به گزارش اقتصادسرآمد، آنچنان طوفانی آغاز شد که تصور انتقال تمام جمعیت کشور به دریا و سواحل، دور از ذهن نمی نمود.
ابلاغ سیاست های توسعه دریا محور و شعارهای پر طمطراق دولت سیزدهم، شعارهای بزرگ از سرمایه گذاری چند میلیارد دلاری در سواحل مکران گرفته تا افزایش ظرفیت ناوگان دریایی کشور و توسعه کریدورها خصوصا کریدور شمال-جنوب و موارد دیگر.
که به ناگاه (یکسال پیش در چنین روزهایی)، اتفاقی ناگوار، نقطه پایانی بر دولت سیزدهم گذارد و با شهادت رییس‌جمهور ریسی، دریا و توسعه آن، برای مدتی فراموش شد.
دیری نگذشت که با روی کار آمدن آقای پزشکیان و انتصاب رییس ستاد انتخاباتیش (آقای عبدالعلی زاده) به ریاست شورای توسعه دریامحور و مکران، شوری مجدد ایجاد شد و ایشان هم با شخم زدن خاطرات تلخ و شیرین و تاکید بر حمایت از صنایع داخلی و سفرهای متعدد به سواحل مکران، برای مدتی خط اول رسانه ها بودند.
اما!!!
تجربه نشان داده، تمام مسئولین سیاسی کشور، فقط و فقط در پشت شعارهای بزرگ گاها پناه می‌گیرند و بعد از رسیدن به آرامش، کلا شعارها را فراموش می کنند.
کار به جایی رسید که در اواخر سال ۱۴۰۳، دیگر نه حرفی و نه صدایی از توسعه دریا محور بود و نه کسی گزارشی داد.
بدتر آنکه:
مهمترین سازمان حاکمیتی متولی دریا بدون مسئول مستقیم (سازمان بنادر و دریانوردی)،
مهمترین وزارتخانه اقتصادی کشور بدون وزیر،
مهمترین شرکت‌های حمل و نقل دریایی کشور در سکوت مطلق،
و شوراهای کذایی مرتبط هم با ده ها عضو و حکم و فرمان، بی‌صدا و در محاق کامل.
 
پس دریا و توسعه دریا محور کجا رفت؟!
 
نگاهی گذرا بر انتصابات دولت کنونی و گاها تثبیت مدیران ناکارآمد از دولت های قبل، نشانگر عدم اعتقاد به شایسته سالاری و صرفا رجحان رابطه های حزبی و جناحی، بر تخصص و تجربه و اصالت افراد است.
 
کافی است نگاهی به اعضای شوراهای مختلف در شقوق مختلف حمل و یا اعضای هیات های عامل و مدیره دستگاهها و شرکت‌های تخصصی مرتبط با توسعه دریامحور در دولت جدید بیاندازید تا کاملا از توسعه دریامحور ناامید شوید!
 
نتیجه اینکه تا سیاسیون و شعارهای آنها و مدیران این دستگاه ها به صورت اتوبوسی می‌آیند و می‌روند، دریا تکانی نخواهد خورد. شورای‌عالی صنایع دریایی، شورای‌عالی مناطق آزاد و شرکت‌های کشتیرانی جمهوری اسلامی و نفتکش و ... به عنوان «مشت نمونه خروار» گویای این وضعیت است متاسفانه.
 
و باز هم سالی پس از سالی دگر می‌گذرد و ما همچنان در حسرت توسعه دریامحور کشورهای جنوب خلیج فارس خواهیم ماند.
 
این نوشته تلخ را از روی دلسوزی برای استعدادهای مغفول مانده کشورم نوشتم؛ با اینکه مطمئنم همچون دفعات قبل، نظرات نگارنده به مذاق دوستان خوش نخواهد آمد و مورد لطف و عنایت ایشان قرار خواهم گرفت.