به گزارش اقتصادسرآمد، دکتر کمال بیرامیان- درباره اتفاقات بین ایران و آمریکا در دوره دوم ترامپ باید یک تصویر بزرگی را مجسم کنید، این تصویر شامل سلسله رویدادهای مرتبط با هم و اقدامات آمریکا در ایران است که دستیابی به اهداف مدنظر آمریکا  را دنبال می کند.  شاید بتوان آن را در قالب فازهای مختلف تقسیم بندی کرد و حتی برای پیش بینی آینده استفاده نمود.
فاز۱: تحریم ها و تهدیدها؛
 در این دوره ترامپ با هدف  پیروزی بدون جنگ اقدام به تهدید و تحریم ایران کرد؛ نتایج این رفتار مذاکرات غیر مستقیم بین ایران و آمریکا بود. وقتی ترامپ نتیجه این گفتگوها را مطلوب ندید از اسرائیل برای حمله به ایران حمایت کرد.
فاز۲: حمله اسرائیل به ایران و جنگ ۱۲ روزه؛
این جنک را می توان جنگ غیر مستقیم آمریکا با ایران و با هدف مدیریت کاهش هزینه و نظارت عالیه آمریکا برای آتش بس دانست. در این مرحله و در مذاکرات پایانی آمریکا از ایران خواسته ها و دستاوردهای بیشتری نسبت به فاز قبل خواستار بود و با ناامیدی در بدست آوردن آنها جنگ رمضان را شروع کرد.
فاز ۳: جنگ رمضان؛
  این جنگ همزمان اسرائیل و ‌ آمریکا با ایران بوده است. در این جنگ آمریکا مشارکت زیادتر داشته  و هزینه بیشتری متقبل شده است. هدف آن اجرا و کسب برخی از خواسته ها از طریق نظامی بوده است تا خواسته ها از طریق نظامی‌ و در ادامه از طریق مذاکره بر ایران تحمیل شود.در مذاکرات اسلام آباد ایران با کارت های جدید تنگه هرمز و مقاومت چهل روزه دیدگاه پیروزمندانه را دنبال می کند و آمریکا با برتری نظامی و نگاه تسلط بر آسمان ایران و ظرفیت تهدیدهای آتی جایگاه برتر را متعلق به خود می داند. حال در مذاکرات مستقیم اسلام آباد، در این نقطه ایستاده ایم که اگر آمریکا به خواسته های و اهداف کلان خود برسد در آینده صلح خواهد شد ولی اگر به اهداف خود نرسد فاز جدیدی از جنگ فعال خواهد شد. نکته مهم پاسخ ایران به آمریکا است که می گوید «ما به آمریکا امتیازاتی در میز مذاکره نخواهیم داد که در جنگ نتوانسته است بدست آورد».
پژوهشگر توسعه