که در اوایل انقلاب و در دوران جنگ تحمیلی با وجود هجمه‌های بسیاری از زورگویان جهان، تحریم‌ها و ضعف بنیادهای واقعی تولید و درآمدهای حاصل از نفت ملت را به پشتوانه همین سرمایه‌ها، همدلی‌ها و ایثارها در جنگی نابرابر به پیروزی رساند و بنیان‌های تولیدی را پایه‌گذاری کرد.
چرا این همدلی و سرمایه ملی و اجتماعی طی این سال‌ها با ایجاد نابرابری‌ها در جامعه، مورد بی‌مهری قرار گرفت و در نهایت از بین رفت؟
هفت دهه از شروع برنامه‌های توسعه گذشته است درحالی که ایران جزو پیشگامان کشورهای دارای برنامه توسعه در کشورهای آسیا بوده است. همان‌طور که عرض شد منابع مستقیم هنگفتی در دسترس کشور بوده اما شاخص‌های متعدد اقتصادی نشان از آن دارد که نظام تصمیم‌گیری اقتصادی در بسیاری دوره‌ها ناکارآمد بوده است. گسست عمیق میان دیوان داران دولتی با نخبگان، فعالان اقتصادی و بخش خصوصی واقعی سال‌هاست که در کشور در جریان است. عدم مشورت خواهی از بخش خصوصی و صاحبان کسب‌وکارها در مدت مدید همواره یکی از حلقه‌های مفقوده ناکارایی سیاست‌گذاری در کشور بوده که نهایتا به بی‌اعتمادی فعالان اقتصادی در بخش‌های تولیدی و صنعتی انجامیده است.تکیه بر الگوی مصرف‌گرایی و تجمل‌گرایی شدید بدون توجه به توان ساخت داخل نیز یکی دیگر از مصائب و عوامل ضد توسعه‌ای در کشور است.