به گزارش اقتصادسرآمد، انتظار داشتیم، سالی که سیاست‌های توسعه دریاپایه ابلاغ شد، مبنای سال دریایی ایران قرار گیرد که نشد. سال‌های بعدی هم به همین منوال و بدون تعیین مبنا گذشتند و اکنون بعد از چند سال از ابلاغ سیاست‌ها، ما کمترین درکی از میزان رشد یا افت رشد و توسعه دریایی کشور نداریم. اصولا و اساسا «هیچ مبنایی برای محاسبه» نداریم و هر کس هر چه می‌گوید از روی هواست. 
ملا نوک عصایش را روی زمین گذاشت و گفت اینجا وسط زمین است! هر کس قبول ندارد مترش کند!
منطقی و عقلایی است که یک سال مشخص را مبنای حرکت به سوی توسعه دریایی قرار دهیم و سال های بعدی را بر آن مبنا محاسبه کنیم. 
به طور طبیعی این بدان معناست که برنامه‌ها مشخص و قابل اندازه‌گیری هستند و ما نیاز داریم که میزان رشد و افت سالانه خود را به طور دقیق محاسبه کنیم و این یک مبنا می‌خواهد تا بتوانیم مسیر رشد و توسعه را در سال‌های آینده مورد محاسبه و سنجش قرار دهیم. 
۱۴۰۴چه شد؟
اکنون هیچ کس نمی‌داند و نمی‌تواند مدعی باشد که میزان رشد و توسعه دریایی کشور در سال ۱۴۰۴ را بیان کند. 
امسال گرچه خبری از آمارهای نجومی و عجیب و غریب شیلات نبود، چون حسینی رفته بود و همچنین هیچ خبری از آمار ۴۰ میلیون گردشگر دریایی ایران نبود، چون صفایی رفته بود و تازه کارها هم چندان به اوضاع مسلط نبوده و نیستند که دست به آمار شوند، اما هر چه بود بیشتر با رکود و سکون گذشت. 
حرکت و هیجان و تحول در سازمان‌های دریایی کشور به چشم نمی‌خورد. سال ۱۴۰۵ هم گویا بدون تحرک و برنامه جهشی پیش رو خواهد بود چون خبری از فعالیت برنامه‌های این سازمان‌ها نیست. کشتیرانی جمهوری اسلامی و شرکت ملی نفتکش که چه درگیر تحریم‌ها و چه به بهانه تحریم ظالمانه، سخت مشغولند و نمی شود به آن ها نگاه چپ انداخت. ایزوایکو و صدرا هم به عنوان دو کشتی ساز بزرگ همچنان با مشکلات عدیده دست در گریبانند و با کوله باری از مشکل پا به ۱۴۰۵ خواهند گذاشت. در نهایت چه خواهد شد؟ آیا معلوم نیست؟!
بدون خبر خوش
۱۴۰۴ بدون خبر خوش دریایی تمام می شود. ۱۴۰۴ برای دریای ایران سال مرده‌ای بود. امیدواریم که دهه فجر شاهد خبرهای خوشی باشیم که جبران مافات کند. مانند برف و باران امسال که جبران کرد، امیدواریم مسئولان دریایی کشور جبران کنند. خبرهای خوش برای امسال و برنامه‌های خوش‌تر برای سال آینده بدهند. 
برنامه‌های ۱۴۰۵
به زودی همه شعارها و برنامه ها به نام ۱۴۰۵ زده خواهد شد و این سال بی گناه! دست مایه هزاران شعار و وعده و سخنرانی خواهد شد و سرانجام آن هم به جبر روزگار به پایان خواهد آمد بی آن که بدانیم «دقیقا میزان رشد و افت» چقدر بوده است. 
نبود سامانه اندازه گیری برنامه‌ها، فضا را تار و مبهم کرده است به نحوی که هر کس هر چه دلش بخواهد باز خواهد گفت و در نهایت هم ما مثل فیل‌شناسی حضرت مولانا، هر کدام دستی به جایی از برنامه می‌زنیم و می گوییم برنامه این است!
این است که اگر در سال ۱۴۰۵، یک قدرت حاکمیتی بتواند «میزان» را معین کند و «حساب و کتاب» را معنا ببخشد و «اندازه گیری» را به رسمیت بشناسد، می‌توانیم امیدوار باشیم که دیگر شاهد «طومار آمارهای بی اساس» نباشیم. 
می‌توانیم درک کنیم که فلان مدیر چه برنامه‌ای داشته و چقدر از برنامه را اجرایی کرده است؟می توانیم بدانیم که «نظم موزون بین اجرای برنامه‌ها» وجود دارد یا هر کس به ذوق و سلیقه خود، انحرافی در برنامه و اجرای سلیقه ای بخشی از آن را مد نظر قرار داده یا نه؟