در عین حال به طور بالقوه بسیاری از میکروب ها و ویروس ها همچون آبله، طاعون خیارکی، سم بوتولیونیوم، تیفوس، مشمشه و ... قابلیت به کارگیری در عملیات بیوتروریستی را دارند. اما بعضی از کارشناسان هم معتقدند بیوتروریسم در عصر حاضر به اشکالی پیچیده تر، خطرناک تر و با آثار ماندگارتری نسبت به روش های قدیمی در آمده اند. در واقع روش های نوین شامل تغییرات ژنتیک، سموم غذایی، تراریختگی، امواج و تشعششات و امثالهم جایگزین روش های قدیمی بیوتروریسم شده اند. برخی دیگر‌ هم پدیده هایی نظیر هارپ و تغییرات بشر ساخته اقلیمی را به عنوان راهکارهای نوین بیوتروریسم می شناسند که به طور وسیعی کشورهای هدف را تحت تاثیرات بسیار مخرب قرار می دهند. 
نکته ای که درباره بیوتروریسم وجود دارد این است که همواره واقعیات با نظریه های توطئه در آمیخته و تمیز حقیقت از افسانه دشوار می شود. در این میان اما، چیزی که می توان از آن مطمئن شد این است که گفتمان غربی، حذف گسترده رقبا و دشمنان خود را از نظر عقلی و راهبردی مجاز می شمرد؛ مالتوس به عنوان نمونه، از جمله جمعیت شناسان به نامی است که سال ها پیش در کتاب معروف خود «اصل جمعیت» خاطرنشان می‌کند نسل بشر اگر با قحطی، جنگ و بیماری کنترل نشود به طرز مخربی برای غرب زیاد خواهد شد.