ایرج گلشنی- در شرایطی که وضعیت کشور در حالت خاص قرار دارد، توجه جدی و راهبردی به صنایع بزرگ، از اهمیت برخوردار می‌شود؛ به ویژه اگر این صنایع در بخش دریایی فعال باشند. دلایل روشن است:
اول: ضرورت توسعه دریایی
مستند به سند ابلاغی توسعه دریاپایه، اکنون توسعه صنایع دریامحور ایران از اولویت‌های اول کشور است و با توجه به عقب ماندگی های زیاد در این باره، ضرورت دارد که سرعت حرکت بیش از پیش شود. 
دوم: اهمیت حمل و نقل دریایی
کالاهای اساسی و بخش مهمی از دیگر نیازمندی های کشور از طریق دریا منتقل می شود. همین کافی است که توجه به حمل و نقل دریایی را بیشتر از گذشته مد نظر قرار داده و تصمیم سازی ها و تصمیم گیری ها این مهم را مد نظر داشته باشیم.
سوم: تحریم همه جانبه
تلاش دشمن برای به زانو در آوردن ما همچنان ادامه دارد. جنگ نظامی را موفق ندانست، همچنان به تحریم و گسترش تحریم‌ها دامن می‌زند. آن چه دشمن می‌خواهد، تسلیم ایران و سپس نابودی ایران است و این هدف دژخیمانه را با تحریم دنبال کرده و می‌کند. یک بخش مهم از تحریم در دریاست. تحریم‌ها از دریا شروع شدند و همچنان این مسیر را مورد هدف و بمباران تحریمی قرار می‌دهد. به طور منطقی، ما نیز در جواب دشمن باید به این مسیر بیشتر از همیشه توجه کنیم. 
تحریم‌ها وضعیت مشخصی پیدا کرده اند. تحریم‌ها چیز تازه ای نیستند که ما اکنون دست پاچه شویم و از نگرانی تصمیم‌های غیرعقلایی بگیرم. انگار با تحریم خو کرده ایم. 47 سال است که تحریم به شدت و حدت های گوناگون بر ما مستولی شده است. 
قانون دشمنان روشن است: یا تحریم باشید یا تسلیم شوید. و جواب ما هم مشخص است: «هیچ انسان شرافت مندی تسلیم دشمن نمی‌شود.» پس با تحریم مقابله می‌کنیم. بخشی با دور زدن، بخشی با تولید داخلی و بخشی با مقاومت مردمی. به هر روی، اکنون تکلیف تحریم برای همه ما روشن است. 
اما شوربختانه آن چه که برای ما روشن نیست، «خود تحریمی» است. به سوی یک نوع «خودزنی وحشتناک» پیش می‌رویم و از آن غافل هستیم. به دشمن روبرو خیره شده‌ایم اما از گرداب هولناک پشت سرمان بی خبرمانده ایم. مخصوصا مسئولانی که مرتبط با این موضوع هستند باید مورد تاکید و حتا نکوهش قرار بگیرند که آیا خودتحریمی را درک می‌کنند؟ 
خودتحریمی چیست؟
مجموعه کارهایی که باید بشود، اما هنوز نشده است و این کارهای نشده، در آینده نزدیک، چنان وضعیت ما را با بحران مواجه می‌کند که تحریم‌های دشمنان هرگز قادر به انجام آن نبوده و نیستند. ما تحریم دشمن را دور می‌زنیم، اما تحریم خودمان را چه کنیم؟
غفلت از تصمیم‌سازی و تصمیم گیری به موقع، ترک فعل و بی‌توجهی به زمان که دارد به سرعت می‌گذرد و نزدیک است که ما را در آینده نزدیک در بحران بزرگ فرو ببرد. 
نمونه خود تحریمی
برابر مصوبه سازمان جهانی دریانوردی(IMO)، قانون آب توازن کشتی ها به زودی اجرایی می‌شود. بر اساس این قانون و با توجه به وضعیت کشتی‌های ما – به خصوص نفت کش‌ها- در آینده نزدیک هیچ کشتی از ایران قادر به پهلوگیری در هیچ بندری از جهان نخواهد بود. نه به خاطر تحریم، بلکه به دلیل فنی و قانونی که خود نیز به آن رای مثبت داده است. 
کشتی‌‎های ما فاقد تکنولوژی آب توازن هستند و به همین دلیل، در آینده نزدیک، قادر به پهلوگیری در هیچ بندری نیستند حتا اگر تمامی تحریم ها برداشته شده باشند. 
این که مسئولان به این مساله مهم بی توجه مانده‌اند و زمان از دست می‌دهند، یعنی خود تحریمی وحشتناک. دارند کاری می‌کنند که خودمان با دست خودمان تیشه به ریشه اقتصاد خودمان بزنیم. این دیگر کار دشمن نیست؛ بلکه کار خودی است. کار کسانی است که تصمیم راهبردی امروز را به فردا واگذار کرده اند. فردایی که معلوم نیست کی قرار است برسد. 
در حالی که کشورهای عربی-مانند امارات- از یک سال پیش برای بهره‌برداری از تکنولوژی مورد توافق همه کشورهای جهان در سازمان جهانی دریانوردی، دست به کار شده است و به رغم نداشتن زمینه تکنیکی و علمی، برای دست یابی به آن به هر شکل ممکن تلاش می کند، مسئولان ما واداده اند و هنوز در این باره تصمیم قطعی نگرفته‌اند؛ هر چند که هم زمینه علمی و هم امکانات مادی برای دست یابی به این تکنولوژی و استفاده از آن را  داریم. 
ایزوایکو یک راهبرد است
در این رابطه باید تاکید کرد که صنایع دریایی ایزوایکو اکنون برای ایران امروز، نه فقط یک بخش صنعتی برای کشتی‌سازی و تعمیرات کشتی‌هاست، بلکه یک صنعت راهبردی و یک راهبرد اساسی برای برون رفت ایران از معضل های بزرگی مانند مساله آب توازن کشتی هاست. 
تکنولوژی لازم را به دست آورده و آزمایش کرده است. آماده است تا همه کشتی ها- به خصوص نفت کش‌ها- را مجهز کند و از توقف آن ها جلوگیری کند. این اقدامی بزرگ است که می‌تواند مانع از توقف ناگهانی همه کشتی‌های ایران شود. سوال بزرگ این است که چرا مسئولان ذی‌ربط، امروز و فردا می کنند؟ چرا اختیارات و امکانات لازم را به جایی مانند ایزوایکو نمی‌دهند تا بحران آینده را امروز مدیریت کند؟
در چنین شرایطی است که باید گفت با نگاه راهبردی، مساله هزینه و سود مالی به هیچ وجه مورد توجه نباید باشد؛ بلکه حل راهبردی یک بحران که پیش روی ماست، اهمیت پیدا می کند. در چنین شرایطی، ایزوایکو یک مفر است. یک مفر راهبردی برای کل کشور. این جا دیگر حساب سود و زیان نیست، بلکه محاسبه روی بود و نبود اقتصاد یک کشور است. 
افکار عمومی در حیرت
اکنون، با خبرهایی که در باره آب توازن کشتی ها در جامعه دریایی منتشر شده است و می‌دانند که کشتی های ما نه به خاطر تحریم  دشمن بلکه به دلیل قانون دریانوردی، به زودی کمرشکسته و گوشه نشین خواهند شد و مسئولان ذی‌ربط، حیرت زده و انگشت به دهان مانده است. 
به نظر می‌رسد که رییس جمهور باید شخصا به این ماجرا ورود کند و مساله را تا دیرتر از این نشده است حل کند. می‌توان با دادن اختیارات ویژه به ایزوایکو و برداشتن برخی تشریفات زائد اداری و موانع بروکراسی، ایزوایکو را در خط مقدم این نبرد قرار داد تا علاوج واقعه قبل از وقوع کند. زمان به سرعت دارد از دست می رود و مردم برای یک تصمیم اثرگذار لحظه شماری می کنند. 
آیا به دلیل قانون آب توازن، ورود کشتی های ایران به بنادر جهان ممنوع می شود، یا با درایت مسئولان و تلاش ایزوایکو، کشتی‌های ما به تکنولوژی آب توازن مجهز شده و به کار خود با قوت ادامه خواهند داد؟