«سرآمد» منتشر کرد؛

«ناوبان دوم ظریف‌آسان»  از عرشه ناوشکن دنا  تا جاودانگی در راه وطن


روایتی از شهادت ناوبان دوم مسعود ظریف‌آسان از شهدای ناوشکن دنا



 گروه گزارش- امید اسماعیلی - صیانت از مسیرهای تجارت بین‌المللی، حفاظت از ناوگان تجاری و تضمین تداوم فعالیت اقتصاد دریاپایه کشور، بخشی جدایی‌ناپذیر از مأموریت راهبردی نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی بوده و هست. روزنامه دریایی «اقتصاد سرآمد» با اعتقاد به این‌که اقتدار دریایی ایران بر شانه‌های انسان‌هایی استوار است که امنیت دریا را مسئولیت خود می‌دانند، همواره تلاش کرده است نقش نیروی دریایی راهبردی ارتش جمهوری اسلامی ایران را در پاسداری از منافع ملی و حفاظت از شریان‌های تجارت دریایی کشور بازتاب دهد. اسکورت‌های مستمر ناوگان تجاری در دل دریاها و اقیانوس‌ها، تنها بخشی از این مأموریت بزرگ است؛ مأموریتی که پشت آن، ایمان، تخصص، انضباط و ازخودگذشتگی دریادلان ایرانی قرار دارد.
اما برای شناخت عمق این فداکاری، گاهی باید از آمار مأموریت‌ها و گزارش‌های عملیاتی فراتر رفت و به زندگی انسان‌هایی نزدیک شد که امنیت و اقتدار دریایی کشور را معنا کرده‌اند آنچه می خوانیم بازتاب روایت پدر شهیدی است که فاطمه نودهی راوی آن است «در میان هزاران داستان ایثار و فداکاری که تاریخ این سرزمین را شکل داده‌اند، گاهی روایت‌ها از زبان نزدیک‌ترین کسان به شهید، رنگ و بویی دیگر دارند. آنچه در ادامه می‌خوانید، روایت پدری است که از کودکی تا لحظه‌های آخر، شاهد رشد و بالندگی فرزندی بوده که سرانجام آسمان را برای خود برگزید. این روایت، در مورد شهید مسعود ظریف‌آسان از شهدای معزز ناوشکن دناست؛ جوانی که از همان آغاز، هوش و استعدادش او را از دیگران متمایز کرد و عشق به وطن، مسیر زندگی‌اش را رقم زد. در ادامه یاد و خاطره این شهید را گرامی می‌داریم و پای صحبت‌های پدرش مجید ظریف‌آسان سلسبیل می‌نشینیم»:   
 من و مرضیه‌خانم دو فرزند به دنیا آوردیم؛ مجتبی و مسعود. زادگاهشان مشهدالرضاست. از زمانی که مسعود پا به مدرسه گذاشت، از پاسخ‌های سریعی که می‌داد و مسئله‌های پیچیده‌ای که حل می‌کرد، به‌وضوح می‌شد به هوش سرشارش پی برد. زودتر از آنچه فکر می‌کردیم توانایی‌هایش را نشان داد. از کلاس اول دبستان تا زمانی که درسش را در دانشگاه نوشهر به پایان رساند، همیشه بهترین نمره‌ها را کسب می‌کرد. چندباری به خاطر انتخابش به عنوان شاگرد ممتاز جایزه هم گرفت. دوران دبیرستان رشته علوم تجربی می‌خواند. در کنکور رتبه دورقمی آورد، اما خودش ارتش را انتخاب کرد با آن‌که من مخالف سفت‌وسخت انتخابش بودم و دلم نمی‌خواست چنین تصمیمی بگیرد. حتی تا چند وقت فرم‌های رضایت‌نامه‌اش را امضا نکردم، ولی دست آخر تسلیم خواسته‌هایش شدم.
 اولین بار به خاطر جثه لاغر و وزن پنجاه‌وپنج کیلویی‌اش از مصاحبه رد شد. ناراحت و درهم به خانه آمد. راستش خوشحال بودم، اما غمش را دلم نمی‌پذیرفت. گفت: «شما که قبلاً مربی باشگاه بودی، کاری کن وزن بگیرم.» کمکش کردم. برایش قرص‌های اشتها خریدم و بهش برنامه غذایی دادم. توی یک هفته سه کیلو وزن گرفت و توانست به خواسته‌هایش برسد.
 زبان انگلیسی و عربی را مثل زبان مادری حرف می‌زد، روان و بی‌دست‌انداز. چند سال پیش که مغازه قصابی گوشت گاو داشتم، بعضی از مشتری‌هایم عرب‌زبان بودند. از مسعود می‌خواستم بیاید و حرف‌هایشان را ترجمه کند. خیلی روزها به کمکم می‌آمد. شیشه‌های مغازه را پاک می‌کرد و همه‌جا را برق می‌انداخت. حضورش به نسیمی از خیر و برکت می‌ماند که هرکجا پا می‌گذاشت بر جان و مال همه می‌وزید. سه ماه تابستان‌ها را در مغازه آجیل‌فروشی دوستم کار می‌کرد و به گفته ایشان از خودش بهتر کار و کاسبی را می‌چرخاند.
در دانشگاه نیروی دریایی، رشته ناوبری خواند. همان‌جا بهش پیشنهاد دادند به آموزش مشغول شود، اما نپذیرفت و گفت: «چون سابقه دریانوردی‌ام کم است اجازه بدهید دریانوردی کنم. برای آموزش به دانشجوها باید تجربه کافی داشته باشم.» هشت ماه قبل از رفتنش به هند به مرخصی آمد. بهش گفتم: «باباجان! هرکجا برایت به خواستگاری می‌رویم کسی حاضر نیست به خاطر دوری مسافت به بندرعباس بیاید، حداقل برو نوشهر و مشغول آموزش بشو.» 
لبخندی در چشمان معصومش نشست: «چشم. اجازه بدهید به هند بروم و برگردم، بعد کارهایم را راست‌وریس می‌کنم. قرار است آنجا مسابقه‌ای برگزار شود. حضورم الزامی است، باید صحبت‌ها را برای بچه‌های خودمان ترجمه کنم.» بعدها متوجه شدم گویا خودش هم در مسابقه شرکت کرده و توانسته در دو دقیقه زیردریایی هندی را که مخفی کرده بودند پیدا کند و رکورد جدیدی ثبت نماید.
برایش بلیط قطار گرفتم و با مرضیه‌خانم تا راه‌آهن بدرقه‌اش کردیم، اما بلوا و تشویشی نامعلوم بر دلم پنجه می‌کشید. دم رفتن نگاهش را تا عمق چشمانم کشاند و پرسید: «باباجان! چرا حال و احوالت مثل همیشه نیست؟ اتفاقی افتاده؟» لبخندی مصنوعی بر لب آوردم: «نه پسر گلم، تو را امانت به خدا سپردم. برو، خدا به همراهت.» بغلم کرد اما محکم‌تر از همیشه. گفت: «باباجان نگران نباش، من راه حفاظت از خودم و پرسنلم را به خوبی بلدم.»
 سر و صورت مادرش را بوسه‌باران کرد و رفت.
در صحبت کردن تکیه‌کلام زیبایی داشت. همیشه قبل از شروع صحبت می‌گفت: «به نام خداوند راست‌گویان.»
به ورزش دومیدانی علاقه زیادی داشت و در طول روز کیلومتری می‌دوید. اراده قوی در به انجام رساندن مسئولیت‌هایش داشت. همیشه می‌گفت: «اگر روزی در نیروی دریایی به مقام‌های بالا برسم، کاری می‌کنم دیگر پرسنلم نیازی به شغل دوم نداشته باشند.»
 در طول سفر روزی یک‌بار حتماً به ما زنگ می‌زد. از دوم اسفند تا ده روز ازش خبری نداشتیم، نه زنگی نه پیامی. تا اینکه بالاخره دوازدهم اسفندماه تماس گرفت. تا صدایش را شنیدم گفتم: «پسرم! چرا این همه روز ما را از خودت بی‌خبر گذاشتی؟» جواب داد: «گرفتار بودم. نگران نباشید، ما همه زنده هستیم.» به زبان رمزی که فقط خودمان می‌دانستیم، بهم فهماند قرار است با هواپیما برشان گردانند.
 مدتی قبل شرکت هیوندایی با حقوقی بالا به او پیشنهاد کار داده بود، اما قبول نکرد و ماند در نیروی دریایی. عقیده داشت باید از خلیج‌فارس محافظت کند و پرچم کشور را بالا نگه دارد. همین کار را هم کرد؛ در هند ناو دنا توانست نمره ۱۰۰ را بگیرد و به گفته بازماندگان، پنجاه درصد این نمره را مدیون مسعود بودند.
 روز سیزدهم متوجه شدیم ناو دنا مورد حمله قرار گرفته. پسرم با درجه ناوبان‌دوم به شهادت رسید. پیکرش را در گلزار شهدای مشهد به خاک هدیه دادیم. بعد از شهادتش از طریق یکی از دوستانش متوجه شدم هر وقت به مشهد می‌آمده، چند قوطی واکس می‌خریده و می‌رفته دم حرم می‌نشسته و کفش زوار را واکس می‌زده.
 روایت پدر «شهید مسعود ظریف‌آسان» ضمن بازخوانی زندگی و شهادت یک جوان دریادل، تصویری از نسلی است که تخصص، استعداد و آینده خود را در مسیر پاسداری از میهن به کار گرفت. شهید مسعود می‌توانست پیشنهادهای شغلی جذاب را بپذیرد، در جایگاهی دور از مخاطرات دریا فعالیت کند و زندگی آرام‌تری داشته باشد، اما انتخاب او ماندن در نیروی دریایی و حفاظت از خلیج‌فارس و پرچم ایران بود. شاید همین انتخاب، گویاترین بخش زندگی او باشد؛ جوانی که در کنار توانمندی‌های حرفه‌ای و نظامی، خدمت به مردم را نیز در ساده‌ترین شکل آن معنا می‌کرد.
برای «اقتصاد سرآمد»، بازتاب چنین روایت‌هایی یادآوری یک حقیقت مهم است: امنیت دریایی و استمرار تجارت در آب‌های دوردست، حاصل تلاش دریادلانی است که گاه نامشان کمتر در گزارش‌های اقتصادی و تجاری دیده می‌شود، اما نقش‌شان در صیانت از منافع ملی انکارناپذیر است. پاسداشت یاد شهیدان ناو دنا، پاسداشت سرمایه انسانی و معنوی نیروی دریایی ایران و ادای احترام به دریادلانی است که امنیت دریا را با جان خود معنا کردند. یاد و نام ناوبان دوم مسعود ظریف‌آسان و همه شهدای این ناوشکن، در حافظه دریایی ایران ماندگار خواهد ماند.

«ناوبان دوم ظریف‌آسان»  از عرشه ناوشکن دنا  تا جاودانگی در راه وطن
ارسال دیدگاه
اخبار روز
ضمیمه