ادامه از صفحه اول
نکته طنز و تلخ ماجرا اینجاست که به دلیل واردات پیشگی طی سالیان گذشته واردکنندگان آنقدر مدعی و طلبکار نسبت به اقتصاد ملی شده اند که حتی در بحران های اقتصاد و کمبود منابع مالی نیز دائم در پی آن هستند تا با ترفندهای مختلف شیرازه اقتصاد و منافع ملی را به نفع سوداندیشی خود به هم بریزند.آنها در بازارهای ایران رشد کرده شرایط نابرابری هستند که از یک سو واردات را آزاد و از سوی دیگر  آزادی را برای تولید کننده ایرانی در چهاردیواری زندان گونه می پسندید و ترویج می کرد.حق به جانبی آنها در برابر منافع ملی دقیقا نشات گرفته از عادت به زندگی در چنین فضای ناعادلانه ای است که نتیجه سیاست گذاری های غلط و ضد تولیدی کشور است.حالا اما برنامه ریزان دولتی در برابر دغدغه رهبر انقلاب که بارها نیز عنوان شده است باید یکبار برای همیشه تکلیف خود را با واردات و توانمندی بی نظیر تولید کنندگان ایرانی مشخص کنند. بی شک هر چه بیشتر از این با واردات پیشگی و یا اندیشه وابسته به واردات در حق تولید ایرانی جفا شود یک خیانت تاریخی برای توسعه کشور در تاریخ ثبت خواهد شد. این گونه نیست؟