رزمایش سپاه پاسداران در تنگه هرمز
​​​​​​​گروه راهبری- امید متین - ورود ناوهای غول پیکر آمریکا از یک سو و رزمایش متهورانه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از سوی دیگر و مجموع نشانه های متعدد در طول ۴۷ ساله انقلاب، همه یک گواهی می‌دهد و آن این است که آمریکا و ایران، قطعا به دنبال جنگ نیستند و نمی‌توانند باشند، بنابراین راهی جز توافق اقتصادی ندارند.

مروری بر نشانه ها
مرور نشانه‌ها در مسیر ۴۷ ساله تاریخ ایران ، گزینه جنگ را نفی می‌کند.

نشانه جنگ هشت ساله
قدرت و روحیه انقلابی باعث شد که یک جنگ تمام عیار با ۴۴ کشور جهان از جمله امریکا، اسرایل، فرانسه، انگلیس و آلمان به انضمام تمامی کشورهای عربی ناکام ماند. جنگی که با همین هدف امروز یعنی حذف و تجزیه ایران شروع شد و هشت سال کشوری تازه انقلاب کرده را در هم فشرد اما پیروزی برای انبوه دشمنان حاصل نشد.
آیا این نشانه بزرگ ثابت نمی‌کند که با جنگ نمی‌شود ایران امروز را به زیر کشید؟ آیا ثابت نمی‌کند که جنگ نظامی نمی تواند گزینه کارساز علیه ایران امروز باشد؟

نشانه جنگ داخلی
در سال های ۶۰ و ۶۱ جنگ های داخلی بسیار شدید و گسترده ای همزمان با جنگ هشت ساله رخ داد. 
از غرب کومله و دمکرات، از شرق گروه‌های تجزیه طلب، از شمال در جنگل های سیاهکل آمل و در قلب تهران، درگیری مسلحانه، خشن و سنگینی با سازمان منافقین وجود داشت اما نه تنها نتوانست به موفقیتی برسد، بلکه گروه های مسلح معارض را تا حد زیادی نابود کرد.
آیا این نشانه نمی تواند به معنای حذف گزینه جنگ داخلی از میز راهبردها باشد؟

نشانه جنگ داخلی اخیر
جنگ داخلی با گروه های مسلح، آموزش دیده و سازمان دهی شده، چندی پیش رخ داد و فقط ۲ شب دوام آورد.آیا شکست جنک داخلی اخیر که با برنامه ای ۲۰ ساله صورت گرفت و در کمترین زمان معدوم شد، نشانه ای دیگر برای حذف برخورد نظامی با ایران امروز نیست؟؟

رجز دو جنگجو
آمریکا و ایران هر دو در حال رجزخوانی هستند، اما هر دو می‌دانند که جنگ. به شدت به دو طرف ضربه مهلک خواهد زد..
بی تردید، جنگ ایران را ضعیف خواهد کرد اما آن را شکست نمی‌دهد و تغییری در تفکر و سیاست انقلاب ایجاد نمی‌کند.
آمریکا بیشتر ضرر خواهد کرد، زیرا قطعا ناوهای او که سلاح قدیمی و کم اثر محسوب می‌شوند ، زده خواهند شد و این در حقیقت زدن و انهدام یک ناو نیست، بلکه شکست و انهدام ابهت و هیمنه آمریکاست.
تکنولوژی می‌گوید، ناو هواپیما بر تا زمانی معنا داشت که موشک‌های هولناک بالستیک نقطه زن نبود. 
با منطق تکنولوژی، راندن ناو در اقیانوس ها با وجود هزاران موشک و پهپاد خطرناک، یک شوخی دهه هشتاد و نود میلادی است، نه یک اقدام جدی در سال ۲۶.
با شناختی که از آمریکا و اسرائیل داریم، اگر می‌توانست به یک جنگ بزرگ علیه ایران دست بزند، آیا تا به حال منتظر تعارف می‌ماند؟
اگر مرد جنگ با ایران امروز بودتد، جنگ ۱۲ روزه را متوقف می‌کردند؟
این آیا نشانه‌ای از رجز یک لات کوچه‌های خلوت نیست؟ 

رزمایش دلیرانه سپاه پاسداران در تنگه هرمز
چه بخواهند و چه نخواهتد، تنگه هرمز یکی از مهم ترین شریان‌های اقتصاد جهان است که اگر بریده شود، خیلی ها بریده خواهند شد، نه فقط ایران.
و فقط تنگه هرمز نیست، بلکه تنگه سوئز، کانال پاناما و هزاران کیلومتر در عمق دریاها و اقیانوس‌ها در امان نخواهد بود. منطق قدرت موشکی این را تایید می کند.
سپاه پاسداران و انقلابی خیلی روشن و قاطع می‌گوید، دیگر قصه دهه شصت و هفتاد تمام شده که بخواهیم با غرق کشتی تنگه را ببندیم، بلکه الان دوران جنگ هوشمند موشک و پهپاد است و ما در این باره مرد میدان هستیم. 

مقایسه دو قدرت
در اینکه آمریکا یکی از قدرت های بزرگ جهان است، شکی نیست و کسی نمی‌تواند این قدرت را نادیده یا انکار نماید.
اما در مقابل باید قبول کرد که ایران امروز، قدرتی ضعیف و دست و پا بسته نیست و می‌تواند حریفی سخت، چغر و بدبدنی برای آمریکا باشد. ایران امروز، نمی‌تواند غول را بکشد، اما بی تردید شاخ غول را خواهد شکست و این برای خفت و بی آبرویی آمریکا کافی است و آمریکا هم درست از همین واهمه دارد، و گرنه، اصل غافلگیری جنگ را فدای رجزخوانی خود نمی‌کرد.

توافق اقتصادی است
آمریکا بعد از این همه لشکرکشی و رجز، نمی‌تواند دست خالی برگردد. اعتبارش در خطر است. دست خالی، بی‌حیثیت می‌شود و اگر به توافقی نرسد، راهی جز جنگ ندارد، زیرا حفظ حیثیت جهانی خود را مهم‌تر از غرق ناوهایش می‌داند.
و ایران هم راهی جز توافق ندارد، زیرا برای تکمیل نهایی قدرت و ثباتش به زمان و اقتصاد و معیشت مردم نیاز دارد. 
از آنجا که ایران اهل باج و عقب‌نشینی از خط قرمزهایش نیست، به توافق اقتصادی مایل خواهد بود تا معادله برد/برد معنا شود و غائله تا زمانی دیگر ختم
 شود.