به گزارش اقتصادسرآمد، در چنین شرایطی، رشد فروش لزوماً به معنای بهبود وضعیت بنگاه نیست. ممکن است یک شرکت تولیدی فروش بیشتری داشته باشد، اما به دلیل افزایش قیمت مواد اولیه، دستمزد و هزینه انرژی، برای تأمین سرمایه در گردش با مشکل مواجه شود.
برای مثال، یک کارخانه تولید مواد غذایی را در نظر بگیریم که محصولات خود را به‌صورت اعتباری به شبکه توزیع می‌فروشد. اگر مطالبات شرکت دو ماه بعد وصول شود، اما قیمت مواد اولیه و بسته‌بندی در همین فاصله افزایش قابل‌توجهی پیدا کند، درآمد حاصل از فروش قبلی دیگر برای خرید همان میزان مواد اولیه کافی نخواهد بود. در واقع، شرکت با وجود فروش و حتی سود حسابداری، به‌تدریج قدرت تولید خود را از دست می‌دهد.
این مسئله در شرکت‌های بازرگانی نیز دیده می‌شود. شرکتی که تمام منابع خود را صرف خرید کالا می‌کند، ممکن است هنگام افزایش هزینه‌های واردات، حمل‌ونقل یا ترخیص، برای تأمین هزینه‌های جاری و سفارش بعدی با کمبود منابع مواجه شود.
در اقتصاد تورمی، نقدینگی فقط یک ابزار پرداخت نیست؛ بلکه قدرت حفظ ظرفیت فعالیت و واکنش به تغییرات بازار است. البته نگهداری پول نقد به‌صورت راکد نیز به دلیل کاهش قدرت خرید، راهکار مناسبی نیست. هنر مدیریت در این شرایط، ایجاد تعادل میان حفظ نقدینگی، تأمین به‌موقع موجودی کالا و سرمایه‌گذاری متناسب با شرایط بازار است.
توصیه کاربردی
مدیران بنگاه‌ها باید پیش از هر تصمیم توسعه‌ای، جریان نقدی و سرمایه در گردش خود را ارزیابی کنند؛ کوتاه کردن دوره وصول مطالبات، مدیریت موجودی انبار، پرهیز از خریدهای غیرضروری، حفظ ذخیره نقدینگی عملیاتی و مرحله‌بندی طرح‌های توسعه می‌تواند ریسک کمبود منابع را کاهش دهد.
در اقتصاد تورمی، همیشه بزرگ‌تر شدن کسب‌وکار نشانه موفقیت نیست؛ گاهی حفظ قدرت خرید سرمایه در گردش و توان ادامه فعالیت، مهم‌ترین دستاورد یک مدیر اقتصادی است.