رضا روزه گیر قلعه نویی
شرایط خاص محیط زیستی و بحران آبی کشور نشانگر اهمیت توسعه رویکردهای مشارکت بین بخشی است.غذا و آب برای وجود انسان ضروری است و انرژی کلید توسعه انسانی است. آب، انرژی و غذا ارتباط قوی بایکدیگر دارند و نقش مهمی در دستیابی به اهداف توسعه پایدار ایفا می‌کنند. کاهش سطح آب، تهدیدی برای کشاورزی، تولید مواد غذایی، سلامت و محیط‌زیست است و دسترسی به این منابع و مدیریت پایدار آنها، پایه و اساس توسعه پایدار است. بنابراین استفاده پایدار از این منابع محدود برای توسعه پایدار امری ضروری است. قرار گرفتن ایران در منطقه خشک و نیمه خشک کره زمین و وقوع پدیده خشکسالی و هم زمان تغییر اقلیم موجب شده تا اثرات بهره‌برداری نامطلوب و با راندمان پایین از منابع آب تشدید شده و منجر به ایجاد زمینه بروز بحران در تأمین آب مورد نیاز برای مصارف مختلف کشور گردد. در ایران نیز تأمین آب از دو بخش منابع آب سطحی و زیرزمینی انجام می‌شود.وضعیت نامناسب منابع آبی به خصوص آب زیرزمینی، سیاستگزاران و پژوهشگران را بر آن داشته به دنبال راهکارهایی جهت مدیریت بهتر منابع آب زیرزمینی موجود می‌باشند. برداشت بی‌رویه بخصوص در بخش کشاورزی، با توجه به قیمت ناچیز آب و بهرهوری پایین در این بخش، موضوعی جدی و نیازمند راهکاری مناسب و ضروری برای مدیریت وضع موجود می‌باشد و موجب شده کمبود آب به عنوان یک مشکل جدی در سطح کشور مطرح شود. از این رو به منظور ایجاد آمادگی برای مواجهه با بحران‌های آتی و اندیشیدن تدابیر لازم برای بکارگیری منابع آب محدودی که هم اینک در اختیار ما می‌باشد لازم است رویکردی مناسب داشته باشیم.با توجه به اینکه برداشت آب زیرزمینی در کشور ایران توسط چاه‌هایی با نیروی محرکه برق و یا گازوئیل انجام می‌شود و با توجه به سهولت استفاده...
ادامه در صفحه 2