به گزارش اقتصاد سرآمد روابط عمومی انجمن کشتیرانی و خدمات وابسته متن بیانیه را به شرح ذیل منتشر کرده است:
باسلام و احترام
در راستای اطلاع‌رسانی شفاف به اعضای محترم و همکاران ارجمند، به اطلاع می‌رساند که پنجمین همایش بین‌المللی توسعه دریا محور، حکمرانی و سرمایه گذاری، با شعار «سند تا ساحل؛ راهبردهای توسعه پایدار» که پیش‌تر برای ۲۸ بهمن‌ماه سال جاری برنامه‌ریزی شده بود، بدلیل فراهم آوردن فرصت مناسب و مشارکت گسترده‌تر و ارتقای کیفیت علمی و اجرایی همایش، به سال آینده موکول گردیده است. این تصمیم با هدف تضمین اجرای شایسته برنامه‌ها و ایجاد بستری مناسب برای تعاملات تخصصی و اقتصادی و حفظ حقوق کلیه ذینفعان اتخاذ شده است.
در پی این تغییر، مراسم جشن ۷۳ سالگی انجمن کشتیرانی و خدمات وابسته ایران که قرار بود یک روز پس از همایش برگزار شود، به منظور هم‌راستایی با برنامه جدید و ایجاد شرایط برگزاری شایسته و درخور شأن اعضا و شرکت‌کنندگان، به سال آینده موکول می‌گردد.
انجمن کشتیرانی و خدمات وابسته ایران ضمن ابراز پوزش از تغییر تاریخ برگزاری، سپاس و قدردانی عمیق از درک و همراهی اعضای گرامی و تمامی ذی‌نفعان محترم، تاکید دارد که برنامه‌ریزی‌ها و هماهنگی‌های لازم برای زمان‌بندی جدید و جزئیات دقیق همایش و جشن، متعاقباً به اطلاع تمامی علاقمندان رسانده خواهد شد.
هیئت مدیره انجمن کشتیرانی و خدمات وابسته ایران
دبیرکل: مسعود پل‌مه
«سرآمد» در هامش این بیانیه، چند نکته به رشته تحریر در می‌آورد که ممکن است در بهبود شرایط این همایش بسیار ارزشمند که اهالی دریا به آن دل داده و امیدوارند که پربار برگزار شود، کمک کند:

اول: تعویق مسئولانه
تعویق یک برنامه مانند همایش، یک دلیل عمده دارد و آن «آماده نبودن برنامه برای اجرا». هیح دلیل دیگری نمی‌توان بر آن اقامه کرد؛ زیر هر بهانه‌ای به معنای عدم مدیریت و نبود برنامه‌ریزی حرفه ای. در قاموس مدیریت و برنامه ریزی، چیز به نام «تعویق» معنا پیدا نمی‌کند، مگر این که برنامه‌ریزی غلط باشد و یا پدیده های نامتعارف باعث خلل در برنامه شده باشند. 
اما زمانی که «برنامه آماده اجرا نباشد» بدان معناست که «کیفیت مطلوب حاصل نشده است» و این نکته‌ای است که تعویق را به حسن تبدیل می‌کند. یک مسئول زمانی که مسئولیت شناس است و به کیفیت اهمیت می‌دهد، حاضر است با تصمیم به تعویق، در حقیقت از آبرو و اعتبار مدیریتی خود هزینه کند. 
از این روست که یک بُعد تعویق اجرای همایش پنجم را می‌توان پسندیده و برآمده از جسارت و تهور یک مدیر مسئولیت شناس دانست، در غیر این صورت، مانند بسیاری از برنامه‌های مشابه- از جمله دومین همایش دریامحور کیش برگزار شد- باری به هر جهت برگزار می‌کرد و چندان هم خود را مسئول کیفیت آن نمی‌دانست. 

دوم: بهانه جنگ ۱۲ روزه
 در تهران مرسوم است که هر وقت دیر رسیدی بگویی «ترافیک» بود و همه گناه‌ها را به گردن ترافیک انداخت و کسی هم نمی‌پرسد با وجود ترافیک که رسم همیشگی تهران است، چرا زودتر حرکت نکردی! خود شنونده هم می‌داند که ترافیک بهانه ای بیش نیست اما اغلب سکوت می‌کند و حتا گاهی حق به طرف مقابل داده می‌شود! طنز عجیبی است.
الان جنگ ۱۲ روزه از یک طرف و شورش شورشیان سازمان منافقین و سلطنت طلب و... از دیگر سو، تبدیل شده است به بهانه های سال ۱۴۰۴. هر کس می‌تواند این بهانه های درجه یک را سپر کند و پشت آن پنهان شود، طوری که کسی نمی‌پرسد که «پس مدیریت و برنامه ریزی» را برای کی و کجا گذاشته‌اند؟
وقتی مدیریت به سبک «آتش نشان» است، بدان معناست که مدیر حوادث احتمالی و وقفه‌ها و موانع احتمالی را نادید می‌گیرد و به همین دلیل، به محض یک اتفاق هرچند ساده، یک باره یک چرخ گاری برنامه‌اش می‌شکند و مجبور می‌شود برای تعمیر چرخ، زمانی زیادی متوقف شود؛ به زبان اداری : به تعویق اندازد. 

سوم: همایش زنده و پویا
اما نکته سوم از همه مهم تر است. هر چه تا الان خواندید را کنار بگذارید. اصلا همه را فراموش کنید و به این نکته برسید که قبلا هم در اقتصادسرآمد به آن پرداختیم و آن زنده و پویا بودن یک همایش علمی است. همایش علمی لال نیست. مسکوت نیست. بنا به ماهیت علمی بودنش، حرف‌ها برای گفتن دارد. انبوهی از کارشناسان و متخصصان خبره دور آن همایش جمع شده اند. این سرمایه بزرگ معنوی و علمی می‌تواند زبان شفاف و فاخری برای یک همایش علمی باشد؛ البته اگر واقعا علمی باشد. 
برخی همایش‌ها به اسم علم و به کام جیب برگزارکننده است. مانند دومین همایش به ظاهر علمی که در جزیره کیش برگزار شد و سر و ته آن پیدا نبود و برگزارکننده از هراس و ترس، رسانه‌های آزاد را به همایش خود راه نداد. این همایش از ابتدا تا انتها در سکوت و بی‌خبری برگزار شد و تقریبا کسی از آمدن و رفتن این همایش خبر نشد. برای برگزارکننده هم که یک پیمان کار برگزار همایش است، هیچ معنایی نداشت که با کیفیت برگزار شود یا بی‌کیفیت زیرا فلسفه پیمان کاران کاسب کاری است نه تولید علم. 
اما همایش پنجم توسعه دریاپایه ایران فرق دارد. متفاوت است و مورد توجه اهالی دریاست. از آن‌ها انتظارات زیادی می‌رود. یکی از این انتظارات این است که همایش پنجم بلد باشد حرف بزند. باید با مخاطبان خود رابطه برقرار کند. یک رابطه معنادار و دائمی. 
انتظار می‌رود که همایش پنجم باور کند که «همایش فقط یک روز برگزاری نیست» و می‌تواند چندین ماه در دل و ذهن مخاطبان خود حرکت کند. 
همایش اگر مایه علمی داشته باشد می‌تواند سخن‌ور قرایی باشد و به طور مستمر و دائمی با مخاطبان خود سخن بگوید. سخنی ازجنس علم و پژوهش که همواره تازه‌های جذابی برای مخاطبان دارند. 
این است که انتظار می ‌رود همایش پنجم از این جنس باشد. یعنی جنسی که فکر می‌کند دانش بومی تولید می‌کند و با مخاطبان خود رابطه مستقیم و معناداری برقرار می‌کند. 
در چنین حالتی است که «تعویق یک همایش علمی حسن است و مثبت ارزیابی می‌شود؛ زیرا تعویق به معنای فرصت گفت و گوی بیشتر با مخاطبان و علاقه مندان خود است».