حسین سلاح‌ورزی- تحریم‌های اتحادیه اروپا و بریتانیا علیه شرکت کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران ( (IRIS و شرکت‌های تابعه آن، بخشی از سیاست‌های فشار حداکثری بر ایران است که به دلیل اتهامات مربوط به فعالیت‌های غیرقانونی و نقض قوانین بین‌المللی اعمال شده‌اند. این تحریم‌ها که شامل محدودیت‌های تجاری و مسدودسازی دارایی‌ها هستند، تأثیرات عمیقی بر اقتصاد ایران و تجارت دریایی کشورمان خواهند گذاشت.
۱- تأثیر بر زنجیره تأمین و تجارت بین‌المللی ایران
کشتیرانی به‌عنوان یکی از شریان‌های حیاتی تجارت بین‌المللی ایران، نقش محوری در انتقال کالاهای صادراتی و وارداتی دارد و تحریم‌های جدید آن تبعاتی دارد:
افزایش هزینه‌های حمل‌و‌نقل: 
ایران مجبور خواهد بود از ناوگان کشورهای ثالث استفاده کند یا از مسیرهای غیرمستقیم بهره گیرد که منجر به افزایش هزینه‌ها می‌شود.
اختلال در زنجیره تأمین کالاهای استراتژیک: 
کالاهای حیاتی مانند دارو، مواد اولیه صنعتی و قطعات وارداتی ممکن است دیرتر و با هزینه‌های بالاتر وارد شوند.
کاهش رقابت‌پذیری صادرات: 
هزینه‌های اضافی حمل‌ونقل باعث کاهش حاشیه سود محصولات صادراتی، به‌ویژه در صنایع پتروشیمی، فولاد و کشاورزی می‌شود.
۲- تبعات بر صنعت کشتیرانی داخلی
شرکت کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران یکی از بزرگ‌ترین نهادهای حمل‌ونقل دریایی کشور است که با تحریم‌های مکرر تحت فشار قرار گرفته است. این تحریم‌ها می‌توانند به:
کاهش ظرفیت عملیاتی ناوگان ایران: مسدودسازی دسترسی به بنادر اروپا و محدودیت در خدمات پشتیبانی دریایی.
از دست دادن بازارهای کلیدی: 
به ویژه در اروپا که یکی از مقاصد عمده کالاهای صادراتی ایران است.
محدودیت در نوسازی ناوگان: 
دسترسی به فناوری‌های مدرن و قطعات یدکی از طریق شرکت‌های غربی دشوارتر خواهد شد.
۳- اثرات بر اقتصاد ملی
تشدید تورم: 
افزایش هزینه‌های واردات کالاهای اساسی می‌تواند به رشد تورم و فشار بر مصرف‌کنندگان منجر شود.
کاهش درآمدهای ارزی: 
صادرات محدودتر، به‌ویژه در صنایع بزرگ مانند پتروشیمی، می‌تواند ذخایر ارزی ایران را تحت تأثیر قرار دهد.
تأثیر بر اشتغال: 
کاهش فعالیت‌های کشتیرانی می‌تواند منجر به بیکاری در بخش‌هایی مانند بنادر، حمل و نقل زمینی و صنعت خدمات مرتبط شود.
۴- پیامدهای ژئوپلیتیکی و دیپلماتیک
تحریم‌های کشتیرانی به دلایل سیاسی اعمال شده‌اند و تأثیرات زیر را خواهند داشت:
افزایش تنش‌های دیپلماتیک: 
تحریم‌ها پیام روشنی از طرف اروپا و بریتانیا درباره انتظارات از ایران در مسائل بین‌المللی ارسال می‌کند.
تشویق ایران به تغییر شرکا: 
تقویت تعاملات با چین، روسیه و کشورهای منطقه‌ای برای کاهش تأثیر تحریم‌ها.
احتمال افزایش قاچاق: 
فشار بر کشتیرانی رسمی ممکن است به افزایش استفاده از روش‌های غیررسمی و غیرشفاف برای تجارت منجر شود.
۵- راهکارها و استراتژی‌های پیشنهادی
برای مقابله با تبعات این تحریم‌ها، ایران باید استراتژی‌هایی کوتاه‌مدت و بلندمدت تدوین کند:
تنوع‌بخشی به شرکای تجاری: 
تمرکز بر گسترش روابط با کشورهای غیرغربی و تقویت توافق‌نامه‌های منطقه‌ای.
سرمایه‌گذاری در حمل‌ونقل جایگزین: توسعه حمل و نقل زمینی و ریلی با کشورهای همسایه برای کاهش وابستگی به دریا.
شفافیت و بهبود عملکرد کشتیرانی: 
برای کاهش فشارهای بین‌المللی و رفع اتهامات.
گسترش ظرفیت‌های تولید داخلی: کاهش نیاز به واردات کالاهای استراتژیک از طریق توسعه صنایع داخلی.
ایجاد همکاری‌های منطقه‌ای: 
استفاده از ظرفیت‌های کشورهای همسایه برای دور زدن محدودیت‌ها.