به گزارش اقتصادسرآمد، ما نسلی بودیم که تا چشم باز کردیم و داشتیم از خواب خوش کودکی بیدار می شدیم با هیجانان دوران نوجوانی در بستر انقلاب ۵۷ خود را یافتیم.
جنگ را بر ما تحمیل کردند و ما تمام رویاها و هیجانات و آرزوهای دوران نوجوانی و جوانی خود را در هیاهوی شیپور جنگ و مرثیه و اشک و آه و خون و حماسه گم کردیم.
جنگ که تمام شد ما به دوران سخت سازندگی رسیدیم و تورم افسار گسیخته ی ۵۰درصدی را مُردیم! هشت سال تمام به امید آینده ای روشن که مسئولین در تریبون ها فریاد می زدند تمام سختی ها و کمی ها و کاستی های زندگی را به جان خریدیم! هرگاه دلمان برای آرزوهای نارسیده و هوس های سوخته تنگ می شد به ایران و ایرانیان فردا می اندیشیدیم به همان دنیایی که شما بالادستان به ماها زیردستان نوید می دادید و ما را با خنجرهای آبدار فقر و تنگدستی بر پهلو، دلخوش می کردید!
جناب آقای قالیباف و دوستان تصمیم ساز!
بعد از دوران سازندگی بیشتر ملت ایران به این نتیجه رسیدند که از شعارهای نخستین انقلاب دور افتاده ایم و بهتر است شاخ و برگ های اضافی را هرس کنیم و مشی اصلاح را در پیش بگیریم!
متاسفانه به جای هم فکری و همباوری در این اندیشه برخی ها گارد گرفتند و در برابر خواست عمومی اصلاح طلبی که یک ضرورت و یک مطالبه ی سودمند در مسیر شکوفایی نظام بود، برخی ها اصولگرایی که یک باور همگانی بود علَم کردند و از آن برهه تا کنون جنگی درونی علیه هم سازکردیم که نتیجه ای جز نابود کردن سرمایه های اجتماعی نداشت.
نسل ما امروز، جوانی نکرده، طعم زندگی بدون جنگ نچشیده، شادی و شادکامی ندیده، پیر شده ایم و خسته، سوخته، دلمرده و پر از خاطرات ناخوش به آخر خط رسیده ایم!
 ناگزیریم بپذیریم که دنیا تغییر کرده است. ناگزیریم اصلاحات را بعد از آن همه هزینه ی تقابل، بپذیریم! ناگزیریم برای خاطر خدا هم که شده است به زندگی بدون جنگ سلام کنیم!
 اگرچه ماها نسل های سوخته و هدر رفته حتی در پایان عمرمان به آرامش و آسایش نیاز داریم؛ اما بیش از ما نگران فرزندانمان هستیم. آنان دغدغه ی آینده دارند. شغل می خواهند، شادی می خواهند، جایگاه و پایگاه اجتماعی می خواهند، ازدواج و آرامش و آسایش می خواهند این ها همه حق طبیعی آنان است و حکومت وظیفه دارد این حقوق را برآورده کند.
نسل های این دو دهه را نگذارید ناامید شوند! این ها با ماها فرق دارند.