بجنورد- رییس سازمان مدیریت و برنامه ریزی خراسان شمالی گفت: کاهش نقش تولیدی و افزایش امور خدماتی در خراسان شمالی نگران کننده است.
به گزارش اقتصادسرآمد، مرتضی بهزادفر با اشاره به سالگرد تشکیل استان خراسان شمالی و بررسی وضعیت شاخص‌های استان به مهراظهار کرد: اصلی‌ترین واحد مدیریتی و مبنای تمام تصمیم سازی ها از لحاظ توزیع اعتبارات و سایر موارد در سطح کشور بر اساس تقسیمات سیاسی اتخاذ می‌شود و با تفکیک خراسان شمالی از خراسان بزرگ باعث شد تا سیاستمداران به این منطقه به صورت متمرکز توجه داشته باشند.
رئیس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی استان تصریح کرد: هرچند از لحاظ برخورداری و شاخص‌های کلان در استان با میانگین کشوری فاصله وجود دارد اما طی این سال‌ها در استان تحولات اساسی و مهمی صورت گرفته است.
وی با بیان اینکه به طور مثال در اولین سال بعد از تشکیل استان تولید ناخالص داخلی استان ۹۴۲ همت بوده است، افزود: در سال ۱۴۰۲ جی دی پی (تولید ناخالص داخلی) به ۶۹۹۳ همت رسید که ۷.۵ برابر رشد داشته است.
رئیس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی استان گفت: هرچند در شاخص تولید ناخالص داخلی نسبت به میانگین کشور آنچنان که باید موفق نبودیم اما نگاه و اقدامات در جهت سرمایه گذاری و هدایت منابع نشان دهنده آن است که خراسان شمالی مسیر رشد و توسعه را طی می‌کند.وی حرکت مبتنی بر اسناد مشخص و هدفمند را لازمه توسعه استان عنوان کرد و افزود: حرکت بر اساس سند آمایش سرزمین یکی از عوامل توسعه یافتن است و یکی از دلایلی که تاکنون استان نتوانسته جایگاه مطلوب را کسب کند، فاصله زمانی بین تشکیل استان و تدوین سند آمایش است.
بهزادفر ادامه داد: اگر سند آمایش سرزمین در همان سال‌های ابتدای تشکیل استان تدوین و برنامه‌ریزی‌ها بر اساس آن صورت می‌گرفت شاید اکنون شرایط بهتری برای استان رقم می‌خورد.
وی با بیان اینکه استان در سال ۸۳ تشکیل اما سند آمایش سرزمین در سال ۹۵ به تصویب رسید اما حرکت بعد از آن مطلوب بوده است، اظهار کرد: یکی از اهداف اصلی در سند آمایش توجه ویژه به اشتغال مولد و پایدار در استان است.
بهزادفر اضافه کرد: با وجود تلاش‌های انجام شده طی این سال‌ها اما در برخی از شاخص‌های کلان همانند میانگین درآمد خانوار شهری و روستایی در استان وضعیت مناسبی نسبت به میانگین کشور وجود ندارد لذا توجه ویژه به ایجاد اشتغال مولد و پایدار یکی از موارد مهم است.وی افزود: خراسان شمالی که بخش قابل توجهی از مردم آن در حوزه کشاورزی و مولد بودند اما با افزایش نرخ شهرنشینی اکنون این توانمندی کاهش یافته و از نقش تولیدی به نقش خدماتی و سایر نقش‌های فرعی رو آورده است که این وضعیت خوبی نیست.