مهدی آزاد
همچنان که دولت‌های جهان از دوره کرونا در حال عبور هستند و به تعابیر بسیاری اومیکرون موج خداحافظی با کرونا خواهد بود، می توانیم این پدیده را مانند کاتالیزری در نظر بگیریم که دیجیتالی شدن جهان را بسیار سریع تر کرده و وارد دوره‌‌‌ای می‌‌‌شویم که احتمالا هنجارهای تازه در روند تجارت و اداره کسب‌وکارها را به شکل یک جریان عادی و ماندگار خواهیم پذیرفت. به نحوی که آنان که تاکنون تحول دیجیتال را به‌سان موضوعی مدگرایانه و یا پوشش تزئینی برای سازمان خویش می‌نگریستند، امروز در ورطه پرتلاطم مدیریت که مستلزم حفظ مقتضیات دوران ویروس جدید می‌باشد، انگشت به دهان از ناکارآمدی آنچه بدان می‌بالیدند می‌باشند و یا این که جای خالی چتر دیجیتال بر سر استراتژی‌های کسب‌وکار سازمان را عمیقاً احساس می‌نمایند. اما این شتاب گیری چه تاثیری بر ایران خواهد داشت؟ آیا تجربه تلخی که از همگام شدن با اینترنت جهانی و دیگر دگرگونی های تاریخ داشته ایم تکرار خواهد شد ؟  این‌ها بخشی از دغدغه های فعالان عرصه اقتصاد و کارآفرینی در عصر حاضر می باشد. گر نگاهی یه کشور هایی که دیجیتال را بسیار بیشتر از ما پذیرفته بودند ، بیاندازیم، در میابیم که این کشورها علی رغم جلو بودن در تحول دیجیتال، با به وجود آمدن کرونا ، با تمام قوا ، با تقویت زیر ساخت های دیجیتالی خود به مصاف کرونا و سیستم های اقتصادی دیگر رفته اند. در ابتدا انتظار می رفت تا پس از پایان پاندمی، برخی تغییرات جامعه به حالت قبل خود باز گردند اما امروزه آن چه مشاهده می شود، کرونا، تاثیر زیادی بر چارچوب کاری تمام کسب و کارها گذاشته و عوامل رسیدن به مزایای رقابتی را به طور کلی تغییر داده است. اغلب این تغییرات به وجود آمده در چارچوب کسب و کار، به دلیل افزایش هزینه های عمومی ، فرسایش شغلی کادر درمان و افزایش هزینه حمل و نقل و افزایش تمایل و تغییر سبک زندگی به دورکاری بویژه در افراد مسن و با تجربه تر است.
ادامه در صفحه 2