کشورهای تازه استقلال یافته شوروی سابق به منظور تقویت بنیه اقتصادی خود در پی یافتن ارزانترین و کوتاه ترین مسیر برای دستیابی به بازارهای اروپا و آسیا هستند اما حاضر نیستند هزینه لازم را بپردازند و از سوی دیگر دولتمردان ترکیه نیز با سوء استفاده از موقعیت منطقه در صدد قد علم کردن در برابر ایران و حتی روسیه در تصاحب بازارهای هدف است و لذا اتحاد این دو بخش در پی دور زدن ایران در رسیدن به اهداف خود هستند اما غافل از این که ایران هنوز برگ های برنده خود را در این بخش رو نکرده است.   

ترکیه وآذربایجان آشفته کریدورهای ایرانی
علی سیفی، کارشناس اقتصادی با ابراز تاسف از برخی سوء رفتارهای سیاسی که اخیرا در جهان رو به گسترش است به روزنامه اقتصاد سرامد، گفت: بررسی‌ها نشان می‌دهند که علاوه بر «کریدور شمال-جنوب»، دو کریدور ترانزیتیِ دیگر هم وجود دارد که ایران می‌تواند در صورت لزوم، مانع از انتفاع اتحاد «ترکیه- آذربایجان» از آنها شود.
وی در ادامه اظهار کرد: نخستین مورد «کریدور جنوب-غرب» است که ایده اجرای آن در سال ۲۰۱۶ میلادی، میان ایران، آذربایجان و گرجستان شکل گرفت و کشورهایی مانند اوکراین و لهستان هم در مسیر آن قرار می‌گیرند. این پروژه هم مشابه پروژه «کریدور شمال- جنوب» با اندکی تفاوت است و حالا ایران می‌تواند در این طرح، ارمنستان را جایگزین جمهوری‌آذربایجان به ویژه در تجارت دریایی کند.

ایران خواب سه برادر را پریشان کرد
او با بیان این که مورد دوم اما بسیار مهم‌تر از موارد قبل است، افزود: کریدور اسلام‌آباد- تهران- استانبول. این کریدور برای ترکیه و پاکستان به شدت اهمیت دارد و از آنجا که این دو کشور اخیرا در همراهی با جمهوری‌آذربایجان، رزمایشی مشترک دریایی به نام سه برادر اجرا کردند که ایران آن را در تقابل با خود تلقی کرد، به نظر می‌رسد که باید آن را جدی گرفت.

اقتصاد ترکیه و پاکستان متاثر از همراهی دریایی با ایران
سیفی با بیان اینکه این کریدوردریایی در حال حاضر هم فعال است و در آینده دو اقتصاد بزرگ ترکیه و پاکستان نقش اساسی بازی خواهد کرد وافزود: با این همه، ترکیه و پاکستان، احتمالا بسیار نگران هستند که دخالت‌شان در تنش سیاسی- نظامی میان ایران و آذربایجان، ممکن است بر عملکرد این کریدور ترانزیتی دریایی هم تاثیر بگذارد.

ایران باز هم مزیت‌هایی دارد
وی تاکید داشت: با این همه دست ایران حتی باز هم پرتر از این‌ها است. ترکیه با وجود عضویت در «ناتو»، فی‌نفسه با اتحادیه اروپا به ویژه اعضایی از آن همچون یونان و قبرس به شدت دچار چالش است. تقریبا همه ناظران سیاسی هم معتقدند پروژه پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا که در طول ۳ دهه گذشته برای ترک‌ها به شدت حیثیتی شده بود حالا از سوی ترکیه و اتحادیه اروپا به طور کامل کنار گذاشته شده است.
به همین دلیل است که ترکیه، حالا بیشتر تلاش می‌کند نقش یک «برادر بزرگ‌تر» را ایفا کند و پوشیدنِ لباسِ یک دولت-ملت اروپایی را به فراموشیِ نسبی سپرده است. همزمان و از سویِ مقابل، بر اساس شواهد، دور از انتظار نیست که سه کشور منطقه قفقاز آذربایجان، ارمنستان و گرجستان به عضویت اتحادیه اروپا در بیایند.
دست بالایِ ایران اینجا هویدا می‌شود که رابطه خوب ایران با ارمنستان و گرجستان، یعنی کشورهایی با اکثریت مسیحی-ارمنی، در رابطه ایران-اروپا، به طرف ایرانی امتیازهای متعددی می‌دهد. این در حالی است که برخی کشورهای اروپایی هم چون فرانسه از یک سو و این اواخر آمریکا از دیگر سو، بی‌تمایل نیستند که ترکیه را لای منگنه قرار بدهند و حالا شاید تنش میان ایران و آذربایجان، فرصت مناسبی برای آنها باشد. هر چه باشد، بازی ژئوپولتیک در منطقه وارد فاز تازه‌ای شده است.