به گزارش اقتصادسرآمد، حمید الماسی نیا - در شرایط تشدید تنش‌های امنیتی در منطقه خلیج فارس و تهدیدات نظامی علیه ایران، جزایر کیش، قشم، تنب و سیری که به‌عنوان یکی از مهم‌ترین قطب‌های اقتصادی و استراتژیک کشور شناخته می‌شوند در معرض تأثیرات چندوجهی قرار گرفته‌اند و این مناطق، که پیش از بحران، به‌عنوان مراکز پیشرو در گردشگری بین‌المللی، صنایع دریایی، و فعالیت‌های لجستیکی و تجارت دریایی عمل می‌کردند، اکنون در مسیر تبدیل به یک اقتصاد مقاومتی و خودکفایی قرار دارند که این تحول نه تنها نشان‌دهنده تأثیر تحریم‌ها و تهدیدات امنیتی است، بلکه نشان‌دهنده تغییر بنیادین در سیاست‌های اقتصادی ایران در برابر بحران‌های خارجی است.

کاهش شدید گردشگری و توقف فعالیت‌های تجاری
گزارش‌های اخیر از سوی سازمان مسافرتی جزایر خلیج فارس نشان می‌دهد که تعداد مسافران خارجی به کیش و قشم در سه ماه گذشته کاهش یافته است و این کاهش به دلیل نگرانی‌های امنیتی، محدودیت‌های مسافرتی از سوی کشورهای اروپایی و آمریکایی، و تحریم‌های مالی علیه شرکت‌های هتلداری، توریستی و حمل‌ونقل هوایی است که بسیاری از شرکت‌های گردشگری بین‌المللی، پروازها و کشتی‌های مسافربری را لغو کرده‌اند و همچنین، فعالیت‌های کارگاه‌های تعمیر کشتی، خدمات لجستیکی و صادرات کالاهای اساسی در جزایر به‌طور موقت متوقف یا به شدت محدود شده‌اند و این وضعیت به‌ویژه بر اقتصاد جزایری مانند تنب و سیری که به‌طور مستقیم به صنایع نفتی و گازی وابسته‌اند، تأثیر عمیقی گذاشته است.

توقف فعالیت‌های تجاری و صادرات
به دلیل تهدیدات به مسیرهای دریایی و احتمال قطع کشتیرانی، فعالیت‌های صادراتی و وارداتی در بنادر جزایر مانند کیش و قشم به شدت مختل شده است و تاخیر در تحویل کالاها و افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل به ویژه برای کالاهای حساس، اقتصاد محلی را تحت فشار قرار داده است.
در پی حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی باعث بسته شدن مسیر کلیدی تنگه هرمز شد، که از مهم‌ترین مسیرهای صادرات نفت جهانی است و این اتفاق به‌طور مستقیم بر اقتصاد جزایر خلیج فارس که به این مسیر وابسته‌اند، تأثیر می‌گذارد و بانک‌های مرکزی و موسسات مالی در جزایر، به دلیل تهدیدات تحریمی و احتمال قطع ارتباط با سیستم‌های بین‌المللی، به سمت کاهش فعالیت‌های خارجی و تقویت اقتصاد داخلی متمایل شده‌اند.

تأثیرات بر معیشت مردم و اقتصاد محلی جزایر خلیج فارس
اقتصاد محلی جزایر خلیج فارس، که در شرایط عادی بر پایه کارگری، صنایع دستی، ماهیگیری، و خدمات شهری استوار بود، اکنون در معرض فشارهای شدید قرار گرفته است و معیشت بیش از ۷۰ درصد جمعیت محلی، مستقیماً وابسته به فعالیت‌های گردشگری و صنایع کوچک است، و با کاهش ورودی گردشگران، بسیاری از خانوارها با بیکاری و کاهش درآمد مواجه شده‌اند و میانگین درآمد خانوارهای ساحلی کاهش یافته است، که به شدت بر سطح زندگی و دسترسی به کالاهای اساسی تأثیر گذاشته است و مصرف‌کنندگان محلی با افزایش قیمت کالاهای اساسی مواجه شده‌اند، به دلیل قطع ارتباط با زنجیره تأمین بین‌المللی و افزایش هزینه‌های واردات روبرو می شود و کارگران ماهیگیری و صنایع دستی، به دلیل کاهش تقاضا و عدم دسترسی به بازارهای صادراتی، در وضعیت بحرانی قرار دارند که کارگاه‌های کوچک و متوسط، به دلیل عدم دسترسی به وام‌های بانکی و تحریم‌های مالی، به تدریج بسته می‌شوند.
در این شرایط، دولت با اجرای برنامه‌های کمک‌های نقدی و توزیع کمک‌های غذایی به خانوارهای آسیب‌دیده، تلاش می‌کند تا بحران اجتماعی را کنترل کند و با این حال، این اقدامات موقت و ناکافی هستند و نمی‌توانند جایگزین سیاست‌های بلندمدت توسعه اقتصادی محلی شوند. بدون ایجاد فرصت‌های شغلی جایگزین، حمایت از کارآفرینی محلی، و بازسازی اعتماد به سیستم مالی داخلی، معیشت مردم جزایر خلیج فارس به طور گسترده تحت تهدید قرار خواهد گرفت و احتمال افزایش مهاجرت داخلی و ناامنی اجتماعی افزایش خواهد یافت.

اقتصاد فعلی جزایر خلیج فارس در شرایط بحرانی
اقتصاد جزایرخلیج فارس به طور کلی بر پایه گردشگری، صادرات کالاهای کشاورزی و صنعتی، و فعالیت‌های مالی و مسافربری استوار است و اما در شرایط فعلی، این سه بخش تحت تأثیر مستقیم تنش‌های امنیتی قرار گرفته‌اند و گردشگری، که بخشی از درآمد جزایر را تشکیل می‌دهد، به شدت دچار کاهش شده است، به‌ویژه با لغو پروازهای بین‌المللی و ترس از تحریم‌های احتمالی است و همچنین، کارخانه‌های کوچک و متوسط (کم‌مقیاس) در جزایر، به دلیل وابستگی به واردات مواد اولیه، با مشکلات تأمین کالا مواجه شده‌اند.
در این میان، دولت ایران با اجرای سیاست‌های اقتصادی مقاومتی، تلاش می‌کند تا اقتصاد جزایر را از تأثیرات بیرونی محافظت کند و این شامل تقویت اقتصاد داخلی، افزایش حمایت‌های مالی به کسب‌وکارهای محلی، و توسعه زیرساخت‌های انرژی و ارتباطات است که با این حال، عدم دسترسی به سیستم‌های بین‌المللی مالی و تحریم‌های اقتصادی، مانع اصلی توسعه پایدار این مناطق شده است.
در نهایت، وضعیت اقتصادی جزایر خلیج فارس در پس‌زمینه تهدید حمله آمریکا به ایران، نشان‌دهنده آسیب‌پذیری ساختاری اقتصادی این مناطق در برابر تنش‌های امنیتی است و بدون تغییرات سیاستی جذب سرمایه‌گذاری داخلی و خارجی، و ایجاد مکانیزم‌های مقاومت اقتصادی، این جزایر ممکن است در بلندمدت به یک منطقه اقتصادی کم‌فعالی تبدیل شوند که این وضعیت، نه تنها تهدیدی برای توسعه محلی، بلکه چالشی جدی برای امنیت اقتصادی کلی کشور است.