به گزارش اقتصادسرآمد، رویکرد دولت‌های غربی و رژیم صهیونیستی در سال‌های اخیر بر پایه‌ای استوار بوده است که امنیت خود را در ناامنی منطقه جستجو می‌کنند و این سیاست که ریشه در استعمارگرایی قدیم دارد، همواره سعی داشته با ایجاد جنگ‌های نیابتی و فروش تسلیحات کلان، دو هدف را همزمان دنبال کند و تضعیف قدرت‌های مقاومت منطقه و غارت ثروت‌های سرشار کشورهای حوزه خلیج‌فارس انجام دهد.

واقعیت تلخ این است که هر بار تنش در منطقه بالا گرفته، کشورهای حاشیه خلیج‌فارس بیشترین آسیب را دیده‌اند و از ناامنی بازارهای انرژی گرفته تا تهدید مستقیم زیرساخت‌های حیاتی، همگی هزینه‌هایی است که بر دوش ملت‌های منطقه گذاشته شده و در حالی که سود آن تماماً به جیب کارخانه‌های تسلیحاتی آمریکا و لابی‌های صهیونیستی می‌رود. 
آمریکا با شعار دروغین «امنیت‌سازی» حضور نظامی خود را در منطقه توجیه می‌کند، اما حضور همین نیروها بیش از هر چیز امنیت کشورهای میزبان را به خطر انداخته و آنها را در خط مقدم آتش جنگ‌های دیگران قرار داده است.
اکنون با تغییر معادلات قدرت در جهان و افول نفوذ آمریکا، کشورهای منطقه به خوبی درک کرده‌اند که وابستگی به بیگانگان نه تنها امنیت نمی‌آورد، بلکه آنها را به بازیچه‌ای در دست اهداف شوم رژیم اسرائیل تبدیل می‌کند و جمهوری اسلامی ایران بارها اثبات کرده که امنیت منطقه باید با دستان خودِ مردم منطقه و بدون حضور نیروهای بیگانه تامین شود.
سکوت و همکاری با پروژه‌های جنگی علیه ایران، دیگر یک استراتژی قابل دفاع نیست وکشورهای خلیج‌فارس باید به این نقطه رسیده باشند که ادامه این مسیر، به معنای سوختن در آتشی است که غربی‌ها و صهیونیست‌ها روشن کرده‌اند. 
عصر بهره‌کشی از ثروت‌های ملت‌های منطقه به بهانه دفاع در برابر تهدیدات ساختگی، به سر رسیده است و منطق حکم می‌کند که به جای هزینه کردن برای جنگ‌های آمریکا و اسرائیل، بودجه‌های کلان نظامی به سمت توسعه و رفاه مردم و ایجاد امنیت پایدار و جمعی در منطقه تغییر مسیر دهد.
امنیت پایدار در خلیج‌فارس، تنها در گروِ قطع وابستگی به غرب و گفتگوی جدی با قدرت‌های منطقه‌ای، به ویژه جمهوری اسلامی ایران، امکان‌پذیر است و ادامه همکاری با محوریت آمریکا، چیزی جز ویرانی و عقب‌ماندگی به ارمغان نخواهد آورد.

 فریب «ناتو عربی» و ضرورت بازگشت به خودباوری
بخش عمده‌ای از فشارهای واشنگتن و تل‌آویو بر کشورهای منطقه، برای تشکیل ائتلاف‌های نظامی تحت عنوان‌های فریبنده مانند «ناتو عربی» یا «پیمان امنیتی خاورمیانه» است و طرحی که در ظاهر وعده دفاع در برابر تهدیدات را می‌دهد، اما در باطن، هدفی جز تبدیل ارتش‌های کشورهای عربی به بازوی اجرایی استراتژی‌های رژیم اسرائیل ندارد که تاریخ معاصر نشان داده است که تسلیحات پیشرفته خریداری شده از غرب، در مواقع حساس نه تنها کارایی لازم برای دفاع از خاک کشورهای میزبان را ندارند، بلکه گاهی حتی به ابزاری برای فشار سیاسی و اخاذی بیشتر توسط فروشندگان سلاح تبدیل می‌شوند.
واقعیت انکارناپذیر این است که رژیم اسرائیل، به عنوان یک رژیم غاصب و جعلی، هیچ‌گونه منافع مشترک واقعی با ملت‌های مسلمان منطقه ندارد و تلاش برای عادی‌سازی روابط با این رژیم تحت فشار آمریکا، نه تنها امنیت اسرائیل را تضمین نکرد، بلکه عمق نفرت عمومی در جهان اسلام را بر علیه حکام عربی افزایش داد. 
معامله قرن و توافق‌های ابراهیم، به جای ایجاد صلح، منطقه را به یک باروتکش تبدیل کرد که هر لحظه امکان انفجار آن وجود دارد وکشورهای حاشیه خلیج‌فارس باید از تجربه تلخ کشورهایی درس بگیرند که با اعتماد به وعده‌های غربی، امروز نه تنها امنیتی ندارند، بلکه کشورشان ویران شده و ملت‌شان آواره شده‌اند.
از سوی دیگر، اقتصادهای تک‌محصولی و وابسته به نفت در منطقه، دیگر توان تحمل هزینه‌های سرسام‌آور نظامی‌گری را ندارند و هر دلاری که صرف خرید تسلیحات از آمریکا می‌شود، در واقع از بودجه آموزش، بهداشت و زیرساخت‌های حیاتی مردم منطقه کسر می‌شود. 
غربی‌ها با دامن زدن به جنگ‌افرزی و ایران‌هراسی، تلاش می‌کنند تا کشورهای منطقه را در یک چرخه معیوب خرید سلاح و ناامنی گرفتار کنند تا هم بازار فروش خود را حفظ کنند و هم مانع از پیشرفت و استقلال واقعی این کشورها شوند.
جمهوری اسلامی ایران با تکیه بر دانش بومی و توان متخصصان داخلی، به نماد بارز مقاومت و استقلال تبدیل شده است و قدرت دفاعی ایران، تهدیدی برای هیچ کشوری نیست و تنها بازدارنده‌ای در برابر طمع‌ورزی بیگانگان است که کشورهای منطقه باید به این حقیقت برسند که «امنیت منطقه‌ای» با حضور ناوگان‌های آمریکایی یا پهپادهای اسرائیلی محقق نمی‌شود، بلکه تنها در سایه‌ی درک متقابل، احترام به حاکمیت ملی‌ها و اخراج نیروهای بیگانه از منطقه میسر است.

اکنون زمان آن فرا رسیده است که کشورهای خلیج‌فارس با اتخاذ یک سیاست مستقل و هوشمندانه، هزینه‌های بیهوده جنگ سرد علیه ایران را متوقف کنند و ادامه دادن به این مسیر، تنها به نفع دلالان مرگ در واشنگتن و تل‌آویو است و به ضرر منافع ملی و آینده‌ی نسل‌های آینده در منطقهاست و منطقه به اندازه کافی از خونریزی و جنگ خسته است؛ وقت آن است که به جای «هم‌پیمانی با دشمنان»، بر «هم‌زیستی مسالمت‌آمیز با همسایگان» تمرکز شود.