به گزارش اقتصادسرآمد، از این رو است که در طی جنگ رمضان دوباره جهان چشم به چهره گشاده جنگاوران ایرانی در مقابله با یورش بی‌فرهنگ ها می‌گشاید و به کوشش گسترده ایرانیان در بازسازی و آبادانی کشور می‌نگرد. در این راستاست که نیروهای مقتدر مسلح ایران با شهامت، قدرت، ایمان و شرف نسبت به حفظ منافع ملی، تضمین ثبات منطقه ای و جهانی و شاید حتی به مثابه مقدماتی به منزله شخم زدن زمین به منظور پاشیدن بذر در حال اقدام هستند و در این راه از فدای کردن جان خود همچون دریابان شهید علیرضا تنگسیری مضایقه نمی‌کنند. چرا که ایران دل تپنده جهان است و تا جهان هست دل او، در خون می‌تپد و جان و نیرو و خرد و فرهنگ به جهانیان می‌رساند.
این در حالی است که با مرور تاریخ سوم شهریور سال 1320 که اعلان دخالت نظامی انگلیس به دولت ایران تسلیم شد، غرق کردن یا از کار انداختن ناوهای ایرانی مانند شهباز و کرکس، خلع سلاح واحد نیروی دریایی ایران در بندر شاهپور بدون هیچ مقاومتی و فرمانده نیروی دریایی، شهید دریابان غلامعلی بایندر، پی خواهیم برد، سیاست اروپا، مبتنی بر زور و حامیت از آن است. آمریکایی ها هم همیشه همین طور بوده اند. هیتلر پرستی، در خون آن‌هاست. هنوز هم احترامی که برای ناپلئون قائل اند برای هیچ کس قائل نیستند. در هیچ شرایطی، اروپا و آمریکا، به سود مظلوم وارد میدان نمی شوند. امید بستن به اینکه روزی، غرب، به راستی و صمیمانه از آزادی دفاع کند یا دردهای ما را بفهمد، احمقانه‌ترین امید زندگی ماست.
در همین راستا است که حکیم ابوالقاسم فردوسی می‌فرماید، همه سر به سر تن به کشتن دهیم، از آن به که کشور به دشمن دهیم، چرا که «چو ایران نباشد تن من مباد، بدین بوم و بر زنده یک تن مباد». لذا ایران جایی برای اندوه و ناامیدی نیست. به‌دلیل این‌که آیین فلک گردون گاه شهد می‌دهد و گاه زهر. از این رو است که دعا می‌کنیم در درگاه حق تعالی؛ اللّهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ الْیُسْرَ بَعْدَ الْعُسْرِ، وَالْفَرَجَ بَعْدَ الْکَرْبِ، وَالرَّخاءَ بَعْدَ الشِّدَةِ. 
با این حال ایرانیان در طول تاریخ در حوزه دریایی و بندری نقش حایز اهمیت در تکامل و پیشرفت این حوزه را برعهده داشته‌اند و ایجاد و اختراع و ابداع نخستین فنون این حوزه منسوب به ایرانیان باستان می‌باشد. در این مسیر در قومیت‌های چند دهه گذشته ایران، هخامنشیان، سلوکیان، پارت‌ها، ساسانیان، صفویان، افشاریان، زندیان، قاجاریه و پهلوی فراز و نشیب های فراوان وجود دارد. گاه سختی، گاه راحتی، گاه شادی، گاه غم و اندوه، لیکن آنچه مهم بوده و هست گذر کردن و آموختن است، بایستی حرکت کرد، نباید ایستا بود. به گواه منابع تاریخی، ایرانیان در دوران کهن و در ایامی که کمترین آگاهی از مباحث دریایی و بندری در میان بسیاری از اقوام و ملت‌ها وجود داشت، در این حوزه دارای فن، مهارت و توانایی بودند. در عصر هخامنشی که تاریخ آن‌ها بین قرن های هفتم تا چهارم قبل از میلاد است، ایرانیان قدرت بلامنازع دریاهای جهان متمدن آن روزگار بودند و نه تنها خلیج فارس و دریای عمان بلکه به واسطه اتحاد با دولت فنیقی‌ها، دریای مدیترانه، دریای سیاه، دریای سرخ و تنگه های بسفر و داردانل نیز در دسترس امپراطوری عظیم هخامنشی بود. در سراسر حکومت 220 ساله هخامنشیان، خلیج فارس شاهد رونق بنادر و بالطبع تجارت دریایی با مناطق دور و نزدیک در سایر سرزمین‌ها بود. بنادری که در متون باستانی از آن‌ها یاد شده در خلیج فارس عبارت بود از؛ بندر دیلم «دیلمون»، بستانه «آپستانه»، هرمز. فعالیت های دوره هخامنشیان محدود به ایران و خلیج فارس نبود، به طور مثال می‌توان به احداث دو بندر صور و صیدا در جنوب کشور لبنان اشاره کرد. همچنین حفر کانالی برای اتصال دریای مدیترانه به دریای سرخ از طریق یکی از شاخه های رود نیل که به دستور داریوش هخامنشی صورت پذیرفت. همین طور ساسانیان که وحدت ملی و تمدنی ایجاد کردند، اقدامات قابل توجهی را در این خصوص انجام دادند. ذکر شده است، در عصر ساسانیان تجارت مستقیم دریایی میان ایران و چین برقرار بوده و کشتی‌های ایرانی تا بنادر چین در حال آمد و شد بودند. اردشیر بابکان، پادشاه قدرتمند ساسانی، تلاش فراوانی در جهت تسلط و فرمانروایی بر خلیج فارس و دریای عمان و جزایر و بنادر آن معطوف ساخت.
با این اوصاف، مرور و پند از شاهنامه خالی از لطف نیست که اشاره شده در پی ناکامی‌ها و شکست‌های پیاپی سپاه توران، پیران دلش همچون ترامپ قمار باز پر از بیم گشت و فریب کارانه به فکر چاره افتاد و سرانجام پس از تأمل بسیار به این اندیشه رسید که نامه‌ای برای گودرز بنویسد و او را به آشتی و صلح دعوت کند. با این حال گودرز در پاسخ نامه آن اشاره کرد به این‌که هرگز دلت با زبانت یکی نیست و همواره در اندیشه نیرنگ دیگری هستی و اگر من تجربیات گذشته را نمی‌داشتم و انسان ساده لوح و ساده اندیشی بودم، حتماً فریب گفتارهای تو را می‌خوردم. اگر در طلب داد و عدل بودی و از ریخته شدن خون بی گناهان پرهیز داشتی، هرگز در جنگ پیش قدم نمی‌شدی. 
بنده هم به عنوان نگارنده این مطلب، در سمت صحیح تاریخ ایستاده‌ام و معتقدم «ترامپ قمار باز در تو خوی بدی سرشته شده است» و این خوی بد، تو را به سوی خرد رهنمون نمی‌شود و خرد با نژاد و خاندان تو بیگانه است.