به گزارش اقتصادسرآمد، این روزها، مراسم باشکوه و چندروزه تشییع پیکر رهبر شهید، از پایتخت تا قم و عتبات عالیات در عراق و در نهایت مشهد الرضا، صحنه‌ای از اتحاد و عظمت امت اسلامی را به تصویر کشیده است . خیابان‌های تهران که شاهد پیروزی‌های انقلاب بود، این روزها سیاه‌پوش غم شده و میزبان میلیون‌ها دلداده‌ای است که برای بدرقه سکان‌دار کشتی انقلاب آمده‌اند. می توان این حضور عظیم را «همانند همه‌پرسی دیگری برای جمهوری اسلامی» دانست؛ نمایشی از اراده ملتی که بر سر آرمان‌های خویش با دشمنان به مبارزه برخاسته است .
رهبر شهید، در تاریخ این سرزمین، چهره‌ای بی‌نظیر بود. او که از اولین روزهای پیروزی انقلاب در کنار امام خمینی (ره) قرار داشت، در طول بیش از سه دهه رهبری، پرچم استقلال، عزت و مقاومت را برافراشت و از کیان ایران اسلامی در طوفان‌های سهمگین بین‌المللی، از جنگ تحمیلی تا جنگ‌های نیابتی پیچیده امروز، پاسداری کرد. او با نگاه نافذ و تدبیر الهی خود، ایران را به قلعه‌ای مستحکم در برابر استکبار جهانی تبدیل کرد. مراسم تشییع او، که با حضور شخصیت‌های بلندپایه ای از اقصی نقاط جهان برگزار می شود، نشان‌دهنده جایگاه والای او در نظام دینی و سیاسی ایران است .
این آیین عظیم، پیام روشنی برای جهانیان دارد: ایران، همچنان بر سر آرمان‌های خود استوار مانده است. قصه غم‌انگیز شهادت این مرد بزرگ، که در نخستین حملات دشمنان به میهن اسلامی به دیدار معبود شتافت، اگرچه ضایعه‌ای جبران‌ناپذیر است، اما روایتی نو از مقاومت را در دل ها زنده کرد . سفر پیکر او از تهران، به عنوان قلب سیاسی کشور، به قم، حوزه علمیه و کانون تفکر دینی، و سپس به کربلا و نجف، به عنوان یادگاران قیام عاشورا، و در نهایت قرار گرفتن در جوار حضرت ثامن‌الحجج (ع)، گویی روایتی از تداوم پیوند ناگسستنی سیاست، دیانت و فرهنگ شهادت در مکتب تشیع است .
وداع با رهبر شهید، پایان راه نیست. این روزها که پیکر مطهرش را تا حرم رضوی بدرقه می‌کنیم، با او تجدید میثاق می‌کنیم که ادامه‌دهنده راه پرفراز و نشیب او، در سایه رهبری جدید، خواهیم بود. این انقلاب، قله‌های خطرناکی را پشت سر گذاشته و اکنون، با اقتداری مضاعف، مسیر خود را ادامه خواهد داد. روحش شاد و راهش پررهرو باد.

این انقلاب، قله‌های خطرناکی را پشت سر گذاشته و اکنون، با اقتداری مضاعف، مسیر خود را ادامه خواهد داد. روحش شاد و راهش پررهرو باد. فضای کشور تنها محدود به مرزهای جغرافیایی ایران نمانده است. 
پیام این رخداد بزرگ، همچون موجی از واکنش‌ها، در رسانه‌ها و محافل سیاسی جهان بازتاب یافته است. بسیاری از دولت‌ها و شخصیت‌های سیاسی، با صدور پیام‌های رسمی، ضمن ابراز همدردی، جایگاه و نقش رهبر شهید را در معادلات منطقه‌ای و بین‌المللی مورد توجه قرار داده‌اند. این پیام‌ها، اگرچه در قالب‌های دیپلماتیک و رسمی بیان شده‌اند، اما در عمق خود نشان از درک یک واقعیت مهم دارند: ایران در دهه‌های اخیر، یکی از بازیگران تعیین‌کننده در نظم نوین منطقه‌ای بوده است.
در پایتخت‌های اروپایی، آسیایی و حتی در برخی مراکز تصمیم‌سازی آمریکای لاتین، واکنش‌ها به این رویداد، ترکیبی از تحلیل، احتیاط و پذیرش نقش تثبیت‌شده جمهوری اسلامی در معادلات جهانی بوده است. این واکنش‌ها نشان می‌دهد که جایگاه رهبری در ایران، صرفاً یک مقام سیاسی داخلی نیست، بلکه بخشی از هندسه قدرت در سطح بین‌المللی به شمار می‌رود.
در داخل کشور نیز، هم‌زمان با ادامه مراسم تشییع، نهادهای مختلف سیاسی، فرهنگی و نظامی، با صدور بیانیه‌هایی جداگانه، بر استمرار مسیر انقلاب و وفاداری به آرمان‌های بنیان‌گذار و رهبر فقید تأکید کرده‌اند. دانشگاه‌ها، حوزه‌های علمیه، و مراکز فرهنگی، صحنه‌هایی از گردهمایی‌های مردمی را شاهد بوده‌اند که در آن، نسل‌های مختلف، از جوانان تا پیشکسوتان انقلاب، در کنار یکدیگر، مفهوم «تداوم» را بازتعریف کرده‌اند.
در این میان، سفر پیکر مطهر از تهران به قم، و سپس به عتبات عالیات و سپس به مشهد مقدس، نه تنها یک مسیر فیزیکی، بلکه یک مسیر نمادین و معنوی تلقی شده است. قم به عنوان قلب تپنده اندیشه دینی، و نجف و کربلا به عنوان کانون‌های تاریخی مقاومت و شهادت، هر یک حلقه‌ای از زنجیره معنایی این وداع بزرگ را تکمیل کرده‌اند. نهایت این مسیر، مشهد مقدس است؛ جایی که آرامش ابدی در جوار بارگاه امام رضا (ع) معنا می‌یابد و این پیوند، بار دیگر بر هم‌تنیدگی تاریخ، مذهب و سیاست در ایران تأکید می‌کند.
هم‌زمان با این مراسم، تحلیلگران سیاسی در رسانه‌های مختلف جهان، از این رخداد به عنوان نقطه عطفی در تاریخ معاصر ایران یاد می‌کنند؛ نقطه‌ای که در آن، هم‌زمان سوگ و استمرار، فقدان و بازتولید قدرت، و اندوه و انسجام اجتماعی در هم تنیده شده‌اند. برخی آن را آغاز مرحله‌ای جدید در ساختار سیاسی ایران می‌دانند؛ مرحله‌ای که در آن، مفهوم رهبری همچنان به عنوان ستون اصلی ثبات ملی باقی خواهد ماند.
بدین ترتیب، این وداع عظیم، نه پایان یک مسیر، بلکه آغاز فصلی تازه در تاریخ یک ملت است؛ فصلی که در آن، خاطره، ایمان و سیاست در کنار هم، مسیر آینده را ترسیم خواهند کرد.