غلامرضا مصدق-  از جنگ اخير ايران و اسرائيل بايد ده‌ها درس بزرگ آموخت، كه به وقتش بايد در مورد تك تك آن‌ها مفصلاً گفتگو كرد، البته اگر بنا به درس گرفتن باشد. يكي از اين درس‌ها، گفتگو در موردِ غيبت، سكوت، نفاق و بعضاً همراهي به اصطلاح اُمت اسلامي با اسرائیل و آمریکا در این جنگ بود. از بدو انقلاب تا به امروز ج.ا.ا تمرکزی شدید بر امت سازی و همراه کردن امت اسلامی برای مقابله با غرب، آمریکا و اسرائیل داشته است اما  همین اُمت اسلامی در مقابل جنگ‌ها، تحريم‌ها و فشارها عليه ایران، یا در بهترین حالت سکوت کرده و یا به اشكال مختلف در کنار جبهه مقابل قرار داشته و دارد. همراهی چند گروه شبه نظامی در کشورهای اسلامی با ايران را كه با حمایت های مختلف ج. ا.ا شكل گرفتند هیچ‌گاه نبايد به حساب همراهی امت اسلامی با ایران گذاشت. اردن در اين جنگ 12 روزه به عنوان يكي از اعضاي امت اسلامي در خط اول رهگيري موشك‌ها و پهبادهاي ايران قرار داشت. آسمان عراق و سوريه، ديگر اعضاي امت اسلامي همچون اتوباني ده بانده در اختيار هواپيماها و پهبادهاي اسرائيل بود. براي پاسخ به حملات آمريكا، بايد به خاك قطر، ديگر عضو امت اسلامي حمله كرد، كه ميزبانِ بزرگترين پايگاه نظامي آمريكا در منطقه است. در پي حمله ايران به پايگاه نظامي آمريكا در قطر، چند كشور عضو امت اسلامي به شدت اين حمله را محكوم كردند. دولت خودگردان فلسطين كه همه سختي‌ها و دردسرهاي فعلي ايران به‌خاطر حمايت از آن‌هاست، حمله اسراييل به ايران را محكوم نكرد اما حمله ايران به پايگاه آمريكا در قطر را جانانه محكوم كرد. پاكستان تنها عضو دارنده بمب اتمي امت اسلامي، در پي خبر اعلام حمايت آن كشور از ايران توسط يك مقام نظامي ايراني صادر کرد. دريغ از صدور يك اعلاميه آبكي سازمان كنفرانس كشورهاي اسلامي در محكوميت تجاوز اسراييل به ايران. 
دولت اسلامگراي تركيه ديگر عضو امت اسلامي صرفاً با يك محكوميت لفظي اسرائيل، حتماً طبق معمول ششدانگ حواسش به بهره برداري اقتصادي از وضعيت جنگي ايران بوده. وزير خارجه آمريكا افشا كرد، كشورهايي كه به ظاهر به ما اعتراض مي كنند، در خفا از ما بابت حمله به ايران تشكر مي‌كنند، بی تردید عمده این کشورهاي رياكار و منافق اعضای امت اسلامی هستند و بماند كه بيان تام و تمام اين قصه پُر غصه مثنوي هفتاد من كاغذ مي‌شود. در یک کلام، چه خوش‌مان بيايد و چه نيايد، امت عیسوی در قول و عمل محکم پشت امت يهودی قرار داشته و دارد، شايد بخشي از امت اسلامي در حد حرف همراه ايران باشد، اما در دل و عمل همراه امت يهودی و عیسوی است. ممکن است عده ای در نقد این نوشته، مدعی شوند که درست است دولت‌های اسلامی با ما همراه نیستند اما ملت‌های مسلمان قلب‌شان با ماست، امیدوارم که چنین باشد، این همراهی قلبی مسلمانان جهان در عمل هم کمکی به کرده باشد.
 آيا با گرفتن اين درس بزرگ از جنگ اخير، پروژه متوهمانه تمركز بر امت اسلامي موهم به كناري گذاشته شده و منافع ملي در مرکز توجه نظام حکمرانی ما قرار می‌گیرد و شعار «هميشه اول ايران بزرگ» در اين سرزمين طنين‌انداز خواهد شد، يا در همچنان بر همان پاشنه سابق خواهد چرخيد؟