از ابتدای تمدن در جهان، یکی از اصلی ترین چالش هایی که بشر را به فکر ارتباط دیپلماتیک با سایر کشورها انداخت همانا نقل و انتقال ثروت بود. کشورها گاهی اوقات سال های سال برای وصول مطالبات تجاری پرداخت نشده می جنگیدند و همین جنگ ها سبب ساز غرامت های جدید و جنگ های جدیدتر می شد. قرن بیستم و به خصوص دوره پس از جنگ جهانی دوم عصر جدیدی است در عرصه دیپلماسی. پیشرفت فناوری ابزارهای کم نظیری در اختیار انسان قرار داد که بخشی از آن نیز در حوزه بانکداری و انتقالات بانکی بود. کشورها در این دوره به راحتی در اقتصاد یکدیگر سرمایه گذاری می کردند و از هم استقراض می کردند و به ندرت دلایل مالی سبب بروز اختلافات شدید بین کشورها می شد. 
با شروع قرن حاضر اما فناوری اطلاعات شروع به گسترش فزاینده ای در جهان کرد و بستر اینترنت باعث سرعت گرفتن مبادلات مالی در جهان شد. اما ساز و کارهای مالی در دولتها هم چنان به سنتهای قرن بیستمی که برای امنیت و ثبات بیشتر طراحی شده بود وفادار ماند. این امر باعث شکافی شد که بین هیجان به وجود آمده از سرعت در دنیای دیجیتال و ثبات کند بروکراتیک در اقتصاد اغلب بانک محور کشورها بوجود آمد. و فکرهای خلاقی در جهان به سمت پر کردن این شکاف با ایده ای نو رفتند.