اقتصادسرآمد- عادل لک علی‌آبادی- با پیروزی انقلاب اسلامی ایران در سال 1357، فصلی دیگر در دشمنی نظام سلطه و سرمایه داری غرب با مردم ایران آغاز گردید. دشمنی که شاید ظاهراً ماهیت مادی به اصطلاح به مسائل اقتصادی متمرکز شود و لیکن در نهان به جنبه معنوی یعنی ارزش‌های اسلامی مربوط می‌گردد. در این رابطه صهیونیست و بهایی‌ها و ازلی‌ها و حکومت های استثمارگر از سال‌ها پیش از انقلاب مردمی سال 1357 از طریق نفوذ و مداخله در افراد صاحب منصب از قبیل هویدا، هژیر و افراد مستشار مانند مورگان شوستر، میلسپو و ژوزف نوز در مقابله و مبارزه با ایدئولوژی و ارزش‌های اسلامی و انحراف ریشه‌ها و ماهیت و عقاید مذهبی و معنوی جامعه بودند. فرهنگ شیعی یک فرهنگ زنده و فکری و حرکت‌زا و انقلاب خیز است. از این رو است مصلحان اسلامی نظیر سید جمال‌الدین اسدآبادی و امام خمینی (ره) از طریق قیام‌هایی مانند جنبش تنباکو و کاپیتولاسیون ضد نظام استبداد و استعماری و مبارزه با امپریالیسم برخاستند و با آن‌ها در جنبه‌های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی با الهام از اسلام که در صدر برنامه های خود مبارزه با ظلم و غارتگری را قرارداده است رویارویی کردند. در طول این سال‌ها نیز از طریق موارد متعددی ازقبیل تحریم‌های اقتصادی، برنامه‌های رسانه‌های معاند فارسی زبان، محتوای فضای مجازی، نفوذ فرهنگی و در نهایت هم جنگ نظامی در این رابطه اقدام کرده‌اند.
به گزارش اقتصادسرآمد، در طول 47 سال اخیر، جمهوری اسلامی ایران مناقشات با کشورهای اروپایی و ایالات متحده آمریکا را به صورت دیپلماتیک دنبال کرده است، و لیکن تغییری در تقابل آمریکا با ایران مشاهده نشده است. پیام بوش پدر مبنی بر حسن نیت در برابر حسن نیت سال 1367، در رابطه با کمک از سوی ایران در موضوع بحران گروگان‌های غربی در لبنان و اقدام متقابل و متناسب از سوی ایالات متحده آمریکا و آزادسازی دارایی‌های ایران که نهایتاً به بدعهدی آمریکا منجر گردید. برگزاری گفتگوی انتقادی بین ایران و اروپا تا سال 1376 در خصوص موضوعات مختلف به ویژه به منظور جستجوی راهکاری برای کاهش تشنج در روابط ایران و امریکا. نظریه گفتگوی تمدن‌های خاتمی و نظریه جنگ تمدن‌های ساموئل هانتینگتون که در حوزه سیاست خارجی امریکا محبوب بود. موافقت‌نامه سعدآباد سال 1382 بین ایران و آلمان، انگلیس و فرانسه در موضوع غنی سازی اورانیوم و حیله‌گری طرف‌های غربی در سال 1384. توافق برجام در سال 1392 و خروج ترامپ قمارباز و اقدامات منفعل کشورهای اروپایی و فعال شدن مکانیسم ماشه در نهایت. این درحالی است که در بحث هسته‌ای، وفق پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (ان پی تی)، حق مسلم همه اعضای معاهده برای توسعه، پژوهش، تولید و استفاده از انرژی هسته‌ای برای مقاصد صلح جویانه بدون تبعیض قابل احترام است، و ایران نیز از این قاعده مستثنی نیست.
اکنون حوادث پس از جنگ 12 روزه و دخالت شیاطین بزرگ در ناآرامی‌های داخلی دی‌ماه سال 1404 و جنگ چهل روزه آمریکایی صهیونی، گواه بر بیانات قائد شهیدمان است، که سیاست آمریکا مبتنی بر تغییر حکومت در ایران، استقرار دولت دست نشانده و سلطه‌طلبی است، که نشان از دشمنی ذاتی آن‌ها با ارزش‌های اسلامی است. از این رو باعنایت به اینکه رهبر شهیدمان در بهمن ماه سال 1404 فرمودند، ملت با فرهنگ ایران با سردمداران فاسد آمریکا بیعت نخواهد کرد و این‌که سیاست خارجی آمریکا تحت نفوذ رژیم صهیونی است، جامعه ایرانی به دلایل مذکور از یک سو و همچنین شهادت ایرانی‌ها به دست ترامپ شیطان صفت از سوی دیگر، با مذاکره با دولت فعلی ایالات متحده آمریکا خشنود نیست. در این رابطه امام شهید امت فرموده بودند؛ هیچ کس نمی تواند با امریکا به امید شروع گفتگو تماس بگیرد. دشمنی امریکا از طریق مذاکره قابل حل نیست. امریکا تنها در پی منافع خودش در ایران است. اگر حکومتی مستقل در ایران حاکم باشد، امریکا در هر حال با او خصمانه رفتار خواهد کرد. ضمن اینکه در محل مذاکرات نیز مباحثی مطرح است. به طور مثال نخست وزیر پاکستان شهباز شریف علی‌رغم اینکه در جنگ 12 روزه در سخن از مواضع جمهوری اسلامی ایران حمایت کرد و لیکن در عمل فرمانده ارتش پاکستان با سفر به آمریکا و دیدار با ترامپ شیطان صفت حاکی از چیز دیگری است. این در حالی است که در جنگ 40 روزه نیز با خشونت نسبت به مردمی که در پی شهادت رهبر عزیزمان تجمع کرده بودند، از طریق پلیس برخورد شد.
با این حال با توجه به این‌که ترامپ قمار باز به حقوق اساسی بشر و به حیثیت و ارزش شخصیت انسانی ضربه وارد کرده است و صلح و امنیت بین‌المللی را به مخاطره انداخته است و به کشور عزیزمان تجاوز نموده است و علیه تمامیت ارضی و استقلال سیاسی کشور اقدام کرده است، مطلوب است حقوق ملت با اصالت و با فرهنگ ایران که دارای پشتوانه فکری و فرهنگ غنی و استوار و آرمان بلند و استراتژی پخته و ایدئولوژی عمیق و شکل گرفته‌ای می‌باشد، و این را در میدان عمل با جنگیدن و مبارزه نه برای کسب و تحصیل قدرت، بلکه دفاع از امنیت و آزادی کشور، نجات مظلومان با ایمان به هدف، ایمان به راه، ایمان به خود و ایمان به خدا به نمایش گذاشت، از طریق دیپلماسی منشور سازمان ملل متحد، شورای امنیت و دیوان بین المللی دادگستری سازمان ملل به منظور تثبیت مواضع قدرتمند جمهوری اسلامی ایران در مجامع بین‌المللی در این برهه تاریخی با لحاظ این‌که هر زمانی خصوصیاتی دارد که زمان دیگر ندارد، پی‌گیری گردد. سازمان ملل متحد به منظور محفوظ داشتن نسل‌ها از بلای جنگ، حفظ صلح و امنیت بین‌المللی، برطرف کردن تهدیدات علیه صلح و متوقف ساختن هرگونه عمل تجاوز، حل و فصل اختلافات بین المللی تشکیل گردیده است. در این رابطه براساس ماده 27 فصل پنجم منشور سازمان ملل که اشعار می دارد "تصمیمات شورای امنیت راجع به سایر مسائل غیر از آیین کار با رأی مثبت نه عضو که شامل آرای تمام اعضای دائم از قبیل 5 کشور چین، فرانسه، روسیه، انگلیس و آمریکا می‌باشد، اتخاذ می‌گردد، با این قید که در مورد تصمیماتی که به موجب مندرجات فصل ششم و بند سوم از ماده 52 اتخاذ می‌شود، طرف دعوی از دادن رأی خودداری خواهد کرد» و اقدامات دولت ایالات متحده آمریکا که پیشتر ذکر گردید، در رأی گیری تصمیمات شورای امنیت کشور آمریکا نمی‌تواند شرکت نماید. از این رو حسب تهدید علیه صلح، نقض صلح و عمل تجاوز به خاک کشور ایران ضروری است مفاد فصل هفتم منشور سازمان ملل در دستور کار قرار گیرد. همچنین تجربه موفق دکتر مصدق در سال 1330 در دیوان بین‌المللی دادگستری لاهه در موضوع نفت ایران و خلع ید انگلیس، می‌تواند روزنه امیدی جهت پیگیری حقوق ملت ایران در برابر جنایات آمریکایی صهیونی از طریق رکن قضایی اصلی سازمان ملل متحد باشد.