ادامه از صفحه اول
 اگر هزينه مادي و اجتماعی هر کشته را حداقل ۵ میلیارد و هر معلول و مجروح  را ۱۵۰ میلیون تومان حساب کنیم، جمعاً سالانه بیش از ۷۲٫۵۰۰ هزار میلیارد تومان خسارت وارد میشود .مصرف روزانه بنزین کشور ۱۰۰ میلیون لیتر است، اگر فقط ۲۰‎٪ این مقدار ناشی از کیفیت پایین خودروهای تولید داخل باشد، روزانه بیش از ۲۰ میلیون لیتر هدر رفت سوخت است. می‌توان در یک بازه زمانی ۵ ساله با جایگزینی خودروهای با مصرف استاندارد به جای خودروهای با مصرف بالا، با فرض قیمت جهانی هر لیتر بنزین یک دلار حداقل روزانه ۲۰ میلیون دلار و سالانه ۱۹۷ هزار میلیارد تومان صرفه جوئی کرد.
 مجموع خسارات مستقیم مادی و اجتماعی تلفات تصادفات و صرفه جوئی ناشی از سوخت کمتر با نرخ دلار ۲۷ هزار تومن فعلي ۱۰ سالانه میلیارد است.
خودروهای ایرانی اگر چه عنوان پر طمطراق تولید داخلی را يدك ميكشند، اما به شدت مستقیم و غیر مستقیم ارزبر هستند. بر مبنای اطلاعاتی که به تواتر توسط مدیران این صنعت داده شده، ازربری  مستقیم هر خودروی ایرانی بطور متوسط ۳۰٪ قیمت تمام شده آن است، از آنجا که خودرو سازان، فولاد، تایر، شیشه، کابل، مواد پلیمری،.... مصرفی در ساخت خودرو را خود تولید نمیکنند، باید ارزبری غیر مستقیم این مواد را هم به ارزبری مستقیم اضافه کرد. چنانچه ارزبری غیر مستقیم مواد مذکور به تسامح ۱۰٪ قیمت تمام شده خودرو حساب کنیم، حداقل ارزبری خودروهای تولید داخل ۴۰٪ قیمت تمام شده خواهد بود.با احتساب قيمّت جهاني ١٢ هزار دلاری خودروهاي خارجی در كلاس خودروهائی مثل، پرايد، سمند، پژو ٤٠٥ و غيره كه ٩٠٪توليد داخلی از اين نوع خودروهاست. هزينه سالانه واردات ١/۵ میلیون خودرو ۱۸ میلیارد دلار است. اگر ۴۰٪ ارزبری خودروهای داخلی را از آن کم کنیم، نیاز ارزی برای واردات ۱/۵ میلیون خودرو ۱۰/۸ میلیارد دلار خواهد بود. اگر خسارات مادی و معنوی غیر قابل محاسبه این صنعت مثل، نارضایتی شدید مردم، آلودگی محیط زیست، اتلاف ده ها میلیون ساعت وقت مردم و هزاران میلیارد تومان هزینه تعویض قطعات و تعمیرات مکرر، بیمه، هزینه هایی معنوی تلفات انسانی، فساد و زیانده بودن نجومی شرکت‌های دولتی و خصولتی خودرو ساز و غیره را محاسبه کنیم، حداقل ۱۰ برابر تفاوت ۸۰۰ میلیون دلاری تولید داخل با واردات خودرو از خارج خواهد بود.
 داستان غم انگیز صنعت خودروي ما حكايت خوردن توأمان چوب و پياز برای مردم است که نه اشتغال کم هزینه ای دارد و نه کیفيت و نه قیمت و ایمنی درخوری که موجب رضایت مردم شود و نه عمق واقعی ساخت داخل که موجب وابستگی شدید ارزی نشود. تعطیلی صنعت خودروسازی داخلی البته بدترین گزینه پیش رو است، شراکت با خودروسازان بزرگ دنيا، آزاد سازی واردات، کاهش تدریجی تعرفه گمرکی و خصوصی سازی واقعی سایپا و ایران‌خودرو گزینه های بهتر و منطقي تري هستند که فعلاً چشم اندازی برای اتخاذ این سیاستها در افق دیده نمی‌شود. قطعاً ادامه رویه فعلی بجز هدر دادن جان و مال مردم  نتیجه دیگری در بر  ندارد.