مهدی خراتیان - برخلاف تصور رایج، ذی‌نفع اصلی «کریدور عمانی» در تنگه هرمز، نه کشور عمان بلکه امارات، اسراییل، ایالات متحده و فرانسه هستند. این امر در مورد امارات بسیار جدی و حتی موجودیتی است، تا جایی که می‌توان کوریدور مذکور را کوریدور اماراتی نامید. تسلط ایران بر تنگه هرمز و اعمال حاکمیت بر آن نه تنها به چالش کشنده سند امنیت ملی NSS 2025 ایالات متحده، بلکه به دلیل قرار گرفتن بندر راهبردی جبل‌علی «بزرگترین بندر مصنوعی جهان» در غرب تنگه و نقش این‌ بندر در کوریدور IMEC و اتصال ایندوپاسیفیک به یوروآتلانتیک، برای امارات، فرانسه و اسرائیل خطری جدی تلقی می‌شود.این خطر با توجه به تفاهم اخیر سعودی و ترکیه جهت احیای راه آهن حجاز و اتصال عمان به آن «دور زدن تنگه هرمز» مضاعف خواهد بود، چون جبل‌علی را به تدریج از بنادر عمانی چون صحار عقب می‌اندازد. همچنین نقش امارات را در جاده توسعه عراق تضعیف میکند و کل این‌ پروژه را نیز به خطر می‌اندازد.از همین‌رو ابوظبی تمام تلاش خود را می‌کند تا با ابزارهای مختلف، از جمله فشار فرانسه و آمریکا بر عمان، و همچنین تعریف «ظروف عسل» اقتصادی برای مقامات ایرانی، اولا امارات را از بانک اهداف ایران خارج کند،ثانیا مانع طراحی مقامات ایرانی برای کاهش وابستگی لجستیکی به جبل‌علی و پخش کردن این وابستگی در میان بنادری چون پورت‌قاسم، کراچی، گوادر، ام‌القصر، سامسون و مرسین و ... شود، ثالثا از طریق لابی در ایران و ایجاد موانع بر سر راه همکاری ایران و چین، از طریق استراتژی استخوان لای زخم‌ هندی‌ها (ذی نفع اصلی کوریدور IMEC) مانع تبدیل شدن چابهار به یک بندر راهبردی ایندوپاسیفیکی شود، رابعا از ظرفیت نظامی و اطلاعاتی کشورهای بزرگتر جهت بازگشت تنگه به شرایط پیش از جنگ ۴۰ روزه استفاده کند.تهران برای بر هم زدن این نقشه راهی ندارد جز این که در میان‌مدت از وابستگی خود به جبل‌علی بکاهد، در بلندمدت فکری به حال توسعه چابهار کند و در کوتاه مدت خطوط قرمزی را برای خود تعریف کند که در صورت شکسته شدن آن‌ها، منافع آمریکا در امارات مجددا به بانک اهداف نیروهای مسلح ایران افزوده شوند.