از شرکت پتروشیمی مکران به عنوان سومین هاب (مرکز) پتروشیمی کشور پس از عسلویه و ماهشهر یاد می‌شود، اما این مرکز برای یافتن جایگاه واقعی خود و نقش‌آفرینی در تولید و صادرات نیازمند گازرسانی است.شرکت توسعه پتروشیمی نگین مکران در سال ۹۱ در راستای مصوبه هیات دولت به عنوان قطب پتروشیمی به ثبت رسید.به گزارش اقتصادسرآمد،این مرکز در زمینی به مساحت یک‌هزار و ۲۰۰ هکتار واقع شده که در آن ساخت ۱۸ واحد بالادستی و ۳۰ واحد پایین‌دستی پتروشیمی پیش‌بینی شده است.
برای راه‌اندازی واحدهای یاد شده، این مرکز نیازمند تزریق روزانه ۳۰ میلیون متر مکعب گاز طبیعی متان و همچنین گاز اتان به عنوان خوراک است که طبق برنامه‌ریزی قرار است اولی، از طریق خط لوله سراسری گاز از ایران ایرانشهر به چابهار و دومی با احداث یک‌هزار و ۶۰ کیلومتر لوله گاز از عسلویه به چابهار تامین شود.
هدف‌گذاری انجام شده در این مرکز تولید ۲۶ میلیون تن انواع محصولات پتروشیمی است که ۲۲ میلیون تن آن صادر شده و بقیه چهار میلیون تن به عنوان خوراک صنایع پتروشیمی در بازارهای داخلی مصرف شود.
۱۲ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری در این مرکز برای امور زیربنایی و احداث زیرساخت‌ها پیش‌بینی شده است و انتظار می‌رود ارزش تولیدات آن سالیانه ۱۴ میلیارد دلار باشد؛ اما آنچه این پروژه را مسکوت نگهداشته تامین نشدن گاز طبیعی متان و همچنین اتان به عنوان خوراک واحدها است.به گفته «علیرضا منیری ابیانه» مدیر عامل شهرک پتروشیمی مکران، در ابتدا در این مرکز به عنوان سومین هاب پتروشیمی کشور ۱۸ طرح پیش‌بینی شده بود، اما در ادامه با بروز برخی محدودیت‌ها از جمله مسائل زیست‌محیطی، فاصله با شهر، موافقت نکردن وزارت نفت با میزان نیاز گازی آن و همچنین تحویل نشدن برخی اسناد بالادستی، با همکاری یک شرکت ژاپنی به ۶ طرح کاهش یافت.
وی افزود: اکنون ۶ واحد فرایندی شامل پنج واحد ساخت متانول و یک واحد تولید اوره آمونیاک در این مجموعه پیش‌بینی شده است.منیری‌ابیانه خاطرنشان‌کرد: اگر چه برخی شرکت‌ها بیش از ۶۰ درصد پیشرفت فیزیکی نیز داشته‌اند و حتی ۲۰ میلیون یورو تجهیزات در پسابرجام وارد سایت کرده‌اند، اما مشکل اصلی راه‌اندازی نشدن واحدها، تامین نشدن گاز است.
وی ادامه داد: در ابتدای کار، شرکت توسعه پتروشیمی نگین مکران اجرای لوله‌گذاری گاز طبیعی از ایرانشهر به چابهار را بر عهده گرفته بود و حتی ۳۰ کیلومتر لوله‌گذاری انجام داد، اما در ادامه به دلیل تحریم‌ها و افزایش یافتن قیمت‌ها، این شرکت قادر به ادامه کار نشد؛ در نتیجه کار بین چهار شرکت دیگر تقسیم شد تا آن را به سرانجام برسانند.
منیری‌ابیانه تاکیدکرد: اگر گازرسانی به مجمتع انجام نشود، پتروشیمی معنی و مفهوم نمی‌یابد، اما در صورت تامین گاز سرمایه‌گذاران به منطقه سرازیر خواهند شد.