به گزارش اقتصادسرآمد، دنا فقط یک ناوشکن نبود، تکه‌ای از خاکمان بود میان اقیانوس‌ها، هشت ماه ماموریت، دوری از خانه و خانواده، عبور از اقیانوس‌ها و حضور در بنادر مختلف جهان، تنها یک مأموریت نظامی نبود؛ روایت ایستادگی مردانی بود که آسایش خود را فدای سربلندی کشورشان کردند. مردانی که شب و روز در دل دریا ماندند تا پرچم ایران در دورترین نقاط جهان نیز دیده شود.
کارکنان دنا، دریادلانی بودند که شاید نامشان کمتر شنیده شد، اما هر کدام نماد تعهد، غیرت و عشق به میهن بودند. آن‌ها در گرمای روز، در تاریکی شب، در میان امواج و طوفان‌ها، با افتخار بر عرشه‌ای خدمت می‌کردند که نام ایران را با خود حمل می‌کرد.
اما سرنوشت، برگ تلخ دیگری برای دنا نوشت...
ناوی که هزاران مایل دریایی را با اقتدار پشت سر گذاشته بود، در روزهای جنگ تحمیلی آمریکایی- صهیونیستی هدف حمله قرار گرفت. در آن لحظات، کارکنان دنا تنها خدمه یک شناور نبودند؛ آنان نگهبانان پرچم ایران بودند. مردانی که تا آخرین قطره خون بر سر عهد خود با وطن ایستادند و نشان دادند عشق به میهن فقط یک واژه نیست، بلکه با جان و خون معنا پیدا می‌کند.
شهدای دریادل دنا نه تنها تعدادی نظامی، بلکه استعاره‌ی غرور و شرافت بودند. هر یک از آن عزیزان، داستانی ناتمام، خانواده‌ای چشم‌انتظار و آرزوهایی بزرگ داشتند؛ اما هنگامی که پای ایران در میان بود، بزرگ‌ترین سرمایه خود یعنی جانشان را تقدیم کردند.
امروز وقتی نام دنا را می‌شنویم، تنها یک ناوشکن را به یاد نمی‌آوریم؛ به یاد مردانی می‌افتیم که با آن دور دنیا را پیمودند، نام ایران را سربلند کردند و در آخرین آزمون خود نیز با شجاعت و وفاداری در کنار پرچم کشورشان ماندند و جاودانه شدند.
دنا امروز در میان ما نیست اما یاد و نام دریادلانی که بر عرشه آن  شجاعانه خدمت می‌کردند چون مروارید در دل صدف می درخشد.
نام آنان در حافظه این ملت قهرمان و شهید پرور باقی خواهد ماند؛ همان‌گونه که رد عبور دنا بر آب‌ها و اقیانوس‌های جهان باقی ماند.
آنان رفتند، اما غیرت، رشادت و عشقشان به ایران برای همیشه زنده خواهد ماند.
یادشان جاودان، راهشان پررهرو و پرچم ایران، که تا آخرین لحظه بر فراز دنا برافراشته بود، همیشه سرافراز.
«دلنوشته ای علی کولیوند تقدیم به شهدای ناوشکن همیشه قهرمان دنا»