فیروز اسماعیلی- در ايران امروز، وقتي هفته دولت مي‌شود، خيلي اتفاق‌هاي عجيب و مهم مي افتد. همه سوال هاي جهان در يك جمله در ذهنم جمع مي‌شود: آيا در همه جاي دنيا همين طور است؟
يعني در همه جاي جهان، همه چيز را دپو مي كنند تا هفته دولت‌شان برسد و بعد افتتاح كنند؟ مثلا يك پروژه اي چند ماه پيش تمام شده. رويش پلاستيك مي‌كشند و منتظر مي شوند تا هفته دولت‌ برسد و يهو همه را با هم افتتاح كنند؟
از خودم مي‌پرسم: افتتاح يهوي براي چيست؟ چرا همه چيز را جمع مي‌كنند كه يهوي در هفته دولت در سراسر كشورشان، مراسم افتتاح پزان راه بيندازند؟
از خودم مي‌پرسم: در اين كشورها كه همه چيز را دپو مي‌كنند و يهو طي يك هفته از كادو خارج كرده و رونمايي مي كنند، مسئولان عالي آن‌ها، يك‌هفته بيكار مي‌شوند و مملكت را به حال خود رها مي‌كنند و همه به دنبال قيچي و روبان مي‌دوند؟ 
از خودم مي‌پرسم: اين همه مسئول عالي كه از اين ور كشور به آن ور كشور مي‌دوند براي افتتاح‌بازي، كارشان روي ميز باقي مي‌ماند. نمي‌شود كسي به جاي‌شان برود؟ اصلا چرا كسي به جاي كسي برود؟ نمي‌شود يكي از آن‌هايي كه آن‌جا هستند، قيچي را بر گردن روبان بگذارد؟ چه اشكالي دارد كه يك كارگر روبان ببرد و مسئول عالي سرميزش به كارهاي اصلي‌اش برسد؟
از خودم مي‌پرسم: سياست‌بازي كارش به كجا كه نمي‌كشد. يك وجه مشترك بين همه دولت‌ها همين هفته‌دولت‌بازي است كه همه دولت‌ها عجيب به آن علاقه نشان داده‌اند. اين تنها وجه مشترك بين اين همه دولت بود كه آمدند و رفتند و البته مي‌روند. 
براي هر افتتاح چقدر خرج مي‌شود؟ فقط پول بليت هواپيماي مسئولان را حساب كنيد. چقدر مي‌شود؟ تشريفات و پذيرايي و... را به آن بيفزاييد. چقدر مي‌شود؟ اين مقدار از پول در هفته افتتاح، خرج مي‌شود. حجم بزرگي كه هر هفته مي‌توان با آن يك مدرسه ساخت. 
و نكته مهمي كه ذهن مرا همواره به خود مشغول مي‌كند: چرا در هفته دولت، همه چيز خوب است؟ چرا همه حرف‌ها بسيار شيك و آرماني است؟ چرا بين حرف هاي دولتي ها با بخش خصوصي فاصله زياد است؟ كدام‌شان را باور كنيم؟ چه اعتمادي به وعده‌هاست؟ نه تنها خانه نساختند، بلكه همان مسكن مهر احمدي‌نژاد را هنوز تمام نكرده‌اند! مي‌روند پرند و با ميراث احمدي‌نژاد عكس يادگاري مي‌گيرند. چند سال است وعده افتتاح مترو پرند را مي‌دهند؟ شد؟
از خودم مي‌پرسم: آيا واقعا مشت نمونه خروار است؟