اگر امروز کشوری بیرون از منطقه قرار باشد امنیت و ماندگاری حکومتی را تامین و تضمین کند،  در عین حال همان قدرت ‏بیرونی هم می تواند روزی که بخواهد و در شرایطی که منافعش ایجاب کند، دست از حمایت از آن بردارد. در چنین شرایطی ‏بالابردن ضریب امنیت هر کشور تنها با همکاری کشورهای منطقه امکان پذیر است و با تکیه بر منابع مشروعیت درونزای ‏منطقه ای است که امنیت پایدار و  مشروعیت حکومت‌ها تضمین می‌شود.‏ دولتمردان منامه باید بدانند که تدارکاتچی بودن برای بیگانگان برایشان امنیت نمی آورد و هر زمان بیگانگان احساس کنند که ‏حضورشان در منطقه نفعی ندارد، از منطقه خارج شده وآنها را به حال خود رها خواهند کرد.‏
نباید فراموش شود که کشورهای استکباری تنها به منافع  خود می‌اندیشند و حاضرند حاکمان، مردم و کشورهای منطقه را قربانی مطامع استعماری خود کنند و این کشورهای منطقه هستند که باید با تکیه بر منابع قدرت داخلی و منطقه ای مانع از این شوند که حیات و ممات ملت‌های مسلمان به دست قدرت‌های سلطه گر بیفتد.
پادشاهی بحرین که ساختار سیاسی و حکومتی آن بر پایه سیاست‌های دولت استعمارگر انگلیس شکل گرفته، چند سالی است که به هر شکل تلاش می‌کند خود را در منطقه خلیج فارس و صحنه بین الملل مطرح کند.